Kural 660 · சலத்தால் பொருள்செய்தே மார்த்தல் பசுமண்

எடை குறைத்த வணிகர்

கும்பகோணத்தின் சந்தைத் தெருவில் தனபாலன் என்ற தானிய வணிகர் இருந்தார். அவர் அரிசி, பருப்பு, கடலை போன்றவற்றை விற்றார். தொடக்கத்தில் அவர் நேர்மையாகவே வணிகம் செய்தார். ஆனால் போட்டி வளர்ந்தபோது ஆதாயத்தை அதிகரிக்கும் ஆசை அவரைத் தவறான வழிக்கு இழுத்தது. அவர் தராசில் கள்ள எடைக் கற்களை வைத்தார். நூறு படி என்று சொல்லி தொண்ணூறு படி மட்டும் கொடுத்தார். அரிசியில் கல், மணலைக் கலந்தார்.

சில ஆண்டுகளில் தனபாலனின் செல்வம் பெருகியது. அவர் பெரிய மாளிகை கட்டினார், வண்டிகள் வாங்கினார், அணிகலன்கள் வாங்கினார். ஊரார் அவரைச் செல்வந்தர் என்று கொண்டாடினர். ஆனால் அவர் உள்ளத்தில் எப்போதும் அச்சம். யாராவது தராசைச் சோதிப்பார்களோ என்ற கவலை. அவர் மனைவி அவரிடம், 'நம் செல்வம் எவர் கண்ணீரில் எழுந்தது?' என்று கேட்டாள். தனபாலன் பதில் சொல்லவில்லை.

ஒருநாள் ஆடி மாதம் காவிரியில் பெரும் வெள்ளம் வந்தது. அவர் தானியக் கிடங்கு ஆற்றங்கரையில் இருந்தது. வெள்ளம் புகுந்து தானியங்கள் அனைத்தும் நனைந்து அழுகின. அதே ஆண்டு அவருடைய கள்ளத் தராசு பற்றி ஒரு வாடிக்கையாளர் புகாரளித்தார். அதிகாரிகள் சோதனை செய்து கள்ள எடைக் கற்களைக் கண்டுபிடித்தனர். ஊர் மக்கள் அவரது கடையைப் புறக்கணித்தனர்.

அவரது மாளிகை, வண்டிகள், அணிகலன்கள் அனைத்தையும் கடன்காரர்கள் எடுத்துச் சென்றனர். ஒரு காலத்தில் கொண்டாடப்பட்டவர் இப்போது எல்லோரது வசையையும் கேட்டார். அவருடைய செல்வம் பச்சை மண் பாத்திரத்தில் ஊற்றிய நீர் போல ஒரே சீசனில் கரைந்து போனது.

அதே தெருவின் எதிர்ப்புறம் முத்தையா என்ற சிறு வணிகர் நேர்மையாகச் சிறிய கடை நடத்தினார். அவர் எடை எப்போதும் சரியானது. அவர் செல்வம் மெல்ல மெல்ல வளர்ந்தது. தனபாலன் வீழ்ந்தபோது அவர் அவருக்கு உதவி செய்தார். தனபாலன் கண்ணீர் மல்கச் சொன்னார்: 'நான் வஞ்சகத்தால் பாத்திரத்தில் தண்ணீர் ஊற்றினேன்; அது கரைந்துவிட்டது.'

கதையின் முடிவில் மண்கலம் உடைந்து நீர் வழிந்தோடியது போல, தவறான வழிப் பொருள் கரைந்து மறைந்தது. நேர்மையாக ஈட்டியவரின் பொருள் குடும்பத்துக்கு நீடித்த நன்மை தந்தது. இந்த ஒப்புமை அனைவருக்கும் எளிதில் புரிந்தது.

இவ்வாறு கதை முடிந்தபோது கேட்டவர்கள் அனைவரும் தங்கள் சொந்த வாழ்வையும் சிந்தித்துப் பார்த்தனர்; குறளின் ஒளி அவர்கள் மனத்தில் தெளிவாக நின்றது.

இக்கதை 'சலத்தால் பொருள்செய்தே மார்த்தல் பசுமண் கலத்துள்நீர் பெய்திரீஇ யற்று' என்பதன் சான்று. நேர்மையால் கட்டிய செல்வமே நிலைத்து நிற்கும்.

The Merchant Who Cut the Weights

In the market street of Kumbakonam lived a grain merchant named Dhanapalan. He sold rice, pulses and gram. At the beginning he traded honestly. But as competition grew, greed for more profit pulled him to the wrong way. He placed false weights on the scale. Saying one hundred measures, he gave only ninety. He mixed stones and sand with the rice.

Within a few years Dhanapalan's wealth grew. He built a large mansion, bought carts and ornaments. The townsfolk celebrated him as a rich man. But in his heart there was always fear, the worry that someone might check the scale. His wife asked him, 'Whose tears did our wealth rise from?' Dhanapalan did not answer.

One day in the month of Aadi a great flood came in the Kaveri. His grain store was on the river bank. The flood entered and all the grain was soaked and rotted. That same year a customer complained about his false scale. The officials inspected and found the false weights. The townspeople boycotted his shop.

Creditors carried away his mansion, carts and ornaments. The one once celebrated now heard everyone's abuse. His wealth had melted in a single season, like water poured in a raw clay pot.

Across the same street a small trader named Muthaiya ran a small shop honestly. His weights were always correct. His wealth grew slowly and steadily. When Dhanapalan fell, he helped him. Dhanapalan said with tears, 'By guile I poured water into a pot; it dissolved.'

This tale is the witness of 'salaththaal porulseydhe maarththal pasumann kalaththulneer peydhireei yatru'. Only wealth built by honesty stands.