Kural 419 · நுணங்கிய கேள்விய ரல்லார் வணங்கிய

துரியோதனனும் கிருஷ்ணனும்

மகாபாரத உத்யோக பர்வத்தில் பாண்டவர்கள் தம் பன்னிரண்டு ஆண்டு வனவாசத்தையும் ஓராண்டு அஞ்ஞாதவாசத்தையும் முடித்தனர். அவர்களுக்குரிய நாட்டைத் திருப்பித் தருமாறு கோரினர். போர் வராமல் தடுக்க கிருஷ்ணன் சமாதானத் தூதராக ஹஸ்தினாபுரம் வந்தார்.

அரசவையில் கிருஷ்ணன் அமைதியாகவும் மரியாதையோடும் பேசினார். 'அரசே, பாண்டவர்கள் முழு அரசும் கேட்கவில்லை. ஐந்து சிறு கிராமங்களை மட்டும் கொடுங்கள். போரைத் தவிர்ப்போம்' என்றார். பீஷ்மர், துரோணர், விதுரர், காந்தாரி ஆகிய அனைவரும் கிருஷ்ணனின் சொல்லை ஆதரித்து, துரியோதனனுக்கு அறிவுரை கூறினர்.

துரியோதனன் பெருமிதத்துடன், கடுமையான சொற்களால் பதில் அளித்தான். 'ஊசி முனையளவு நிலமும் தரமாட்டேன்' என்று அறிவித்தான். அவன் பேச்சில் பணிவு இல்லை. கிருஷ்ணனையே சிறைபிடிக்கத் திட்டமிட்டான். பெரியோரின் சொற்கள் அவன் செவியில் நுழையவில்லை.

அவன் எப்போதும் தன் அதிகாரத்தையும் வலிமையையும் நம்பியவன். பீஷ்மரின் அறிவுரை, விதுரரின் எச்சரிக்கை, தாய் காந்தாரியின் வேண்டுகோள் அனைத்தையும் அவன் புறக்கணித்தான். அவன் வாய் எப்போதும் செருக்கு மிகுந்த சொற்களையே பேசியது. நுட்பமாகக் கேட்கும் பழக்கம் இல்லாததால் அவனுக்குப் பணிவு வரவில்லை.

அதற்கு மாறாக, கிருஷ்ணன் எவ்வளவு கடுமையாக அவமதிக்கப்பட்டபோதும் அமைதியாகவும் பணிவாகவும் பேசினார். அவர் தூதராக வந்து தமக்கு எதிரான சூழ்ச்சிகளையும் அறிந்தபோதும், கோபமுறாமல் தம் கடமையைச் செய்தார். நுணங்கிய கேள்வி உடையவரின் பணிவு அது.

விளைவாகக் குருக்ஷேத்திரப் போர் நிகழ்ந்தது. துரியோதனனும் அவன் உடன்பிறந்தோரும் அழிந்தனர். கேள்வியும் பணிவும் இல்லாத ஆட்சி அழிவுக்கே வழிவகுத்தது.

துரியோதனனின் தந்தை திருதராஷ்டிரன் அவனைத் தடுக்க இயலாமல் தவித்தான். பீஷ்மரும் துரோணரும் அரசவையில் வெளிப்படையாக அவனுக்கு எதிராகப் பேசினர். ஆனால் அவன் எவர் சொல்லையும் ஏற்கவில்லை. கேட்கும் பழக்கம் இல்லாதவனுக்குப் பணிவு வராது; பணிவு இல்லாதவனுக்கு அறிவுரை பயன்படாது. இவ்வாறு ஒவ்வொரு தவறும் அடுத்த தவறுக்கு வழிவகுத்தது. அவையில் அமைதியாகப் பேசிய கிருஷ்ணனின் பணிவும் பேசாமல் நடத்தப்பட்ட துரியோதனனின் செருக்கும் எதிர் எதிராக நின்றன. இறுதியில் வென்றது பணிவும் அறமுமே. அந்தச் செருக்கே அவன் குடும்பத்தின் அழிவுக்கு வித்தாயிற்று. இந்தக் கதையைக் கேட்பவர் ஒவ்வொருவரும் தம்மைச் சுற்றியுள்ள பெரியோரின் சொல்லை மதிக்கக் கற்றுக்கொள்ளலாம். பணிவுடன் ஏற்கும் மனம் இருந்தால் எந்தப் பெரும் அழிவையும் தடுக்கலாம்.

Duryodhana and Krishna

In the Udyoga Parva of the Mahabharata the Pandavas finished their twelve years of forest life and one year of hiding. They asked for the kingdom that was theirs. To prevent war Krishna came to Hastinapura as an envoy of peace.

In the royal court Krishna spoke calmly and respectfully. 'King, the Pandavas do not ask for the whole kingdom. Give only five small villages. Let us avoid war,' he said. Bhishma, Drona, Vidura and Gandhari all supported Krishna's word and gave counsel to Duryodhana.

Duryodhana answered proudly, in harsh words. 'I will not give even land the size of the point of a needle,' he declared. There was no humility in his speech. He even planned to take Krishna prisoner. The words of the elders did not enter his ear.

He always relied on his power and strength. He disregarded Bhishma's counsel, Vidura's warning and the plea of his mother Gandhari. His mouth always spoke words full of pride. Since he lacked the habit of hearing finely, humility did not come to him.

In contrast, however harshly he was insulted, Krishna spoke calmly and humbly. Though he had come as an envoy and learned of schemes against himself, he did his duty without anger. That was the humility of one with subtle hearing.

As a result the Kurukshetra war took place. Duryodhana and his brothers were destroyed. Rule without hearing and humility led only to ruin.