வினைத் தூய்மை

ரத்னாகரன் வால்மீகியான கதை

பாரத மரபில் நீண்டகாலம் சொல்லப்படும் கதை வால்மீகியின் முன்வாழ்வு. இந்தக் கதை வால்மீகி இராமாயணத்தின் மூல நூலில் இல்லை; பிற்கால புராணங்களிலும் அத்யாத்ம இராமாயணம், ஸ்கந்த புராணம் போன்ற மரபு நூல்களிலும், நாட்டார் கதைகளிலும் வழங்குகிறது. அதன்படி ரத்னாகரன் என்ற அந்தணன் இளமையில் காட்டு வழிகளில் வேடனாக வாழ்ந்து, பயணிகளிடம் கொள்ளையடித்துத் தன் மனைவி மக்களைப் பேணினான் என்று கூறப்படுகிறது.

ஒருநாள் நாரத முனிவர் அந்த வழியே வந்தார். ரத்னாகரன் அவரை வழிமறித்துப் பொருளைக் கேட்டான். நாரதர் அமைதியாகக் கேட்டார்: 'நீ யாருக்காக இந்தக் கொள்ளையைச் செய்கிறாய்?' ரத்னாகரன், 'என் மனைவி மக்களுக்காக' என்றான். நாரதர், 'அவர்கள் உன் பாவத்திலும் பங்கு கொள்வார்களா என்று அவர்களிடம் கேட்டு வா. அதுவரை நான் இங்கேயே காத்திருக்கிறேன்' என்றார். ரத்னாகரன் அவரைக் கட்டிவைத்துவிட்டு வீட்டுக்கு ஓடினான்.

வீட்டில் அவன் தந்தை, தாய், மனைவி ஒவ்வொருவரிடமும் அதே கேள்வியைக் கேட்டான். அனைவரும் ஒரே பதிலைச் சொன்னார்கள்: 'உன்னை நம்பிப் பேணுவது உன் கடமை. நீ செய்யும் பாவத்துக்கு நாங்கள் பங்காளிகள் அல்லர். அவரவர் செயலின் பலனை அவரவரே அனுபவிக்க வேண்டும்.' ரத்னாகரன் அதிர்ச்சியடைந்தான். தான் யாருக்காகத் தீச்செயலைச் செய்தானோ, அவர்களே அதன் சுமையைப் பகிரவில்லை என்பதை உணர்ந்தான்.

திரும்பி வந்து நாரதரின் கட்டை அவிழ்த்து அவர் காலில் விழுந்தான். நாரதர் அவனுக்கு 'ராம' என்ற நாமத்தை உபதேசித்தார். அவனுக்கு அந்தச் சொல் உச்சரிக்க வராததால் 'மரா, மரா' என்று சொல்லச் சொன்னார்; அதுவே 'ராம' ஆகத் திரும்பியது என்று கதை கூறுகிறது. ரத்னாகரன் ஓரிடத்தில் அமர்ந்து ஆண்டுக்கணக்கில் தவம் செய்தான். அவன் மேல் கறையான் புற்று வளர்ந்தது. புற்றுக்கு வால்மீகம் என்று பெயர். அதிலிருந்து எழுந்தவன் வால்மீகி என்று அழைக்கப்பட்டான்.

பின்னர் அவர் இராமாயணத்தை இயற்றினார் என்பது மரபு. தூய்மை இல்லாத செயல் ஒருவனைப் பாவச் சுமையால் அழுத்தியது; தூய செயலுக்குத் திரும்பியபோது அவன் உலகம் போற்றும் முனிவரானான். வினையின் தூய்மையே ஒருவனை உயர்த்தும் என்பதற்கு இது சான்று.

வால்மீகியின் வாழ்வில் நிகழ்ந்த இந்த மாற்றம் நமக்குப் பெரிய நம்பிக்கையைத் தருகிறது. எவ்வளவு தவறான வழியில் சென்றவரும், உண்மையை உணர்ந்து திரும்பினால் தூய்மை அடைய முடியும் என்பதே இதன் செய்தி. அவர் தம் செயல்களின் விளைவை மற்றவர் ஏற்கமாட்டார் என்று அறிந்தபோது, அவர் மனத்தில் ஆழமான விழிப்பு ஏற்பட்டது. அந்த விழிப்புதான் அவரை தவத்தின் பாதைக்கு அழைத்துச் சென்றது.

பிற்காலத்தில் அவர் இயற்றிய காவியம் உலகெங்கும் போற்றப்படுகிறது. தூய்மையான செயலும் தூய்மையான எண்ணமும் ஒருவரை எவ்வளவு உயர்த்தும் என்பதற்கு இவரே சான்று. இக்கதையைக் கேட்கும் ஒவ்வொருவரும் தம் வாழ்வில் தூய்மையை நாடத் தூண்டப்படுகின்றனர். இதுவே வள்ளுவர் இவ்வதிகாரத்தில் நமக்கு உணர்த்தும் அடிப்படை உண்மை ஆகும்.

இவ்வாறு ஒரு வேடனின் கடந்த வாழ்வும், முனிவரின் அருளும், பாடலாக மலர்ந்த காவியமும் சேர்ந்து, செயலின் தூய்மை எவ்வளவு பெரிய மாற்றத்தைத் தர வல்லது என்பதை நமக்குக் காட்டுகின்றன. இந்தக் கதையை நினைவில் கொண்டு நாமும் நம் செயல்களைத் தூய்மையாக்கிக் கொள்வோம்.

இரத்தினாகரன் மனம் மாறியதும் எல்லாம் எளிதாகிவிடவில்லை. முனிவர் அவரை அமர்ந்து ஒரே நாமத்தை மீண்டும் மீண்டும் உச்சரிக்கச் சொன்னார். ஆண்டுகள் கடந்தன; அவரைச் சுற்றிப் புற்றுகள் எழுந்தன. அவர் எழுந்தபோது முன்னைய வேடன் அல்லர்; புற்றிலிருந்து தோன்றியவர் என்ற பொருளில் வால்மீகி என்ற பெயர் பெற்றார். செயலின் தூய்மை என்பது ஒரு நாளின் உணர்ச்சி அன்று, நீண்ட பொறுமையான பயிற்சி என்பதும், உண்மையாகத் திரும்புவோரை உலகம் ஏற்கும் என்பதும் இதனால் புலப்படுகிறது.

'வினைநலம் வேண்டிய எல்லாம் தரும்' என்ற குறளுக்கு வால்மீகியின் வாழ்க்கை உருவாகிறது. கொள்ளையால் அவன் பெற்றது சுமை மட்டுமே; தவத்தால் பெற்றது ஒரு காவியமும் அழியாப் புகழும். தூய செயலே துணை நலத்தினும் பெரிது என்ற குறளின் உண்மை இங்கே விளங்குகிறது.

அவரது வாழ்வு நமக்குத் தரும் நம்பிக்கை மிகப் பெரியது; தவறிய பாதையிலிருந்தும் தூய்மைக்குத் திரும்ப முடியும்.

How Ratnakara Became Valmiki

A story long told in the Indian tradition is the earlier life of Valmiki. This story is not in the original text of Valmiki's Ramayana; it is current in later Puranas, in traditional texts such as the Adhyatma Ramayana and Skanda Purana, and in folk tales. According to it, a brahmin named Ratnakara lived in youth as a hunter on forest paths, robbing travellers to support his wife and children.

One day the sage Narada came by that path. Ratnakara stopped him and demanded his goods. Narada asked calmly, 'For whom do you do this robbery?' Ratnakara said, 'For my wife and children.' Narada said, 'Go and ask them whether they will share your sin too. I will wait here until then.' Ratnakara tied him up and ran home.

At home he asked the same question of his father, mother and wife. All gave the same reply: 'To support you is our duty. We are not partners in the sin you do. Each must bear the fruit of his own action.' Ratnakara was shocked. He realised that those for whom he had done the evil deeds did not share its burden.

He returned, untied Narada and fell at his feet. Narada taught him the name 'Rama'. As he could not pronounce it, he was told to say 'Mara, mara', which turned into 'Rama', the story says. Ratnakara sat in one place and did penance for years. An anthill grew over him. An anthill is called valmika. The one who rose from it was called Valmiki.

Later, tradition says, he composed the Ramayana. Impure action had pressed him down with the weight of sin; when he turned to pure action, he became a sage the world honours. It is a witness that purity of action alone raises a man.

Ratnakara's change did not end in comfort. The sage asked him to sit, to listen, and to repeat a single name until his restless mind grew still, and anthills rose around him as the years passed. When he finally rose, he was no longer the hunter his family knew. He received a new name from the world, Valmiki, the one born of the anthill. The story asks us to notice that purity of action is not a mood but a long, patient practice, and that anyone who turns honestly toward it is received.

Valmiki's life gives form to the verse 'vinainalam ventiya ellaam tharum'. What he gained by robbery was only a burden; what he gained by penance was an epic and undying fame. Here is seen the truth that pure action is greater than the help of allies.