Kural 654 · இடுக்கண் படினும் இளிவந்த செய்யார்

பஞ்சத்திலும் நூலைக் கலக்காத நெசவாளர்

காஞ்சிபுரத்தின் பட்டு நெசவாளர் குடும்பத்தில் கோபாலன் என்பவர் வாழ்ந்தார். அவர் நெய்யும் சேலைகளின் நூல் சுத்தப் பட்டு என்பதால் அவரது கடைக்கு நல்ல பெயர் இருந்தது. 'கோபாலன் சேலை என்றால் ஒரு நூல் கூட கலப்பில்லை' என்று வாடிக்கையாளர்கள் சொல்வர். அவர் தம் மகன் குமரனுக்கும் அதே நேர்மையைக் கற்றுக்கொடுத்தார்.

ஒரு ஆண்டு கடும் பஞ்சமும் வறட்சியும் வந்தது. பட்டுப் புடவை வாங்க யாருமில்லை. கூலி கொடுக்கப் பணமில்லை. தறிகள் நின்றன. பக்கத்துக் கடை முதலாளி சண்முகம் அவரிடம் வந்து ஒரு யோசனை கூறினார்: 'கோபாலா, பட்டுக்குள் மலிவான செயற்கை நூலைக் கலந்து நெய்யுங்கள். வெளியே தெரியாது. விலை குறையும்; விற்பனை பெருகும். இந்தப் பஞ்சத்தைத் தாண்ட வேறு வழி இல்லை.'

கோபாலனும் குடும்பமும் பல நாள் பட்டினியால் வாடியிருந்தனர். குமரன் தந்தையிடம், 'அப்பா, ஒரு தடவை மட்டும் செய்யலாமே. பசியால் செத்துவிடுவோமே' என்றான். கோபாலன் சற்று மௌனமாக இருந்தார். பின் சொன்னார்: 'மகனே, இன்று பசி தாங்கலாம். ஆனால் இழந்த நற்பெயர் என்றும் திரும்பாது. நாம் தறியில் பட்டு நெய்கிறோம், பொய் நெய்வதில்லை.' அவர் சண்முகத்தின் யோசனையை மறுத்தார்.

அவர் தங்கள் வீட்டுப் பாத்திரங்களை அடகு வைத்துச் சிறிது கூலி கொடுத்து தறியை ஓட்டினார். குறைவாகவே நெய்தாலும் சுத்தப் பட்டில் மட்டும் நெய்தார். பஞ்ச காலம் முடிந்தது. மழை பெய்தது; ஊர் செழித்தது. கோயில் திருவிழா வந்தது. அப்போது கலப்பு நூல் சேலைகள் விற்றவர்களின் கடைகள் பெயர் கெட்டு வெறுமையாகின.

பட்டுச் சேலை வேண்டுவோர் கோபாலனின் கடைக்குத் திரண்டனர். 'பஞ்சத்திலும் சுத்தமாக இருந்தவர்' என்று அவர் பெயர் பரவியது. அவரது கடை பெரிதாக வளர்ந்தது. குமரன் தந்தையின் உறுதியைப் போற்றினான். அவன் தன் மகனுக்கும் அதே சொல்லைச் சொல்லிக் கொடுத்தான்: 'தறியில் பட்டு நெய்; பொய் நெய்யாதே.'

துன்பம் தொடர்ந்தபோதும் அவர் தம் உறுதியை விடவில்லை. சிறிது காலத்தில் சூழல் மாறியது; அவரது நேர்மையை அறிந்தவர்கள் உதவிக்கு வந்தனர். நடுக்கமற்ற மனம் எந்தப் புயலையும் கடக்கும் என்பதை இந்நிகழ்வு உணர்த்துகிறது.

இவ்வாறு கதை முடிந்தபோது கேட்டவர்கள் அனைவரும் தங்கள் சொந்த வாழ்வையும் சிந்தித்துப் பார்த்தனர்; குறளின் ஒளி அவர்கள் மனத்தில் தெளிவாக நின்றது.

கோபாலன் அசைவற்ற தெளிவோடு துன்பத்திலும் இழிவான செயலைத் தவிர்த்தார். 'இடுக்கண் படினும் இளிவந்த செய்யார் நடுக்கற்ற காட்சியவர்' என்பதன் வாழும் உருவம் அவர்.

The Weaver Who Did Not Mix the Thread Even in Famine

In a silk-weaving family of Kanchipuram lived a man named Gopalan. As the thread of the saris he wove was pure silk, his shop had a good name. Customers would say, 'A Gopalan sari has not even one thread of mixture.' He taught the same honesty to his son Kumaran.

One year a severe famine and drought came. There was no one to buy silk saris. There was no money to pay wages. The looms stopped. The owner of the neighbouring shop, Shanmugam, came to him with a suggestion: 'Gopala, weave with cheap synthetic thread mixed into the silk. It will not show outside. The price will drop; sales will rise. There is no other way to cross this famine.'

Gopalan and his family had suffered hunger for many days. Kumaran said to his father, 'Father, we could do it just once. We will die of hunger.' Gopalan was silent for a while. Then he said, 'Son, we can bear hunger today. But lost good name never returns. On the loom we weave silk; we do not weave lies.' He refused Shanmugam's suggestion.

He pawned the household vessels, paid a little wage and kept the loom going. Though he wove less, he wove only in pure silk. The famine ended. Rain fell; the town flourished. The temple festival came. By then the shops of those who sold mixed-thread saris were empty with ruined names.

Those wanting silk saris thronged to Gopalan's shop. His name spread as 'the one who stayed pure even in famine'. His shop grew large. Kumaran honoured his father's firmness. He taught his own son the same words: 'Weave silk on the loom; do not weave lies.'

Gopalan, with steady clear vision, avoided the base act even in hardship. He is the living form of 'idukkan padinum ilivandha seyyaar nadukkatra kaatchiyavar'.