அதிகாரம் 99

சான்றாண்மை

Perfectness · Saandraanmai

சான்றாண்மை அதிகாரம் நற்குணங்களால் நிறைந்த சான்றோரின் இயல்பைக் கூறுகிறது. அன்பு, நாணம், ஒப்புரவு, கண்ணோட்டம், வாய்மை ஆகிய ஐந்தும் அவர்களின் தூண்கள். தீமை செய்தவருக்கும் நன்மை செய்தல், தோல்வியைப் பணிவுடன் ஏற்றல், வறுமையிலும் குணம் குறையாமை ஆகியவை அவர்களின் அடையாளங்கள் என்கிறார் வள்ளுவர்.

This chapter describes the nature of the sanror, those full of good qualities. Love, shame at wrong, generosity, kindly regard and truthfulness are their five pillars. Doing good even to those who harm them, accepting defeat humbly and staying rich in character in poverty are their marks, says Valluvar.

அறிமுகம்

சான்றாண்மை அதிகாரம் பொருட்பாலில் குடியியலைச் சேர்ந்தது. சான்றாண்மை என்பது சான்றோராக விளங்கும் நிலை; அதாவது நற்குணங்கள் அனைத்தும் நிறைந்து அமைந்த தன்மை. இதைச் "சால்பு" என்றும் வள்ளுவர் அழைக்கிறார். சான்றோர் என்பவர் நூல் அறிவு மட்டும் உடையவர் அல்லர்; அறிவும் அடக்கமும் அன்பும் வாய்மையும் இயல்பாகவே அமையப் பெற்றவர். சென்ற அதிகாரங்கள் பெருமையையும் மானத்தையும் பேசின; இந்த அதிகாரம் அவற்றைத் தாங்கி நிற்கும் குணத்தின் முழுமையைப் பேசுகிறது.

முதல் குறள் நல்லவை எல்லாவற்றையும் தமது கடமையாகக் கருதுபவரே சான்றாண்மையை மேற்கொள்கிறார் என்கிறது. இரண்டாம் குறள் சான்றோருக்கு உண்மையான நலம் உடல் அழகு அல்ல, குணநலமே என்கிறது. மூன்றாம் குறள் அன்பு, நாண், ஒப்புரவு, கண்ணோட்டம், வாய்மை என்ற ஐந்து தூண்களைச் சொல்கிறது. நான்காம் குறள் கொல்லாமையையும் புறங்கூறாமையையும் உயர்த்துகிறது. ஐந்தாம் குறள் பணிதலே அவர்களின் படை என்கிறது. ஆறாம் குறள் தோல்வியைப் பணிவுடன் ஏற்பதே சால்புக்கு உரைகல் என்கிறது. ஏழாம் குறள் தீமை செய்தவர்க்கும் நன்மை செய்யாவிட்டால் சால்பு பயனற்றது என்கிறது. எட்டாம் குறள் வறுமை இழிவு அல்ல என்கிறது. ஒன்பதாம் குறள் ஊழிக்காலத்திலும் தம் நெறியிலிருந்து பெயராதவர்களைச் சான்றாண்மையின் நங்கூரம் என்கிறது. பத்தாம் குறள் சான்றோர் குன்றினால் இந்த நிலமே தாங்காது என்று முடிக்கிறது.

இந்து மரபில் இந்தக் குணங்கள் பகவத்கீதையின் பதினாறாம் அத்தியாயத்தில் தெய்வீகச் செல்வங்களாகப் பட்டியலிடப்பட்டுள்ளன. அங்கே அஹிம்சை, சத்தியம், கோபமின்மை, தியாகம், அமைதி, புறங்கூறாமை, உயிர்களிடம் இரக்கம், மென்மை, நாணம் ஆகியவை சொல்லப்படுகின்றன. வள்ளுவர் சொல்லும் நாணும் புறங்கூறாமையும் கொல்லாமையும் கீதையில் அதே வரிசையில் வருவது குறிப்பிடத்தக்கது. மகாபாரதத்தில் தருமபுத்திரனின் வாழ்க்கை இந்த அதிகாரத்தின் வாழும் எடுத்துக்காட்டாகக் கொள்ளப்படுகிறது.

உரையாசிரியர்களிடையே சில வேறுபாடுகள் உண்டு. "கடன்" என்பதைக் கடமை என்று பெரும்பாலோர் கொள்கின்றனர்; சிலர் கடன் என்பது நன்றிக்கடன் போன்ற பொறுப்பு என்கின்றனர். "ஒப்புரவு" என்பதை உலகோடு ஒத்து நடத்தல் அல்லது பிறருக்கு உதவுதல் என்று பொருள் கொள்கின்றனர். "ஆழி" என்பதைச் சிலர் சக்கரம் என்றும், சிலர் கப்பலின் நங்கூரம் என்றும், சிலர் கடல் என்றும் கொள்வர். எப்படிக் கொண்டாலும் அது சான்றோரின் உறுதியையே குறிக்கிறது.

இன்றைய வாழ்வில் சான்றாண்மை என்பது பெரிய பதவியில் இருப்பவருக்கே உரிய பண்பு அல்ல. ஒரு சிற்றூரின் ஆசிரியர், தன் சக்திக்கு மீறி அண்டை வீட்டாருக்கு உதவும் உழவர், யாரையும் இகழாத குடும்பத் தலைவி ஆகிய அனைவரும் சான்றோர் ஆகலாம். இந்த அதிகாரம் நம்மை ஒரு கேள்வி கேட்கிறது: என்னைச் சுற்றியுள்ளவர்கள் என்னை எந்த அளவுக்கு நம்பி அண்டலாம்? அந்த நம்பிக்கையின் அளவே நம் சான்றாண்மையின் அளவு.

வள்ளுவர் இங்கே சிறப்பாகச் சொல்லும் செய்தி, சான்றாண்மை என்பது பிறப்பாலும் செல்வத்தாலும் வருவதல்ல என்பதே. எட்டாம் குறள் வறுமையிலும் சால்பு இருந்தால் இளிவு இல்லை என்கிறது. இது எல்லோருக்கும் வாய்ப்புத் தரும் செய்தி. ஒவ்வொரு நாளும் சிறு சிறு நற்செயல்களில் நம்மைப் பழக்கிக்கொள்வதே சான்றோர் ஆகும் வழி. நீர்த்துளிகள் சேர்ந்தே குடம் நிறைவது போல, சிறு சிறு குணங்கள் சேர்ந்தே சான்றாண்மை நிறைகிறது. அதனால் இந்த அதிகாரம் ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் ஓர் அழைப்பாகவே அமைகிறது. வீட்டிலும் பணியிடத்திலும் தெருவிலும் நாம் செய்யும் சிறிய தேர்வுகளே நம்மைச் சான்றோராக்குகின்றன அல்லது சிறியோராக்குகின்றன. சான்றோர் பிறருக்காக ஒளி தருவது போலவே தமக்கும் அமைதி தருபவர்; அவர் இருக்கும் இடம் பாதுகாப்பான இடமாகிறது. இந்த அதிகாரத்தை ஒவ்வொரு குறளாகப் படித்து, ஒவ்வொரு குணத்தையும் நம் வாழ்க்கையோடு ஒப்பிட்டுப் பார்ப்பதே இதன் நோக்கம்.

Introduction

The chapter on Perfectness of Character belongs to the Porutpaal, in the section on Kudiyiyal, the miscellany of social life. "Saandraanmai" is the state of being a sanror, one in whom all good qualities are complete. Valluvar also calls it "saalbu". A sanror is not one with book learning alone; he is one in whom knowledge, restraint, love and truthfulness sit naturally.

The first couplet says one who takes up worth regards all good as duty. The second says the sanror's true beauty is character, not the body. The third names the five pillars: love, shame at wrong, generosity, kindly regard and truthfulness. The fourth lifts up non-killing and not backbiting. The fifth makes humility their weapon. The sixth makes humble acceptance of defeat the touchstone. The seventh asks for good even to those who harm. The eighth says poverty is no disgrace. The ninth calls those who do not swerve even at the end of an age the anchor of worth. The tenth ends: if sanrors fail, the earth cannot bear the burden.

In Hindu tradition these qualities are listed in the sixteenth chapter of the Bhagavad Gita as the divine endowments: non-violence, truth, freedom from anger, renunciation, peace, not speaking ill of others, compassion to beings, gentleness and modesty. It is notable that the shame at wrong, abstaining from backbiting and non-killing that Valluvar names come in that very list. In the Mahabharata the life of Yudhishthira is taken as a living example of this chapter.

Commentators differ in some places. Most take "kadan" as duty; some take it as an obligation like a debt of gratitude. "Oppuravu" is read as keeping in step with the world, or helping others. "Aazhi" is taken by some as a wheel, by some as a ship's anchor, by some as the sea. In any case it means the firmness of the sanror.

In life today saandraanmai is not a quality of those in high office alone. A village teacher, a farmer who helps his neighbours beyond his means, a housewife who scorns no one, can all be sanrors. The chapter puts a question: how far can those around me trust and lean on me? That measure of trust is the measure of my own worth.

Valluvar's special message is that worth does not come from birth or wealth. The eighth couplet says that if worth is there, poverty is no disgrace. This is a message that gives everyone a chance. Training ourselves in small good acts every day is the way to become a sanror. As a pot fills by drops of water, worth fills by small virtues gathered together.

இந்த அதிகாரத்தின் பத்து குறள்கள் The ten kurals of this chapter

அதிகாரக் கதை

நாயுடன் நின்ற தருமபுத்திரன்

மகாபாரதத்தின் மகாப்ரஸ்தானிக பர்வத்திலும் ஸ்வர்க்காரோஹண பர்வத்திலும் தருமபுத்திரனின் இறுதிப் பயணம் சொல்லப்படுகிறது. குருக்ஷேத்திரப் போருக்குப் பிறகு யுதிஷ்டிரன் நெடுங்காலம் அரசாண்டான். கண்ணன் தம் அவதாரத்தை நிறைவு செய்து மறைந்த செய்தி வந்ததும், பாண்டவர்கள் அரசை பரீட்சித்திடம் ஒப்படைத்துவிட்டு, திரௌபதியுடன் இமயமலை நோக்கி மகாப்ரஸ்தானம் புறப்பட்டனர். அவர்களுடன் ஒரு நாயும் தொடர்ந்து வந்தது. வழியில் முதலில் திரௌபதி வீழ்ந்தாள்; பின்னர் சகதேவன், நகுலன், அர்ஜுனன், பீமன் ஒவ்வொருவராக வீழ்ந்தனர். ஒவ்வொரு முறையும் யுதிஷ்டிரன் துயரத்தை அடக்கிக்கொண்டு திரும்பிப் பாராமல் நடந்தான். ஏன் வீழ்ந்தார்கள் என்று பீமன் கேட்டபோது அவன் அமைதியாகக் காரணம் கூறினான்: திரௌபதி அர்ஜுனனிடம் மட்டும் மிகுந்த பற்று வைத்திருந்தாள்; சகதேவன் தன் அறிவே சிறந்தது என்று எண்ணிய செருக்கு உடையவன்; நகுலன் தன் அழகைப் பற்றிப் பெருமை கொண்டவன்; அர்ஜுனன் ஒரு நாளில் பகைவரை அழிப்பதாகச் சொன்ன சொல்லை நிறைவேற்றாமல் மற்ற வில்லாளிகளை இகழ்ந்தவன்; பீமனோ தன் வலிமையைப் பற்றி வீம்பு பேசி மிகுதியாக உண்டவன். இவ்வாறு தம் உறவினரின் சிறு குறைகளையும் அவன் மறைக்காமல், அதே நேரத்தில் இகழாமல், உண்மையாக உரைத்தான். இறுதியில் அவனும் அந்த நாயும் மட்டுமே மலை ஏறினர்.

அப்போது வானிலிருந்து இந்திரன் தேருடன் வந்து, "யுதிஷ்டிரா, உன் சகோதரர்களும் திரௌபதியும் ஏற்கெனவே சொர்க்கம் சென்றுவிட்டனர். நீ உடலோடு சொர்க்கம் புக ஏறிக்கொள்" என்றான். யுதிஷ்டிரன் வணங்கி, "ஆனால் என்னைத் தொடர்ந்து வந்த இந்த நாயும் என்னுடன் வர வேண்டும்" என்றான். இந்திரன் சிரித்து, "சொர்க்கத்தில் நாய்க்கு இடமில்லை. நீ பெற்ற புகழையும் அழிவில்லா நிலையையும் இதற்காக விடலாமா? அரச முனியே, இதை விட்டு விடு" என்றான்.

யுதிஷ்டிரன் அமைதியாகவும் உறுதியாகவும் மறுத்தான். "என்னை நம்பி அடைக்கலம் புகுந்த ஓர் உயிரைக் கைவிட்டு நான் பெறும் இன்பம் எனக்குத் தேவையில்லை. அச்சத்தால் வந்தவனை, பக்தி கொண்டவனை, பசியால் வாடுபவனைக் கைவிடுவது பெரும்பாவம். நான் ஒருபோதும் அதைச் செய்யேன்." இந்திரன் மீண்டும் மீண்டும் வலியுறுத்தியும் அவன் சொல் மாறவில்லை. சொர்க்கமே கை எட்டும் தூரத்தில் இருந்தும் நாயை விட்டு ஏற மறுத்தான்.

அப்போது நாய் தன் வடிவை மாற்றி, தருமதேவனாக நின்றது. "மகனே, நான் உன் தந்தை தருமன். இதற்கு முன் துவைதவனத்தில் யட்சனாக உன்னைச் சோதித்தேன். இப்போது உன் இரக்கத்தை மீண்டும் ஒருமுறை சோதித்தேன். நீ எல்லாச் சோதனைகளிலும் வென்றாய்" என்று வாழ்த்தினார். இந்திரனும் தேவர்களும் அவனைத் தங்கள் ஒளிமயமான உலகுக்கு அழைத்துச் சென்றனர். யுதிஷ்டிரனின் சான்றாண்மை இங்கே முழுமையாகத் தெரிகிறது: கடமை, அன்பு, வாய்மை, கண்ணோட்டம், நாணம் அனைத்தும் ஒன்றுசேர்ந்த குணம். புகழும் இன்பமும் கிடைக்கும் இடத்திலும் கொண்ட கொள்கையிலிருந்து அவன் பெயரவில்லை. சான்றாண்மை என்பது பெரிய சோதனை வரும்போது சிறிய உயிருக்காகவும் உறுதியாக நிற்பதே என்று இக்கதை உணர்த்துகிறது.

இந்தக் கதையில் ஒரு நாயை எதற்காக இவ்வளவு உயர்வாக வைக்க வேண்டும் என்று சிலர் கேட்கலாம். ஆனால் சான்றோர் உயிர்களை அளவால் மதிப்பிடுவதில்லை; தம்மை நம்பிய எந்த உயிருக்கும் அவர்கள் பொறுப்பு உண்டு. அதனால்தான் சொர்க்க வாசலிலும் அவன் கொள்கையை விடவில்லை. வெகுமதியை எண்ணாமல் கடமையை எண்ணியவனுக்கு வெகுமதி தானாகவே வந்தது. அவன் அந்த நாயை அதன் இனத்தால் பார்க்கவில்லை; ஒரு நம்பிக்கை கொண்ட தோழனாகப் பார்த்தான். தம்மிடம் அடைக்கலம் வந்த உயிரைக் காக்கும் இந்தக் கடமை உணர்வு இந்து மரபில் சரணாகத ரட்சணம் என்று போற்றப்படுகிறது. இராமனும் சரண் புகுந்த விபீஷணனை இதே காரணத்தால் ஏற்றான் என்று மரபு கூறுகிறது. சான்றோர் வாழ்வில் வெறும் சட்டத்தைவிட மனசாட்சியே பெரிய நீதிமன்றம். இன்றும் நம்மை நம்பியிருக்கும் ஒரு வீட்டு விலங்கு, ஒரு பணியாளர், ஒரு சிறு நண்பர் ஆகியோரைக் கைவிடாமல் காப்பதில் இந்தக் கதையின் பாடம் வாழ்கிறது. சிறிய கடமையில் நேர்மையாக இருப்பவரே பெரிய சோதனையிலும் நிற்பார். இந்த உறுதியும் இரக்கமும் இல்லாத நல்லொழுக்கம் முழுமை பெறாது என்பதையே வள்ளுவர் சான்றாண்மையின் தூண்களாக அடுக்குகிறார்.

Chapter story

Yudhishthira and the Faithful Dog

The final journey of Yudhishthira is told in the Mahaprasthanika and Svargarohana Parvas of the Mahabharata. After the Kurukshetra war Yudhishthira ruled for a long time. When news came that Krishna had completed his incarnation and departed, the Pandavas handed the kingdom to Parikshit and set out with Draupadi for the Himalayas on the great final journey. A dog followed them. On the way Draupadi fell first, then Sahadeva, Nakula, Arjuna and Bhima, one by one. Each time Yudhishthira held down his grief and walked on without looking back. When Bhima asked why they fell, he calmly gave the reasons: Draupadi had been partial to Arjuna; Sahadeva was proud of his wisdom; Nakula was proud of his beauty; Arjuna had boasted he would destroy his foes in a day, did not, and scorned other archers; and Bhima had boasted of his strength and eaten greedily. At last only he and the dog climbed the mountain.

Then Indra came down from the sky with a chariot and said, "Yudhishthira, your brothers and Draupadi have already gone to heaven. Climb in and enter heaven in your body." Yudhishthira bowed and said, "But this dog that followed me must come with me." Indra laughed: "There is no place for a dog in heaven. Will you give up the fame and the deathless state you have earned for this? Royal sage, leave it."

Yudhishthira refused, calm and firm. "I have no need of any joy gained by abandoning a creature that trusted me and took refuge in me. To forsake one who comes in fear, one who is devoted, one who is starving, is a great sin. I will never do it." Though Indra urged him again and again, his word did not change. With heaven within arm's reach he refused to climb without the dog.

Then the dog changed form and stood as Dharma himself. "Son, I am your father Dharma. Earlier, in the Dvaita forest, I tested you as the yaksha. Now I have tested your compassion once more. You have passed every test," he blessed. Indra and the gods led him to their radiant world. In Yudhishthira the whole of saandraanmai shows: duty, love, truth, kindly regard and shame at wrong, joined as one. Where fame and pleasure were within reach, he did not swerve from his principle. The tale shows that worth is to stand firm even for a small life when the great test comes.

முக்கியப் பாடங்கள்

கடமையாக நல்லவற்றைச் செய்பவரே சான்றாண்மையை மேற்கொள்பவர்.
உடல் அழகைவிட குணநலமே சான்றோருக்கு உண்மையான அழகு.
அன்பு, நாண், ஒப்புரவு, கண்ணோட்டம், வாய்மை ஆகிய ஐந்தும் சால்பின் தூண்கள்.
பணிவும் தோல்வியை ஏற்கும் மனமும் தீமை செய்தவருக்கும் நன்மை செய்தலும் சான்றோரின் அடையாளங்கள்.
வறுமையிலும் குணத்தில் குறையாதவர் இழிவு அடைவதில்லை; சான்றோர் இருப்பதாலேயே உலகம் நிலைக்கிறது.

Key lessons

One who does the good as a matter of duty is the one who takes up worth.
Goodness of character, not bodily beauty, is the true beauty of the sanror.
Love, shame at wrong, generosity, kindly regard and truthfulness are the five pillars of worth.
Humility, accepting defeat, and doing good even to one who harms are the marks of the sanror.
One unshaken in character even in poverty suffers no disgrace; the world stands because sanrors exist.