Kural 659 · அழக்கொண்ட எல்லாம் அழப்போம் இழப்பினும்

இராவணனும் இலங்கையும்

இராமாயணத்தில் இராவணன் அடைந்த பெருஞ்செல்வம் பலரின் அழுகையின் மேல் அமைந்தது என்பது மரபு. உத்தர காண்டம் கூறுவதாவது: இலங்கை முதலில் குபேரனின் நகரம். குபேரன் இராவணனின் மாற்றாந்தாய் மகன். இராவணன் தன் ஆற்றலாலும் அச்சுறுத்தலாலும் இலங்கையையும் புஷ்பக விமானத்தையும் குபேரனிடமிருந்து பறித்தான் என்று நூல் காட்டுகிறது. குபேரன் இமயத்தின் பக்கம் சென்று அலகாபுரியை நிறுவினான்.

இராவணன் அதோடு நிற்கவில்லை. தேவர்களையும் இயக்கர்களையும் வென்று அவர்களின் செல்வத்தை அபகரித்தான். முனிவர்கள் வேள்வி செய்யும்போது தொல்லை கொடுத்தான். வேதவதி என்ற தவப்பெண்ணைத் தீண்ட முயன்று அவளது சாபத்தைப் பெற்றான். இரம்பையை வலிமையால் தீண்டியபோது நளகூபரனின் சாபத்தைப் பெற்றான்: ஒரு பெண்ணின் விருப்பமின்றி அவளைத் தீண்டினால் அவன் தலை வெடித்துவிடும் என்பது அந்தச் சாபம். இவ்வாறு பலரை அழ வைத்துச் செல்வமும் அதிகாரமும் சேர்த்தான்.

பிறகு அவன் சீதையை வஞ்சகமாகக் கவர்ந்து வந்தான். அழுது கொண்டிருந்த சீதையின் கண்ணீர் அவன் அழிவுக்கு விதையாயிற்று. அவன் மனைவி மண்டோதரி அவனை எச்சரித்தாள். தம்பி விபீஷணன் எச்சரித்தான். ஆனால் இராவணன் கேட்கவில்லை. பிறரை அழவைத்துக் கட்டியெழுப்பிய அவன் சாம்ராஜ்யம் இராமனின் அம்புகளால் சரிந்தது.

போரில் தன் மகன்கள், தம்பி கும்பகர்ணன், படைகள் அனைவரும் இறந்தனர். இலங்கையின் பெண்கள் அழுதனர். மண்டோதரி இராவணனின் உடலைப் பார்த்து அழுது புலம்பினாள். தான் அழவைத்தவர்களின் எண்ணிக்கையை விட இலங்கையில் அழுபவர்களின் எண்ணிக்கை அதிகமாயிற்று. 'அழக்கொண்ட எல்லாம் அழப்போம்' என்பது அங்கே நிறைவேறியது.

இழப்பு வந்தபோதும் நல்ல செயல்களின் பயன் அவரைக் காத்தது. தீய வழியில் சேர்த்தவர்களின் செல்வம் அவர்களை அழச் செய்துவிட்டுப் போனது. இந்த வேறுபாட்டை ஊர் மக்கள் தம் கண்களால் கண்டனர்.

இவ்வாறு கதை முடிந்தபோது கேட்டவர்கள் அனைவரும் தங்கள் சொந்த வாழ்வையும் சிந்தித்துப் பார்த்தனர்; குறளின் ஒளி அவர்கள் மனத்தில் தெளிவாக நின்றது.

அவ்வூரில் இன்றும் இந்த நிகழ்வு பெரியோர்களால் பிள்ளைகளுக்குச் சொல்லப்படுகிறது; அதனால் நேர்மையின் பெருமை தலைமுறைகளாகத் தொடர்கிறது.

இலங்கை இறுதியில் விபீஷணனின் கையில் சென்றது. இராவணன் ஈட்டிய செல்வம் அவனை மட்டுமல்ல, அவன் குலத்தையே அழ வைத்து விலகியது. அதே சமயம், இராமன் தன் பதினான்கு ஆண்டுகள் இழப்பிலும் நல்வழியைவிடவில்லை; அவன் அதன் பயனாகப் பின்னர் அயோத்தியையும் புகழையும் பெற்றான்.

Ravana and Lanka

The tradition holds that the great wealth Ravana gained was built on the weeping of many. The Uttara Kanda says Lanka was first the city of Kubera. Kubera was the step-brother of Ravana. The text shows that Ravana, by his power and threat, seized Lanka and the Pushpaka aerial car from Kubera. Kubera went towards the Himalaya and founded Alakapuri.

Ravana did not stop there. He conquered gods and yakshas and seized their wealth. He troubled sages when they performed sacrifices. Trying to touch the ascetic maiden Vedavati, he received her curse. When he forced Rambha he received the curse of Nalakubara: that if he touched a woman against her will his head would burst. Thus by making many weep he gathered wealth and power.

Then he deceitfully abducted Sita. The tears of the weeping Sita became the seed of his ruin. His wife Mandodari warned him. His brother Vibhishana warned him. But Ravana did not listen. His empire, built by making others weep, collapsed under Rama's arrows.

In the war his sons, his brother Kumbhakarna and the armies all died. The women of Lanka wept. Mandodari lamented, weeping over Ravana's body. The number weeping in Lanka grew greater than the number he had made weep. 'Azhakkonda ellaam azhappom' was fulfilled there.

Lanka at last passed into Vibhishana's hands. The wealth Ravana gathered departed, making not only him but his whole clan weep. Meanwhile Rama, in his fourteen years of loss, did not leave the good path; as its fruit he later gained Ayodhya and fame.