Kural 656 · ஈன்றாள் பசிகாண்பான் ஆயினுஞ் செய்யற்க

அன்னைக்காக உழைத்த முருகன்

மதுரைக்கு அருகிலுள்ள ஒரு சிற்றூரில் முருகன் என்ற இளைஞன் தன் தாய் வள்ளியம்மையோடு வாழ்ந்தான். தந்தை சிறுவயதிலேயே இறந்துவிட்டார். வள்ளியம்மை ஊரில் உள்ளவர்களின் வீடுகளில் மாவு அரைத்துக் குழந்தையை வளர்த்தாள். முருகன் ஊர்க்கோயிலான சுப்பிரமணியர் கோயிலில் அன்றாடம் வழிபடுவான். அவன் அவ்வூர் வியாபாரி ஒருவரிடம் கூலிக்கு வேலை செய்தான்.

ஒரு ஆண்டு மழை பொய்த்தது. ஊரில் வேலை இல்லாமல் போனது. முருகனின் வேலையும் நின்றது. வீட்டில் அரிசி இல்லை. இரண்டு நாள் தாய் மகன் இருவரும் பட்டினியாக இருந்தனர். தாய் தன் பங்கையும் மகனுக்குக் கொடுத்துவிட்டு, தண்ணீர் குடித்து உறங்கினாள். முருகன் அதைக் கண்டு உள்ளம் உருகினான்.

அந்த நாளில் தைப்பூசத் திருவிழா நெருங்கியிருந்தது. கோயிலில் ஏராளமான நெய்வேத்தியப் பொருள்கள், அரிசி, பழம், தேங்காய் குவிந்திருந்தன. கோயில் பணியாளர் ஒருவர் முருகனிடம் ரகசியமாகச் சொன்னார்: 'தம்பி, இரவில் அந்த அறையில் நிறைய அரிசி உள்ளது. யாரும் கணக்குப் பார்க்க மாட்டார்கள். சிறிது எடுத்துக்கொண்டு உன் தாயின் பசியைத் தீர்த்துவிடு.' முருகன் அதிர்ந்தான். அவன் மனம் அலைபாய்ந்தது.

அவன் கோயிலுக்குள் சென்று முருகப்பெருமானின் முன் நின்றான். 'ஐயனே, என் தாயின் பசி தீர்க்க வேண்டும். ஆனால் உனக்குரிய பொருளைத் திருடியா? நான் அதைச் செய்ய மாட்டேன். என் உழைப்பால் தாயைப் பேணுவேன்' என்று வேண்டினான். வீட்டுக்குத் திரும்பி தாயிடம், 'அம்மா, நான் நாளைக் காலை ஆற்றங்கரையில் கல் உடைக்கும் வேலைக்குப் போகிறேன்' என்றான்.

மறுநாள் அவன் கடும் வெயிலில் கல் உடைத்தான். கூலியாகக் கிடைத்த அரிசியில் கஞ்சி காய்ச்சி தாய்க்கு ஊட்டினான். வள்ளியம்மை மகனின் கைகளில் கொப்புளங்களைக் கண்டு கண்ணீர் விட்டாள். 'என் மகன் பசி தீர்க்கத் தவறான வழி செல்லவில்லை' என்று பெருமைப்பட்டாள்.

பசியின் கொடுமையிலும் தாம் சான்றோர் பழிக்கும் வழியை நாடாததால், அவர் மனத்தில் அமைதி நிலைத்தது. பின்னர் நேர்மையான உதவி வந்தபோது தாயும் மகிழ்ந்தாள். இதுவே அறத்தை விடாதவருக்குக் கிடைக்கும் பரிசு.

இவ்வாறு கதை முடிந்தபோது கேட்டவர்கள் அனைவரும் தங்கள் சொந்த வாழ்வையும் சிந்தித்துப் பார்த்தனர்; குறளின் ஒளி அவர்கள் மனத்தில் தெளிவாக நின்றது.

திருவிழா நாளில் கோயில் அர்ச்சகர் இந்தச் செய்தியை அறிந்து முருகனை அழைத்து மரியாதை செய்தார். ஊரார் அவனைப் பாராட்டினர். கோயிலின் தர்மகர்த்தா அவனுக்குக் கோயில் பணியில் நிலையான வேலை அளித்தார். நேர்மையான உழைப்பு அவன் தாயின் பசியையும் தீர்த்தது; அவன் பெயரையும் உயர்த்தியது. 'ஈன்றாள் பசிகாண்பான் ஆயினும் செய்யற்க சான்றோர் பழிக்கும் வினை' என்ற குறளின் வாழ்க்கை விளக்கம் இது.

Murugan Who Worked for His Mother

In a small village near Madurai a young man named Murugan lived with his mother Valliammai. His father had died when he was small. Valliammai raised the child by grinding flour in other people's houses. Murugan worshipped daily at the village temple of Subramanya. He worked for wages under a trader of that village.

One year the rain failed. There was no work in the village. Murugan's job also stopped. There was no rice at home. For two days mother and son went hungry. The mother gave her share also to her son and slept after drinking water. Murugan saw it and his heart melted.

At that time the Thaipusam festival was near. A great quantity of offerings, rice, fruits and coconuts was heaped in the temple. A temple servant whispered to Murugan: 'Brother, there is plenty of rice in that room at night. No one will check accounts. Take a little and end your mother's hunger.' Murugan was shaken. His mind wavered.

He went into the temple and stood before Lord Murugan. 'Lord, my mother's hunger must end. But by stealing what belongs to you? I will not do that. I will support my mother by my labour,' he prayed. Returning home he told his mother, 'Mother, tomorrow morning I go to work breaking stones on the river bank.'

The next day he broke stones in the harsh sun. With the rice received as wages he cooked gruel and fed his mother. Valliammai saw the blisters on her son's hands and wept. She felt proud that her son had not taken a wrong way to end hunger.

On the festival day the temple priest learned of the matter and honoured Murugan. The villagers praised him. The temple's trustee gave him a permanent job in temple service. Honest labour ended his mother's hunger and raised his name. It is a life-illustration of 'eendraal pasikaanbaan aayinum seyyarka saandror pazhikkum vinai'.