Kural 655 · எற்றென்று இரங்குவ செய்யற்க செய்வானேல்

சிரவணனும் தசரதரும்

வால்மீகி இராமாயணத்தின் அயோத்தியா காண்டம் தசரதர் இராமனைப் பிரிந்த துயரத்தில் தன் வாழ்க்கையின் பழைய நிகழ்வை நினைக்கும் காட்சியைக் கூறுகிறது. தசரதர் இளமையில் வேட்டையில் திறமை உடையவர்; ஒலியைக் கொண்டே இலக்கைத் தாக்கும் சப்தவேதி வித்தை அறிந்தவர். ஒருநாள் மழைக்காலத்தில் இரவில் சரயு நதிக்கரைக்கு வேட்டைக்குச் சென்றார். இருட்டில் நீர் அருகே ஒரு சத்தம் கேட்டது; அது யானை நீர் அருந்தும் ஒலி என்று நினைத்தார்.

உடனே சப்தவேதி அம்பை எய்தார். 'ஐயோ! அம்மா!' என்ற மனிதக் குரல் கேட்டது. தசரதர் திடுக்கிட்டு ஓடினார். அங்கே ஒரு இளம் முனிவர் அம்பால் அடிபட்டு வீழ்ந்து கிடந்தார். அவர் பெயர் சிரவணன். அவர் தம் பார்வையிழந்த வயதான பெற்றோருக்குத் தண்ணீர் எடுக்கச் சென்றிருந்தார். 'நீங்கள் யார்? நான் உங்களுக்கு என்ன தீங்கு செய்தேன்?' என்று கேட்டார்.

தசரதர் அதிர்ச்சியுற்றார். 'என்ன செய்துவிட்டேன்!' என்று அவர் உள்ளம் வருந்தியது. மன்னர் தம் கையால் ஓர் அந்தண இளைஞனைக் கொன்ற பாவம் அவரை வாட்டியது. சிரவணன் தன் பெற்றோரிடம் தண்ணீரைக் கொண்டு சேர்க்கச் சொல்லி உயிர் துறந்தார். தசரதர் தண்ணீருடன் அவர் பெற்றோரிடம் சென்றார். நடந்ததை நடுங்கும் குரலில் சொன்னார்.

முதிய தந்தை சினமும் துயரமும் கொண்டு தசரதரை சபித்தார்: 'நான் மகனைப் பிரிந்து இறப்பது போல நீயும் உன் மகனைப் பிரிந்த துயரத்தால் இறப்பாய்.' பெற்றோர் தம் மகனின் சிதையில் தீப்பாய்ந்து உயிர் துறந்தனர். தசரதர் அந்தச் சாபத்தைத் தம் நெஞ்சில் சுமந்தார்.

பின்னாளில் வருந்தும்படியான செயலை முன்னரே தவிர்த்ததால், அவர் மனம் நிம்மதியாக இருந்தது. தவறு செய்து புலம்புவதைவிட, தெளிந்து விலகுவதே நன்று என்ற குறளின் அறிவுரை இங்கே உயிர்பெற்றது.

இவ்வாறு கதை முடிந்தபோது கேட்டவர்கள் அனைவரும் தங்கள் சொந்த வாழ்வையும் சிந்தித்துப் பார்த்தனர்; குறளின் ஒளி அவர்கள் மனத்தில் தெளிவாக நின்றது.

பல ஆண்டுகள் கழித்து இராமன் வனம் சென்றபோது அந்த நினைவு அவருக்கு எழுந்தது. 'நான் செய்த செயலுக்கான பலன் இது' என்று கௌசல்யையிடம் சொல்லி அழுதார். அவசரத்தில் ஓசையை நம்பிச் செய்த செயல் வாழ்நாள் முழுவதும் அவரை வருத்தியது. 'எற்றென்று இரங்குவ செய்யற்க' என்பதன் ஆழமான காட்சி இது. எண்ணிப் பார்க்காமல் செய்யும் செயல் ஒருவனின் முதுமையிலும் துன்புறுத்தும்.

Shravana and Dasharatha

The Ayodhya Kanda of Valmiki's Ramayana shows Dasharatha, in grief at separation from Rama, remembering an old event of his life. In youth Dasharatha was skilled at hunting and knew the shabdavedhi art of striking a target by sound alone. One rainy night he went hunting on the bank of the Sarayu. In the dark he heard a sound near the water; he thought it was an elephant drinking.

At once he shot a shabdavedhi arrow. A human cry came: 'Alas! Mother!' Dasharatha was startled and ran. There a young sage lay fallen, struck by the arrow. His name was Shravana. He had gone to fetch water for his aged blind parents. 'Who are you? What harm did I do you?' he asked.

Dasharatha was stunned. His heart grieved, 'What have I done!' The sin of killing a young brahmin with his own hand tormented the king. Shravana asked him to carry the water to his parents and gave up his life. Dasharatha went to his parents with the water. In a trembling voice he told what had happened.

The old father in anger and grief cursed Dasharatha: 'As I die separated from my son, you too will die in the grief of separation from your son.' The parents entered the fire of their son's pyre and died. Dasharatha bore that curse in his heart.

Many years later when Rama went to the forest, that memory rose in him. 'This is the fruit of what I did,' he said weeping to Kausalya. The act done in haste, trusting a sound, tormented him all his life. This is a deep scene of 'etrendru irangguva seyyarka'. An act done without thought troubles one even in old age.