Kural 416 · எனைத்தானும் நல்லவை கேட்க அனைத்தானும்

துருவன்

பாகவத புராணத்தின் நான்காம் ஸ்கந்தம் துருவனின் கதையைக் கூறுகிறது. உத்தானபாத மன்னனுக்கு இரு மனைவியர்: சுநீதி, சுருசி. சுநீதியின் மகன் துருவன். ஒருநாள் ஐந்து வயது துருவன் தந்தையின் மடியில் அமர ஆசைப்பட்டான். சுருசி அவனைத் தடுத்து, 'என் வயிற்றில் பிறந்தவனே இந்த இடத்துக்கு உரியவன். நீ விரும்பினால் இறைவனை வேண்டு; மறுபிறவியில் என் வயிற்றில் பிறப்பாய்' என்று சொற்களால் புண்படுத்தினாள்.

துருவன் அழுதுகொண்டே தாயிடம் சென்றான். சுநீதி அவனைத் தேற்றி, 'மகனே, எல்லோருக்கும் இறைவனே துணை. அவனை நாடு' என்றாள். அந்தச் சிறுவன் காட்டுக்குச் செல்லத் தீர்மானித்தான். போகும் வழியில் நாரத முனிவர் அவனை எதிர்கொண்டார். 'இவ்வளவு சிறு வயதில் ஏன் தவம்? வீடு திரும்பு' என்று அவனைச் சோதித்தார். துருவன் உறுதியாக மறுத்தான்.

நாரதர் அவனது உறுதியைக் கண்டு மகிழ்ந்தார். அவனுக்கு யமுனைக் கரையில் உள்ள மதுவனத்தில் தவம் செய்யும் முறையையும், 'ஓம் நமோ பகவதே வாசுதேவாய' என்ற மந்திரத்தையும் உபதேசித்தார். அது சில வார்த்தைகளே. ஆனால் துருவன் அவற்றைக் கவனத்தோடு கேட்டுக்கொண்டு மனத்தில் பதித்தான். சிறு உபதேசமாயினும் அவன் அதை முழு நம்பிக்கையோடு ஏற்றான்.

துருவன் மதுவனத்தில் கடும் தவம் இயற்றினான். முதல் மாதம் கனிகளை உண்டான்; இரண்டாம் மாதம் இலைகள்; மூன்றாம் மாதம் நீர் மட்டும்; நான்காம் மாதம் காற்று; ஐந்தாம் மாதத்தில் மூச்சை அடக்கி ஒற்றைக் காலில் நின்றான் என்று புராணம் கூறுகிறது. இறுதியில் விஷ்ணு தோன்றி அவனுக்கு வரம் அளித்தார். 'உன் ஆட்சி நெடுங்காலம் நிலைக்கும்; இறுதியில் எவராலும் அசைக்க முடியாத உயர்ந்த இடத்தை அடைவாய்' என்றார். துருவன் பின்னர் வானில் துருவ நட்சத்திரமாக நிலைத்தான்.

நாரதரின் சில சொற்களே அந்தச் சிறுவனை வானின் உச்சிக்கு உயர்த்தின. அவன் எவ்வளவு சிறிதாயினும் நல்லதைக் கவனமாகக் கேட்டதே அவன் பெருமைக்கு வித்தாயிற்று. எனைத்தானும் நல்லவை கேட்க; அனைத்தானும் ஆன்ற பெருமை தரும்.

துருவனின் உறுதிக்கு அவன் தாய் சுநீதியின் அறிவுரையும் துணை நின்றது. அவள் அவனுக்கு வருத்தத்தையோ பகையையோ போதிக்கவில்லை; இறைவனை நாடச் சொன்னாள். ஒரு தாயின் சில சொற்கள், ஒரு முனிவரின் சில சொற்கள் இரண்டும் சேர்ந்து ஒரு சிறுவனை வழிநடத்தின. சிறிய கேள்வி எவ்வளவு பெரிய விளைவைத் தருகிறது என்பதற்கு இது சான்று.

Dhruva

The fourth canto of the Bhagavata Purana tells the story of Dhruva. King Uttanapada had two wives, Suniti and Suruchi. Suniti's son was Dhruva. One day the five-year-old Dhruva wished to sit on his father's lap. Suruchi stopped him and hurt him with words: 'Only one born from my womb deserves this place. If you wish it, pray to the Lord; in another birth you will be born from my womb.'

Dhruva went weeping to his mother. Suniti consoled him: 'My son, the Lord is the support of all. Seek him.' The boy decided to go to the forest. On the way the sage Narada met him. 'Why austerity at so young an age? Go back home,' he said, testing him. Dhruva firmly refused.

Narada was pleased at his firmness. He taught him how to perform austerity at Madhuvana on the Yamuna bank and gave him the mantra 'Om Namo Bhagavate Vasudevaya'. It was only a few words. But Dhruva listened carefully and set them in his mind. Small though the teaching was, he accepted it with full faith.

Dhruva performed severe austerity at Madhuvana. The first month he ate fruits, the second leaves, the third only water, the fourth air, and in the fifth month, the Purana says, he stopped his breath and stood on one foot. At last Vishnu appeared and gave him a boon. 'Your rule will last long; in the end you will reach a high place that none can shake,' he said. Dhruva later stayed fixed in the sky as the Pole Star.

A few words from Narada raised that boy to the top of the sky. That he listened with care to what was good, however little, became the seed of his greatness. Listen to what is good, however little; it will bring excellent honour in that measure.