Kural 412 · செவுக்குண வில்லாத போழ்து சிறிது

நைமிசாரண்யத்தில் சௌதி

மகாபாரத ஆதி பர்வத்தின் தொடக்கத்தில் நைமிசாரண்யம் என்னும் காட்டில் சௌனக முனிவர் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் நீடிக்கும் ஒரு பெரிய வேள்வியைத் தொடங்கியிருந்தார். முனிவர்கள் பலர் அங்கே கூடியிருந்தனர். அன்றாட வேள்விப் பணிகள் முடிந்ததும் அவர்கள் அமர்ந்து புராணங்களையும் வரலாற்றையும் கேட்பது வழக்கம்.

ஒருநாள் சூத முனிவரின் மகன் உக்ரசிரவஸ் என்னும் சௌதி அங்கு வந்தார். அவர் தந்தை லோமஹர்ஷணர் வியாசரின் சீடர். சௌதி பல புராணங்களையும் மகாபாரதத்தையும் நன்கு அறிந்தவர். முனிவர்கள் அவரை மதிப்போடு வரவேற்று, 'நீங்கள் எங்கிருந்து வருகிறீர்கள்? எந்த இடங்களில் என்ன கண்டீர்கள்?' என்று கேட்டனர்.

சௌதி தாம் ஜனமேஜயனின் சர்ப்ப சத்ரத்தில் வைசம்பாயனர் சொன்ன மகாபாரதத்தைக் கேட்டதாகக் கூறினார். முனிவர்கள் உடனே, 'அந்தக் கதையை எங்களுக்குச் சொல்லுங்கள். நாங்கள் ஆவலுடன் கேட்கிறோம்' என்றனர். சௌதி வியாசரைப் போற்றி, விநாயகரை வணங்கி, மகாபாரதத்தைச் சொல்லத் தொடங்கினார்.

முனிவர்கள் அன்றாட வேள்விக் கடமைகளுக்கு இடையிலும், இந்தக் கதையைக் கேட்பதைத் தவறவில்லை. அவர்கள் உண்ணும் உணவு எளிமையானது; ஆனால் காதுக்கு விருந்தாக மகாபாரதம் கிடைத்தது. நாள்தோறும் உடல் உணவு சிறிதாகவும், செவி உணவு பெரிதாகவும் இருந்தது. இடையிடையே அவர்கள் ஐயங்களைக் கேட்டு, பதில்களைப் பெற்றனர்.

இந்தப் பெருங்கதை முடிந்தபோது முனிவர்கள் அடைந்த மனநிறைவு பேரளவானது. மகாபாரதத்தின் கடைசியில் இதைக் கேட்பவருக்குக் கிடைக்கும் பயன்கள் கூறப்படுகின்றன: பாவம் நீங்கும், மனம் தூய்மையாகும், அறிவு வளரும் என்பவை.

இதிலிருந்து 'செவிக்கு உணவில்லாதபோது சிறிது வயிற்றுக்கும் ஈயப்படும்' என்ற குறளின் வாழ்க்கை வடிவம் தெரிகிறது. நைமிசாரண்ய முனிவர்கள் உடலுணவைக் குறைத்தனர்; செவியுணவை நிறைத்தனர். அதனால்தான் இன்றும் மகாபாரதம் அவர்களின் செவிக்கு விருந்தாகப் பெற்றதன் பயனாக நமக்கு எழுத்திலும் கேள்வியிலும் கிடைக்கிறது.

இந்த நிகழ்ச்சியில் முனிவர்கள் உடலுணவைப் புறக்கணிக்கவில்லை. வேள்வி முடிந்ததும் எளிமையாக உண்டனர். ஆனால் அவர்களின் முதன்மை ஆவல் கதை கேட்பதில் இருந்தது. அவர்கள் ஒருமுறை கேட்டவற்றையே மீண்டும் கேட்கவும் தயங்கவில்லை; ஒவ்வொரு முறையும் புதிய பொருள் தெரிந்தது. நீண்ட நாள் கேட்டதால் அவர்கள் மனம் அமைதியும் தெளிவும் பெற்றது. அந்தப் பழக்கமே பாரதம் தலைமுறைகளைக் கடந்து நிலைக்கக் காரணமாயிற்று. இன்றும் கதை கேட்கும் மரபு குடும்பங்களில் தொடர்வது இதன் தொடர்ச்சியே.

Sauti at Naimisharanya

At the start of the Adi Parva of the Mahabharata, in the forest of Naimisharanya, the sage Shaunaka had begun a great sacrifice lasting twelve years. Many sages were gathered there. When the day's sacrificial duties were done, it was their custom to sit and hear the Puranas and histories.

One day Sauti, also called Ugrashravas, son of the sage Suta, came there. His father Lomaharshana was a disciple of Vyasa. Sauti knew many Puranas and the Mahabharata well. The sages welcomed him with respect and asked, 'From where do you come? What did you see at which places?'

Sauti said that he had heard the Mahabharata told by Vaishampayana at Janamejaya's snake sacrifice. The sages at once said, 'Tell us that story. We listen eagerly.' Sauti praised Vyasa, bowed to Ganesha, and began to recite the Mahabharata.

The sages did not miss hearing this story even in the midst of their daily sacrificial duties. The food they ate was simple, but the Mahabharata came as a feast for the ear. Day after day the food for the body was small and the food for the ear great. Now and then they asked their doubts and received answers.

When this great story ended, the satisfaction the sages gained was immense. At the end of the Mahabharata the fruits for one who hears it are described: sin leaves, the mind becomes pure, and knowledge grows.

From this we see the life form of the verse 'sevikku unavillaathapozhthu sirithu vayirrukkum eeyappadum'. The sages of Naimisharanya reduced food for the body and filled food for the ear. That is why the Mahabharata, which they received as a feast for the ear, comes down to us in writing and in hearing.