Kural 414 · கற்றில னாயினுங் கேட்க அஃதொருவற்கு

சபரி

வால்மீகி இராமாயணத்தின் ஆரண்ய காண்டத்தில் சபரி என்னும் பெண் துறவியின் கதை உள்ளது. சபரி ஒரு வேடர் குலத்துப் பெண். நூல்களைக் கற்றவளல்லள்; படிக்கவும் எழுதவும் அறியாதவள். ஆனால் மதங்க முனிவரின் ஆசிரமத்தில் பணிவிடை செய்துவந்தாள். முனிவர்கள் தத்துவம் பேசும்போதும் தவம் பற்றி உரையாடும்போதும் அவள் அருகில் அமர்ந்து கவனமாகக் கேட்பாள்.

மதங்க முனிவர் தம் வாழ்வின் இறுதியில் உலகத்தை விட்டுச் செல்லும்போது, சபரியிடம் ஒரு வாக்குறுதி சொன்னார்: 'இராமன் என்னும் அரச குமாரன் ஒரு நாள் இங்கு வருவான். அவன் வரும்வரை நீ காத்திரு. அவனைக் கண்டதும் உனக்கு விடுதலை கிடைக்கும்.' சபரி அந்த வாக்கை நம்பி ஆண்டுக்கணக்கில் காத்திருந்தாள்.

தினமும் அவள் காட்டுப் பழங்களைப் பறித்துச் சுவைத்துப் பார்த்து, இனிமையானவற்றை மட்டும் தனியாகச் சேர்த்து வைத்தாள். இராமன் எந்த நாளிலும் வரலாம் என்று ஆசிரமத்தை எப்போதும் தூய்மையாக வைத்திருந்தாள். அவளது நம்பிக்கை முழுவதும் கேட்ட சொற்களின்மேல் நின்றது.

ஒருநாள் இராமனும் இலக்குவனும் சீதையைத் தேடி வந்தபோது சபரியின் ஆசிரமத்தை அடைந்தனர். அவள் அவர்களை அன்போடு வரவேற்று, தான் சேர்த்த பழங்களை அளித்தாள். இராமன் அவற்றை ஏற்றுக்கொண்டார். பின்னர் அவளிடம் கேட்டு, சீதையைத் தேடும் வழிக்கான குறிப்புகளையும் கேள்விப்பட்டார் என்று மரபு கூறுகிறது. அவள் இராமனிடம் தன் குருவின் காலத்தில் கேட்ட பல உண்மைகளை எடுத்துரைத்தாள்.

நூல் அறிவில்லாத சபரி, கேள்வியின் துணையால் இராமனின் அன்பைப் பெற்றாள். இறுதியில் அவள் தவ வலிமையால் பேறு பெற்றதாக வால்மீகி கூறுகிறார். ஒற்கத்தின் ஊற்றாந்துணை என்பதன் உயிர் வடிவம் சபரி: முதுமையிலும் தனிமையிலும் அவளைத் தாங்கியது கேட்ட சொற்களின் நம்பிக்கையே.

சபரியின் கதையில் ஒரு நுட்பம் உண்டு. அவளுக்கு ஊன்றுகோலாக இருந்தது ஒரு குருவின் வாக்குறுதி மட்டுமே. அந்தச் சொல் அவளது தனிமையையும் காத்திருப்பையும் பொருளுடையதாக்கியது. அவள் கேட்ட சொல்லின்மீது நம்பிக்கை வைத்தாள்; அந்த நம்பிக்கை அவளை அசையாமல் நிறுத்தியது. நூலறிவு இல்லாதவளும் பெரும் துணிவை அடைய முடிந்தது கேள்வியின் ஆற்றலால்தான். கல்வி இல்லாதவளையும் கேள்வி உயர்த்தியது. அவள் வாழ்வு கேள்வியின் வெற்றி. எனவே நூல் படிக்காதவரும் கேட்பதன் வழியாகப் பேரறிவும் பெருமையும் பெறமுடியும் என்பதற்கு சபரியே சான்று.

Shabari

In the Aranya Kanda of Valmiki's Ramayana is the story of the woman ascetic Shabari. Shabari was a woman of a hunter family. She was not one who had studied books, and she could neither read nor write. But she served in the hermitage of the sage Matanga. When the sages spoke philosophy or discussed austerity, she would sit near and listen with care.

At the end of his life, as he left the world, Matanga gave Shabari a promise: 'A prince named Rama will come here one day. Wait for him until he comes. When you see him you will be freed.' Trusting that word, Shabari waited for years.

Every day she plucked wild fruits, tasted them, and put the sweet ones aside. She kept the hermitage always clean, since Rama could come on any day. Her whole faith rested on words she had heard.

One day Rama and Lakshmana, searching for Sita, reached Shabari's hermitage. She welcomed them lovingly and offered the fruits she had gathered. Rama accepted them. Then, tradition says, he also asked her and heard from her hints about the way to search for Sita. She told Rama many truths she had heard in her teacher's time.

Shabari, without book-knowledge, won Rama's love through the support of hearing. In the end, Valmiki says, she attained the supreme state by the power of her austerity. Shabari is the living form of 'orkaththin ooththrunthunai': in old age and loneliness it was the faith in the words she had heard that held her up.