Kural 413 · செவியுணவிற் கேள்வி யுடையார் அவியுணவின்

ஜனமேஜயனும் வைசம்பாயனரும்

மகாபாரத ஆதி பர்வத்தில் பரீக்ஷித்தின் மகன் ஜனமேஜயன் தன் தந்தையைக் கொன்ற தக்ஷகனைப் பழிவாங்க ஒரு பெரிய சர்ப்ப சத்ரத்தைத் தொடங்கினான். அந்த வேள்வியில் பாம்புகள் அனைத்தும் தீயில் விழுந்தன. ஆஸ்தீகர் என்னும் இளம் முனிவர் வந்து வேள்வியை நிறுத்தும்வரை அது தொடர்ந்தது.

அந்த வேள்விக் காலத்தில் வியாசர் அங்கு வந்தார். ஜனமேஜயன் அவரை வணங்கி, 'நீங்கள் என் முன்னோர்களான கௌரவ பாண்டவர்களின் வரலாற்றை நேரில் கண்டவர். அந்தப் போர் ஏன் நிகழ்ந்தது என்பதை எனக்குச் சொல்லுங்கள்' என்று வேண்டினான். வியாசர் தம் சீடர் வைசம்பாயனரைக் கதையைச் சொல்லுமாறு பணித்தார்.

வைசம்பாயனர் மகாபாரதத்தை முழுமையாக விவரிக்கத் தொடங்கினார். ஜனமேஜயன் கவனத்தோடு ஒவ்வொரு பகுதியையும் கேட்டான். இடையிடையே ஐயங்களை எழுப்பினான்: 'பீஷ்மர் ஏன் இந்த உறுதியைச் செய்தார்? கர்ணன் ஏன் துரியோதனனுடன் இருந்தான்?' வைசம்பாயனர் பொறுமையாக ஒவ்வொன்றுக்கும் பதில் தந்தார். இவ்வாறு கேள்வியும் பதிலுமாகப் பாரதம் விரிந்தது.

அரசன் பாம்புகளை எரிக்கும் வேள்வியின் இடையில்கூட இந்தக் கதையைக் கேட்கும் ஆவலைக் குறைக்கவில்லை. வேள்வியின் புகையும் நெருப்பும் ஒருபுறம்; கதையின் ஒலி மறுபுறம். அவன் வேள்வியின் அவியால் தேவர்களுக்கு உணவளித்தான்; செவியால் கேட்ட பாரதத்தால் தன்னையும் உயர்த்திக்கொண்டான். தன் முன்னோர்களின் வெற்றிகளையும் தோல்விகளையும் அறிந்தபோது அவனுடைய கோபம் தணிந்து, அறிவு தெளிந்தது.

பின்னர் ஆஸ்தீகரின் வேண்டுதலால் அவன் வேள்வியை நிறுத்தினான். கேட்ட கதை அவனுக்கு அமைதியையும் நிதானத்தையும் தந்திருந்தது. அவன் பழிவாங்கும் கோபத்தை விட்டு மன்னிக்கத் தயாரானான்.

கேள்வியால் ஒரு அரசனின் மனம் மாறியது. தேவர்கள் வேள்வி உணவை உண்டதுபோல் அவன் செவியுணவை உண்டான். அதனால் அவன் உள்ளம் தேவர்களுக்கு ஒப்பான உயர்வை அடைந்தது. இதுவே குறள் கூறும் செய்தி.

வியாசர் அந்த அவையில் இருந்ததும் கவனிக்கத்தக்கது. கதையின் மூல ஆசிரியரே அருகிலிருந்து கேள்விகள் கேட்கப்படுவதையும் பதில்கள் சொல்லப்படுவதையும் கண்டார். மூலத்தை அறிந்தவர் இருக்கும் அவையில் கேட்பது இன்னும் உறுதியான கேள்வி. ஜனமேஜயன் கேட்ட ஒவ்வொரு ஐயமும் மகாபாரதத்தின் ஆழத்தை வெளிக்கொண்டுவந்தது. நல்ல கேட்பவன் நல்ல சொல்பவனையும் உருவாக்குகிறான். அவனது ஆர்வம் வைசம்பாயனரின் சொல்லை மேலும் தெளிவாக்கியது. இவ்வாறு கேட்பவரும் சொல்பவரும் ஒருவரையொருவர் உயர்த்தினர். அதுவே செவிச்செல்வத்தின் முழுப்பயன்.

Janamejaya and Vaishampayana

In the Adi Parva of the Mahabharata, Janamejaya, son of Parikshit, began a great snake sacrifice to avenge his father, who had been killed by Takshaka. In that sacrifice all the snakes fell into the fire. It went on until a young sage named Astika came and stopped it.

During the time of that sacrifice, Vyasa came there. Janamejaya bowed to him and requested, 'You have seen with your own eyes the history of my ancestors, the Kauravas and Pandavas. Tell me why that war happened.' Vyasa asked his disciple Vaishampayana to tell the story.

Vaishampayana began to relate the Mahabharata in full. Janamejaya listened to each part with attention. Now and then he raised doubts: 'Why did Bhishma make this vow? Why did Karna stand with Duryodhana?' Vaishampayana answered each with patience. So the Bharata unfolded in questions and answers.

Even in the middle of a sacrifice to burn snakes, the king did not lessen his eagerness to hear this story. On one side was the smoke and fire of the sacrifice; on the other the sound of the tale. By the offering of the sacrifice he fed the gods; by the Bharata heard through the ear he raised himself. Learning of the victories and defeats of his ancestors, his anger cooled and his understanding cleared.

Later, at Astika's request, he stopped the sacrifice. The story he had heard had given him peace and steadiness. He gave up the anger of revenge and was ready to forgive.

By hearing, a king's heart was changed. As the gods ate the food of the sacrifice, he ate the food of the ear. Thereby his mind gained a height equal to the gods. This is the message of the verse.