தEN
குறள் படி
குறள் 415 · கேள்வி · Hearing

Kural 415 · இழுக்கல் உடையுழி ஊற்றுக்கோல் அற்றே

இழுக்கல் உடையுழி ஊற்றுக்கோல் அற்றேஒழுக்க முடையார்வாய்ச் சொல்.

Izhukkal Utaiyuzhi Ootrukkol Atre / Ozhukka Mutaiyaarvaaich Chol

The counsel of the righteous is like unto a strong staff: for it keepeth those that listen to it from slipping.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

வழுக்கும் சேற்று நிலத்தில் ஊன்றுகோல் துணை நிற்பதுபோல, ஒழுக்கம் உடையவரின் வாய்ச்சொல் துணை நிற்கும்.

Meaning

As a staff supports one on slippery ground, so do the spoken words of those of good conduct.

சொற்பொருள் Word by word

இழுக்கல்
வழுக்குதல்
உடையுழி
உடைய இடத்தில்
ஊற்றுக்கோல்
ஊன்றுகோல்
அற்றே
போன்றது
ஒழுக்கமுடையார்
ஒழுக்கம் உடையவர்
வாய்ச்சொல்
வாயால் சொல்லும் சொல்

விளக்கம்

மழையில் நனைந்த சேற்று நிலத்தில் நடப்பது கடினம். எந்த நேரமும் கால் வழுக்கி விழக்கூடும். அத்தகைய இடத்தில் கையில் ஒரு ஊன்றுகோல் இருந்தால் நடப்பவன் விழாமல் தாங்கிக்கொள்ள முடியும். அதுபோல வாழ்க்கை என்னும் வழுக்கும் நிலத்தில் ஒழுக்கம் உடையவரின் வாய்ச்சொல் ஊன்றுகோல்போல் நம்மைத் தாங்கும் என்கிறது இந்தக் குறள்.

'இழுக்கல்' என்றால் வழுக்குதல், தவறுதல். வாழ்க்கையில் நாம் பலமுறை தவறிவிழ வாய்ப்புண்டு: ஆசை, சினம், பயம், குழப்பம் ஆகியவற்றால். அப்போது நல்லொழுக்கம் உள்ளவரின் அறிவுரை நம்மை நிலைநிறுத்துகிறது. இங்கு 'ஒழுக்கமுடையார்' என்ற சொல் முக்கியம். வெறும் கல்விமான் அல்ல, அதைவிட ஒழுக்கமும் உடையவர். அவர் சொல்லில் அவர் வாழ்ந்த வாழ்வின் வலிமை இருக்கும்.

ஏன் ஒழுக்கமுடையார் சொல்லை மட்டும் தேர்ந்து கூறுகிறார்? ஏனெனில் ஒழுக்கமில்லாதவர் சொல் எவ்வளவு இனிமையாக இருந்தாலும் அது வழுக்கும் தன்மையுடையது. அதைப் பிடித்தால் நாமும் வழுக்குவோம். வாழ்வில் செய்து காட்டியவர் சொல்லே நம்பிக்கை தரும்.

சில உரையாசிரியர்கள் 'இழுக்கல் உடையுழி' என்பதை நமக்குத் தடுமாற்றம் வரும் இடங்களில் என்று உரைப்பர். வாழ்வில் முடிவெடுக்க முடியாத கணங்களில் பெரியோரின் அறிவுரை வழிகாட்டும் என்பது அதன் பொருள். எவ்வாறாயினும் ஊன்றுகோல் உவமை தெளிவாக உள்ளது.

இன்றைய வாழ்வில் நாம் பலவிதமான குரல்களைக் கேட்கிறோம்: விளம்பரங்கள், வதந்திகள், கருத்து வெடிப்புகள். இவற்றுள் எது ஊன்றுகோல், எது வழுக்கல் என்பதை அறிய வேண்டும். தன் வாழ்வால் ஒழுக்கத்தை நிரூபித்தவரின் சொல்லையே நாம் பற்றிக்கொள்ளவேண்டும்.

ஊன்றுகோலின் இயல்பு தனியே நடக்க முடியாதவனுக்கு உதவுவது. ஆனால் அதைப் பற்றுபவன் அதன் உறுதியை முதலில் அறிய வேண்டும். உடைந்த கோல் விழவைக்கும். அதுபோல நல்லொழுக்கம் இல்லாதவரின் சொல்லைப் பற்றினால் நாம் வீழ்ந்துவிடக்கூடும். அதனால் யாரிடம் கேட்கிறோம் என்பதும் முக்கியம். அதற்கு விழிப்பும் பகுத்தறிவும் வேண்டும்.

Explanation

It is hard to walk on muddy ground soaked by rain. At any moment the foot may slip and one may fall. If one has a staff in hand in such a place, he can steady himself and not fall. In the same way, the verse says, on the slippery ground of life the spoken words of one of good conduct will support us like a staff.

'Izhukkal' means slipping and erring. In life we may fall many times, through desire, anger, fear and confusion. Then the counsel of a person of good conduct keeps us steady. The word 'ozhukkamudaiyaar' is important here. Not a mere scholar, but one who also has good conduct. In his word is the strength of the life he lived.

Why does he choose only the word of the upright? Because the word of one without conduct, however sweet, is slippery. If we hold it, we too slip. Only the word of one who has shown it in life gives trust.

Some commentators take 'izhukkal udaiyuzhi' as places where we are likely to stumble. They mean that in moments in life when we cannot decide, the counsel of elders will guide. In any case the staff comparison is clear.

In life today we hear many kinds of voices: advertisements, rumours, bursts of opinion. We must know which is a staff and which a slip. We should hold to the word of one who has proved good conduct by his life.

கதை

அர்ஜுனனும் கீதையும்

மகாபாரதத்தின் பீஷ்ம பர்வத்தில் குருக்ஷேத்திரப் போர்க்களத்தில் இருபெரும் படைகளும் எதிர் எதிராக நின்றன. அர்ஜுனன் தன் தேரை இரு படைகளுக்கும் நடுவே நிறுத்தும்படி கிருஷ்ணனிடம் கூறினான். அங்கே பீஷ்மர், துரோணர், உறவினர், ஆசிரியர்கள் ஆகியோரை எதிர் அணியில் கண்டான். அவன் உள்ளம் நடுங்கியது.

அவன் வில்லைக் கீழே போட்டான். 'கிருஷ்ணா, என் உறவினர்களைக் கொன்று நான் பெறும் அரசால் என்ன பயன்? என் உடல் நடுங்குகிறது; என் வாய் உலர்கிறது. என்னால் போரிட முடியாது' என்றான். அவன் வாழ்வில் மிகப் பெரிய தடுமாற்றம் அது. வலிமை மிக்க வீரன் ஒருவன் தன் கடமையைக் கைவிடும் நிலையில் நின்றான்.

அப்போது கிருஷ்ணன் அவனுக்கு உபதேசம் தொடங்கினார். 'உடல் அழிகிறது; ஆன்மா அழியாதது. உன் கடமையைச் செய்; பலனில் பற்றுக்கொள்ளாதே. சமநிலையோடு இருப்பவனே யோகி' என்றார். பதினெட்டு அத்தியாயங்கள் வரை நீண்ட அந்த உரையாடலில் அர்ஜுனன் ஒவ்வொரு ஐயத்தையும் கேட்டான். கிருஷ்ணன் பொறுமையோடு பதில் சொன்னார்.

அர்ஜுனன் மிகுந்த கவனத்தோடு கேட்டான். ஒவ்வொரு சொல்லும் அவனது தளர்ந்த மனத்துக்கு ஊன்றுகோல் போல் அமைந்தது. கீதையின் முடிவில், 'என் மயக்கம் நீங்கியது. நினைவு பெற்றேன். உறுதியாக நிற்கிறேன். உங்கள் சொல்படி செய்வேன்' என்றான் அர்ஜுனன்.

கிருஷ்ணன் ஒழுக்கமும் ஞானமும் நிறைந்தவர். அவரது சொல் வெறும் அறிவுரை அன்று; தம் வாழ்வால் நிரூபிக்கப்பட்டது. அதனால் அர்ஜுனன் அதை உறுதியாகப் பற்றிக்கொண்டான். போர்க்களத்தின் வழுக்கும் தருணத்தில் அது அவனைத் தாங்கியது. அதன் பின் அவன் தன் கடமையைச் செய்தான்.

இக்கதை இன்றுவரை கோடிக்கணக்கானவர்களுக்கு வழுக்கும் நேரங்களில் ஊன்றுகோலாக இருக்கிறது. நல்லோர் சொல்லுக்குச் செவி கொடுத்தவன் எவ்வளவு பெரிய தடுமாற்றத்திலும் நிற்க வல்லவன் ஆகிறான்.

கீதையின் ஒரு சிறப்பு, அர்ஜுனனை அடங்கிப் போகச் செய்யாமல் சிந்திக்கத் தூண்டியது என்பதாகும். கிருஷ்ணன் பல இடங்களில், 'இதைப் பற்றி நன்கு சிந்தித்து, நீ விரும்பியபடி செய்' என்று கூறுகிறார். அவர் ஆணையிடவில்லை; தெளிவை அளித்தார். ஊன்றுகோல் ஒருவனை நடத்துவதில்லை; நடக்க உதவுகிறது. அதுபோல நல்லோர் சொல் நம்மை நாமே நடக்கும்படி வலிமையாக்குகிறது. அர்ஜுனன் இறுதியில் தன் முடிவை தானே எடுத்தான் என்பதே அவனது உயர்வு.

A story

Arjuna and the Gita

In the Bhishma Parva of the Mahabharata, on the battlefield of Kurukshetra, the two great armies stood facing each other. Arjuna asked Krishna to place his chariot between the two armies. There he saw on the opposite side Bhishma, Drona, kinsmen and teachers. His heart trembled.

He let his bow fall. 'Krishna, what use is a kingdom won by killing my kin? My body shakes, my mouth is dry. I cannot fight,' he said. It was the greatest stumble in his life. A mighty warrior stood on the verge of abandoning his duty.

Then Krishna began to teach him. 'The body perishes; the soul does not. Do your duty; do not cling to the fruit. He who stays even-minded is the yogi,' he said. In that talk, which ran to eighteen chapters, Arjuna asked each doubt and Krishna answered patiently.

Arjuna listened with great attention. Each word was like a staff for his faltering mind. At the end of the Gita Arjuna said, 'My delusion is gone. I have regained memory. I stand firm. I shall act as you say.'

Krishna was full of conduct and wisdom. His word was not mere advice; it had been proved by his life. So Arjuna held to it firmly. At the slippery moment on the battlefield it held him up. After that he did his duty.

To this day the story is a staff in slippery times for millions. One who gives his ear to the word of the good is able to stand in even the greatest stumble.

சிந்தனைக்கு

உங்கள் கடைசிக் குழப்பத்தின்போது யாருடைய சொல்லைப் பற்றிக்கொண்டீர்கள்? அவர் சொன்னபடி வாழ்ந்தவரா?

To reflect on

At your last moment of confusion, whose word did you hold on to, and did that person live what they said?