Kural 653 · ஒஓதல் வேண்டும் ஒளிமாழ்கும் செய்வினை

ஊர்வசியை மறுத்த அர்ஜுனன்

மகாபாரதத்தின் வன பருவம் அர்ஜுனன் இந்திரலோகத்தில் இருந்த காலத்தை விவரிக்கிறது. பாசுபதாஸ்திரம் பெற்ற பின் அர்ஜுனன் தந்தை இந்திரனின் அழைப்பால் வானுலகம் சென்று ஐந்து ஆண்டுகள் தங்கி அஸ்திரப் பயிற்சியும் சித்திர சேனனிடம் நடனமும் இசையும் கற்றான். இந்திரன் அவனுக்கு மிகுந்த மரியாதை செய்தான். ஒருநாள் இந்திரன் அவனை மகிழ்விக்க தேவ மங்கையான ஊர்வசியை அவனிடம் அனுப்பினான்.

ஊர்வசி அழகிய அலங்காரத்தோடு இரவில் அர்ஜுனனின் அறைக்கு வந்து தன் விருப்பத்தைத் தெரிவித்தாள். அர்ஜுனன் அதிர்ச்சியடைந்தான். அவன் கண்களை மூடிக்கொண்டு, 'அன்னையே! நீங்கள் எங்கள் புரு வம்சத்தின் மூதாட்டி. உங்களை நான் தாயாகவே காண்கிறேன். குந்தி, மாத்ரி, சசி தேவி போல நீங்களும் எனக்குத் தாய்' என்றான்.

ஊர்வசி சினம் கொண்டாள். 'தேவ மங்கையர் இத்தகைய விருப்பத்தை இந்திரலோகத்தில் தடையின்றிக் காட்டுவர். என் விருப்பத்தை மறுத்ததால், ஒரு ஆண்டு நீ பேடியாக வாழ்வாய்' என்று சபித்தாள் என்று நூல் கூறுகிறது. அர்ஜுனன் அமைதியாக அதை ஏற்றான். இந்திரன் இதை அறிந்து அவனைப் புகழ்ந்து, அந்தச் சாபத்தை அவன் விரும்பும் ஒரு ஆண்டுக்கு மட்டும் எனவும், அதை அஞ்ஞாதவாச காலத்தில் பயன்படுத்தவும் மாற்றியமைத்தான்.

பின்னர் பதின்மூன்றாம் ஆண்டு அஞ்ஞாதவாசத்தில் அர்ஜுனன் பிருகன்னளை என்ற பெயரில் விராட அரண்மனையில் நடன ஆசிரியராக மறைந்து வாழ்ந்தான். அந்தச் சாபம் அவனுக்கு வரமாக மாறியது. அதன் பிறகு அவன் தன் அடையாளத்தை வெளிப்படுத்தியபோது அவன் மதிப்பு இன்னும் உயர்ந்தது.

ஒளி மங்கிவிடுமோ என்ற அச்சம் தீயவழிக்குச் செல்வதைத் தடுத்து நிறுத்தியது. அந்தக் கவனமே அவருடைய பெயரை நீண்ட நாள் நினைவில் வைத்தது. முயற்சியுடன் தூய்மையையும் காத்தவரே உண்மையில் மதிக்கப்படுவார் என்பதை இக்கதை காட்டுகிறது.

இவ்வாறு கதை முடிந்தபோது கேட்டவர்கள் அனைவரும் தங்கள் சொந்த வாழ்வையும் சிந்தித்துப் பார்த்தனர்; குறளின் ஒளி அவர்கள் மனத்தில் தெளிவாக நின்றது.

இங்கே அர்ஜுனன் தன் புகழுக்கு ஒளி குன்றச் செய்யும் செயலைத் தவிர்த்தான். தேவலோக இன்பத்தை மறுத்து ஒழுக்கத்தைக் காத்தான். தான் உயர வேண்டும் என்ற விருப்பத்தோடு, உயர்வதற்குத் தடையாகும் செயலை விலக்கினான். அந்த உறுதியே அவனை இன்னும் உயர்த்தியது. 'ஓஒதல் வேண்டும் ஒளிமாழ்கும் செய்வினை ஆஅதும் என்னுமவர்' என்பதன் அழகிய எடுத்துக்காட்டு இது.

Arjuna Who Refused Urvashi

The Vana Parva of the Mahabharata describes Arjuna's time in Indra's world. After obtaining the Pashupata weapon, Arjuna went to heaven at the call of his father Indra and stayed five years, training in weapons and learning dance and music from Chitrasena. Indra honoured him greatly. One day, to please him, Indra sent the celestial woman Urvashi to him.

Urvashi, beautifully adorned, came to Arjuna's chamber at night and expressed her wish. Arjuna was shocked. Closing his eyes he said, 'Mother! You are the ancestress of our Pururavas line. I see you as my mother. Like Kunti, Madri and Shachi Devi, you are a mother to me.'

Urvashi grew angry. 'Celestial women show such desire freely in Indra's world. As you refused my wish, you shall live a year as a eunuch,' she cursed, the text says. Arjuna accepted it calmly. Indra, learning of it, praised him and modified the curse to apply for just one year of his choosing, to be used during the incognito period.

Later, in the thirteenth year of incognito life, Arjuna lived hidden in the palace of Virata as a dance teacher named Brihannala. The curse became a boon for him. Afterwards when he revealed his identity his esteem rose still higher.

Here Arjuna avoided an act that would have dimmed the lustre of his fame. Refusing heavenly pleasure, he guarded conduct. With the wish to rise, he avoided the act that would block rising. That firmness raised him further. It is a beautiful example of 'oodhal ventum olimaazhkum seyvinai aaadhum ennumavar'.