Kural 417 · பிழைத்துணர்ந்தும் பேதைமை சொல்லா ரிழைத்துணர்ந்

குறள் 417 · கேள்வி · Hearing

பிழைத்துணர்ந்தும் பேதைமை சொல்லா ரிழைத்துணர்ந்தீண்டிய கேள்வி யவர்.

Pizhaith Thunarndhum Pedhaimai Sollaa / Rizhaiththunarn Theentiya Kelvi Yavar

Behold the man that hath meditated much in himself and hath laid by a store of instruction by listening to the wise: he talketh not nonsense even when in error.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

நுட்பமாக ஆராய்ந்து உணர்ந்து கேள்வியைச் சேர்த்தவர், தவறாக உணர்ந்த நேரத்திலும் அறியாமையான சொற்களைச் சொல்லமாட்டார்.

Meaning

Those who have gathered hearing after fine thought will not speak foolish words, even when they have understood wrongly.

சொற்பொருள் Word by word

பிழைத்துணர்ந்தும்: தவறாக உணர்ந்தாலும்
பேதைமை: அறியாமையான சொல்
சொல்லார்: சொல்லமாட்டார்
இழைத்துணர்ந்து: நுணுகி உணர்ந்து
ஈண்டிய: சேர்த்த
கேள்வியவர்: கேள்வி உடையவர்

விளக்கம்

கேள்வியால் வரும் ஒரு நுட்பமான பயனை இந்தக் குறள் சுட்டுகிறது. நுட்பமாக ஆராய்ந்து கேள்வி அறிவைச் சேர்த்தவர் தவறாக உணர்ந்த நேரத்திலும் அறியாமையான சொற்களைப் பேசமாட்டார். அதாவது ஒருவர் ஒரு செய்தியை தவறாகப் புரிந்துகொண்டாலும், அவர் பேசும் சொற்கள் பேதைமை மிக்கதாக இருக்காது; பணிவும் கவனமும் இருக்கும்.

'பிழைத்துணர்ந்தும்' என்பது தவறாக உணர்ந்தாலும் என்று பொருள். மனிதர் எவ்வளவு கற்றவராயினும் சில நேரம் தவறாகப் புரிந்துகொள்ளலாம். ஆனால் கேள்வியால் பண்பட்டவர் அந்தத் தவறிலும் தம்மை இழிவுபடுத்தும் சொற்களைச் சொல்லமாட்டார். எனவே இந்தக் குறள் அறிவின் அளவைவிட அறிவு தரும் பண்பை உயர்த்துகிறது.

'இழைத்துணர்ந்து ஈண்டிய' என்ற தொடர் ஆழமானது. இழைத்தல் என்பது நூல் நூற்பது போல நுட்பமாகச் செய்தல். எனவே இவர்கள் கேட்டவற்றை மேம்போக்காக அல்லாமல் நுணுக்கமாகச் சிந்தித்துக் கொள்ளுகிறார்கள். அவ்வாறு சேர்த்த அறிவு அவர்களது இயல்பாகிவிடுகிறது. அவர்கள் பேசும் முன் ஒரு கணம் சிந்திப்பவர்கள்.

சில உரையாசிரியர்கள் 'பிழைத்துணர்ந்தும்' என்பதை 'ஒரு பொருளைத் தவறாக உணர்ந்த நிலையிலும்' என்றும், வேறு சிலர் 'தவறு நேர்ந்த பிறகு அதை உணர்ந்தும்' என்றும் உரைப்பர். எவ்வாறாயினும், கேள்வி உடையவர் அறியாமைச் சொல் பேசமாட்டார் என்பதே மையம்.

இன்றைய வாழ்வில் வாதங்களிலும் உரையாடல்களிலும் பலர் தவறாகப் புரிந்துகொண்டு பிறரைத் தாக்கிப் பேசுகின்றனர். கேட்கும் பழக்கமுடையவர் இடையில் தவறு நேர்ந்தாலும், தெளிவான சொற்களால் அதைத் திருத்திக்கொள்கிறார். பணிவு, நிதானம், கவனம் ஆகியவை கேள்வியின் பரிசுகள்.

இங்கு கேள்வியுடையவர் தவறு செய்யாதவர் என்று வள்ளுவர் சொல்லவில்லை; தவறு நேர்ந்தாலும் அவர் சொல்லில் பேதைமை வராது என்றே கூறுகிறார். மனிதரின் இயல்பான தடுமாற்றத்தை ஏற்றுக்கொள்ளும் இந்த நோக்கு மிகவும் நடைமுறையானது. தவறு தவிர்க்க முடியாததாயினும், அதை எவ்வாறு சொல்கிறோம் என்பது நம் பண்பைக் காட்டுகிறது.

Explanation

This verse points to a subtle fruit of hearing. Those who have gathered the knowledge of hearing after careful thought will not speak foolish words even at a time when they have understood wrongly. That is, even if one has misunderstood a matter, the words he speaks will not be foolish; they will carry humility and care.

'Pizhaiththunarnthum' means 'even when understood wrongly'. However learned a person is, he may sometimes misunderstand. But one refined by hearing will not, even in that error, speak words that lower himself. So this verse raises the character that knowledge gives above the amount of knowledge.

The phrase 'izhaiththunarnthu eendiya' is deep. 'Izhaiththal' is doing finely, as in spinning thread. So these people take what they have heard with fine thought, not superficially. Knowledge gathered so becomes their nature. They are people who think a moment before they speak.

Some commentators take 'pizhaiththunarnthum' as 'even when the thing is wrongly understood', and others as 'even after an error has occurred and been realised'. In any case the centre is that one with hearing will not speak words of ignorance.

In life today many misunderstand and attack others in arguments and conversations. One with the habit of listening corrects himself in clear words even if an error occurs midway. Humility, calm and care are the gifts of hearing.

கதை

சஞ்சயன்

மகாபாரதத்தில் சஞ்சயன் என்பவர் திருதராஷ்டிரனின் தேரோட்டி; அமைச்சராகவும் அறிவுரையாளராகவும் விளங்கினார். 'சஞ்சயன்' என்ற பெயர் வெற்றி பெற்றவன் என்ற பொருளுடையது. அவர் வியாசரின் சீடராகவும் கேள்வியில் தேர்ந்தவராகவும் இருந்தார் என்று நூல் காட்டுகிறது.

குருக்ஷேத்திரப் போர் தொடங்குமுன் வியாசர் திருதராஷ்டிரனிடம் வந்து, 'போரைக் காண உனக்குக் கண் தருகிறேன்' என்றார். குருட்டு அரசன் போரைக் காண விரும்பவில்லை; ஆனால் அதைக் கேட்க விரும்பினான். வியாசர் சஞ்சயனுக்குத் திவ்விய திருஷ்டி என்னும் தொலைவைக் காணும் ஆற்றலை அருளினார். அதனால் சஞ்சயன் போர்க்களத்தில் நிகழும் அனைத்தையும் அரண்மனையிலிருந்தே கண்டு, திருதராஷ்டிரனுக்குச் சொல்லத் தொடங்கினான்.

சஞ்சயனின் பணி எளிதானதல்ல. அவன் சொல்லவேண்டிய செய்திகள் பல துன்பமானவை: பீஷ்மரின் வீழ்ச்சி, அபிமன்யுவின் மரணம், துரியோதனனின் தோல்வி. இவற்றைக் கேட்கும் குருட்டு அரசனின் மனம் துடிக்கும். ஆனால் சஞ்சயன் உண்மையை மறைக்கவில்லை; அதே நேரத்தில் கடுமையான சொற்களால் அரசனைப் புண்படுத்தவும் இல்லை. ஒவ்வொரு செய்தியையும் நிதானமாக, தெளிவாக, மரியாதையோடு சொன்னான்.

முன்பே, போருக்கு முன்பு, சஞ்சயன் பாண்டவர்களிடம் தூதாகச் சென்று திரும்பினான். அவன் துரியோதனன் செய்த அநீதியையும், பாண்டவர்களின் நியாயத்தையும் அரசவையில் மறைக்காமல் சொன்னான். 'பாண்டவர்களோடு போர் செய்தால் அழிவு உறுதி' என்று திருதராஷ்டிரனை எச்சரித்தான். அவன் சொற்களில் இடிப்பு இருந்தாலும் பேதைமை இல்லை. அவன் கேள்வியால் பண்பட்டவன் என்பதால் ஒவ்வொரு சொல்லும் அளந்து வந்தது.

கிருஷ்ணன் அர்ஜுனனுக்குச் சொன்ன கீதையையும் சஞ்சயன் கேட்டு, திருதராஷ்டிரனுக்குச் சொன்னான். அவன் கேட்டதைக் கூட்டவோ குறைக்கவோ இல்லை. அவன் நினைவாற்றலும் நுட்பமான கேள்வியும் அந்த உரையாடலைப் பிழையின்றி நமக்கு அளித்தன என்று மரபு போற்றுகிறது.

போர் முடிந்து திருதராஷ்டிரன் துயரில் ஆழ்ந்தபோதும் சஞ்சயன் அவனுடன் இருந்து ஆறுதல் கூறினான். எந்த நிலையிலும் பேதைமையான சொல் பேசாத நிதானமே அவன் சிறப்பு. இழைத்துணர்ந்து ஈண்டிய கேள்வியவர் என்பதற்கு இவரே உதாரணம்.

சஞ்சயன் திருதராஷ்டிரனால் சில நேரம் கடிந்துகொள்ளப்பட்டபோதும் சீற்றமின்றிப் பேசினான். அவன் தன் கடமை உண்மையைச் சொல்வதே என்று உணர்ந்திருந்தான். தன் கருத்தை வலியுறுத்தும் போதும் அரசனின் மரியாதையைக் குறைக்கவில்லை. சொல்வதில் துணிவும் சொல்லும் முறையில் பணிவும் ஒருசேர அமைவதே கேள்வியின் பயன். அதனால் அவன் அரண்மனையில் நம்பிக்கைக்குரிய அமைச்சனாகத் திகழ்ந்தான். அவனது அறிவுரைகள் ஏற்கப்படாதபோதும் அவை உண்மையின் சான்றாக நிலைத்தன.

A story

Sanjaya

In the Mahabharata, Sanjaya was Dhritarashtra's charioteer and also served as minister and counsellor. The name 'Sanjaya' means one who has won. The text shows him as a disciple of Vyasa and one skilled in hearing.

Before the Kurukshetra war began, Vyasa came to Dhritarashtra and said, 'I will give you eyes to see the war.' The blind king did not wish to see the war, but he wished to hear it. Vyasa gave Sanjaya the divine vision, a power to see far away. So Sanjaya, from the palace itself, saw all that happened on the battlefield and began to tell it to Dhritarashtra.

Sanjaya's task was not easy. Much of the news he had to tell was painful: the fall of Bhishma, the death of Abhimanyu, the defeat of Duryodhana. The mind of the blind king would ache to hear it. But Sanjaya did not hide the truth, and at the same time he did not hurt the king with harsh words. Each piece of news he told calmly, clearly and with respect.

Earlier, before the war, Sanjaya had gone as an envoy to the Pandavas and returned. In the court he told without hiding the injustice Duryodhana had done and the justice of the Pandavas. 'If you make war on the Pandavas, ruin is certain,' he warned Dhritarashtra. There was reproof in his words but no folly. Since he was refined by hearing, each word came measured.

Sanjaya also heard the Gita that Krishna told to Arjuna and told it to Dhritarashtra. He neither added to it nor took from it. Tradition honours that his memory and fine hearing gave us that talk without error.

Even when, after the war, Dhritarashtra sank in sorrow, Sanjaya stayed with him and comforted him. His excellence was his calm, which spoke no foolish word in any state. He is the example of 'those who have gathered hearing after fine thought'.

சிந்தனைக்கு

நீங்கள் கேட்ட கடினமான செய்தியை மற்றவருக்குச் சொல்லும்போது அது துல்லியமாகவும் கனிவாகவும் இருக்கிறதா, அல்லது சொல்லும்போது கூர்மையாகிவிடுகிறதா?

To reflect on

When you pass on something difficult you have heard, do you keep it accurate and kind, or does it grow sharper in the telling?