நாலாயிரத் திவ்வியப் பிரபந்தம் 698 · ஏர்மலர்ப் பூங்குழ லாயர்மாதர்

Verse 698 · Nalayira Divya Prabandham · The Azhvars

ஏர்மலர்ப் பூங்குழ லாயர்மாதர்எனைப்பல ருள்ளவிவ் வூரில் உன்றன்மார்வு தழுவுதற் காசையின்மைஅறிந்தறிந் தேயுன்றன் பொய்யைக்கேட்டுகூர்மழை போல்பனிக் கூதலெய்திக்கூசி நடுங்கி யமுனையாற்றில்வார்மணற் குன்றில் புலரநின்றேன்வாசுதே வாஉன் வரவுபார்த்தே

Aermalarp poongkuzha laayarmaathar / Enaippala rullaviv vooril unran / Maarvu thazhuvuthar kaasaiyinmai / Arintharin thaeyunran poyyaikkaettu / Koormazhai poalpanik koothaleythik / Koosi natungki yamunaiyaarril / Vaarmanar kunril pularaninraen / Vaasuthae vaaun varavupaarththae

பொருள்

அழகிய மலர் சூடிய கூந்தலுடைய ஆயர் பெண்கள் எத்தனையோ பேர் இருக்கும் இந்த ஊரில், உன் மார்பைத் தழுவுவதைத் தவிர எனக்கு வேறு ஆசை இல்லை என்பதை நன்றாக அறிந்திருந்தும், உன் பொய்யைக் கேட்டு நம்பி, கூரிய மழை போன்ற பனிக் குளிரில் கூசி நடுங்கி, யமுனை ஆற்றங்கரையில் நீண்ட மணல் மேட்டில் விடியும் வரை நின்றேன், வாசுதேவா, உன் வருகையைப் பார்த்துக்கொண்டே.

Meaning

In this village with so many cowherd girls with lovely flower-decked hair, though you knew very well that I have no wish but to embrace your chest, I believed your lie and stood till dawn on the long sand bank of the Yamuna, cringing and shivering in dew cold as driving rain, Vasudeva, watching for you to come.

சொற்பொருள் Word by word

ஏர் மலர்ப் பூங்குழல்: lovely flower-decked hair
ஆயர் மாதர்: cowherd girls
மார்வு தழுவுதற்கு: to embrace your chest
அறிந்தறிந்தே: knowing it well
பொய்யைக் கேட்டு: believing your lie
பனிக் கூதல்: the cold of the dew
கூசி நடுங்கி: cringing and shivering
வார் மணல் குன்று: long sand bank
புலர நின்றேன்: I stood till dawn
வரவு பார்த்து: watching for your coming

விளக்கம்

இந்தப் பத்தில் குலசேகரர் ஓர் ஆயர்பாடிப் பெண்ணாக மாறிப் பேசுகிறார். கண்ணன் 'யமுனைக் கரையில் சந்திப்போம்' என்று சொன்னான். அவள் இரவு முழுதும் பனியில் நடுங்கிக் காத்திருந்தாள். அவன் வரவில்லை. விடிந்ததும் அவனைக் கண்டு கடிந்துகொள்கிறாள்.

ஆழ்வார்கள் நாயகி பாவத்தில் பாடுவது வைணவ இலக்கியத்தின் சிறப்பு. ஆன்மா பெண், இறைவன் ஒருவனே ஆண் என்பது அந்தப் பார்வை. காதலியின் ஏக்கமும் ஊடலும் ஆன்மாவின் இறை ஏக்கத்தைச் சொல்லும் வழிகள்.

Explanation

In this decade Kulasekhara speaks as a girl of Ayarpadi. Krishna said, 'Let's meet on the Yamuna bank.' She waited all night shivering in the dew. He did not come. At dawn she sees him and scolds him.

The Alvars singing in the mood of the beloved, nayaki bhava, is a special feature of Vaishnava poetry. In that view the soul is the bride and the Lord alone is the bridegroom. The beloved's longing and her lovers' quarrel become ways of expressing the soul's longing for God.

ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10.29–33

ராசலீலையில் மறைந்த கண்ணன்

ஒரு சரத்கால முழுநிலவு இரவில் கண்ணன் யமுனைக் கரையில் குழல் ஊதினான். அந்த இசையைக் கேட்டதும் ஆயர்பாடிப் பெண்கள் வீட்டு வேலைகளை அப்படியே விட்டுவிட்டு அவனிடம் ஓடி வந்தார்கள். அவன் அவர்களோடு ராச நடனம் ஆடினான். ஆனால் 'கண்ணன் நம்மோடு இருக்கிறான்' என்று ஒவ்வொருத்தியின் மனத்திலும் ஒரு சிறிய பெருமிதம் எழுந்தது. அந்தக் கணமே கண்ணன் மறைந்துவிட்டான்.

திகைத்துப்போன கோபியர் காடு முழுவதும் அவனைத் தேடினார்கள். மரங்களிடமும் கொடிகளிடமும் 'கண்ணனைக் கண்டீர்களா?' என்று கேட்டார்கள். அவனுடைய லீலைகளைத் தாங்களே நடித்துக் காட்டினார்கள். இறுதியில் யமுனைக் கரையில் அமர்ந்து அவனை நினைந்து உருகிப் பாடினார்கள்; அதுவே 'கோபிகா கீதம்'. அதில் அன்பும் குறையும் ஊடலும் கலந்திருக்கின்றன. அவர்களுடைய பெருமிதம் கரைந்து அன்பு மட்டும் மிஞ்சியபோது கண்ணன் மீண்டும் அவர்கள் நடுவே தோன்றினான்.

பெருமாள் திருமொழியின் ஆறாம் பத்தில் குலசேகரர் ஓர் ஆயர்பாடிப் பெண்ணாகவே மாறிவிடுகிறார். 'உன் பொய்யை நம்பி யமுனைக் கரை மணல் மேட்டில் இரவு முழுதும் பனியில் நடுங்கி நின்றேன்' என்று கண்ணனைக் கடிந்துகொள்கிறாள் அவள். பிற பெண்களோடு அவன் விளையாடியதைக் குற்றம் சாட்டுகிறாள்; 'போ, இனி வராதே' என்கிறாள். ஆனால் கடைசியில் 'உன் குழலின் இன்னிசை எங்களுக்கு ஒருநாளும் வராதோ?' என்று ஏங்குகிறாள். இது ஊடல்: கோபத்தின் வடிவில் வெளிப்படும் அன்பு. நாயகி பாவத்தில் பாடப்பட்ட இந்தப் பத்து, ஆண்டாளின் நாச்சியார் திருமொழிக்கு முன்னோடி போல அமைந்துள்ளது.

Srimad Bhagavatam, Book 10, Chapters 29 to 33

When Krishna vanished from the Rasa dance

On a full-moon night in autumn Krishna played his flute on the bank of the Yamuna. Hearing it, the women of Ayarpadi left their housework just as it was and ran to him. He danced the Rasa dance with them. But a small pride rose in each one's mind: 'Krishna is with me.' At that very moment Krishna vanished.

Bewildered, the gopis searched the whole forest for him. They asked the trees and the creepers, 'Have you seen Krishna?' They acted out his deeds themselves. At last they sat on the Yamuna bank and sang of him with melting hearts; that song is the 'Gopika Gita'. In it love, complaint and sulking are all mixed together. When their pride had dissolved and only love remained, Krishna appeared among them again.

In the sixth decade of the Perumal Thirumozhi, Kulasekhara becomes a girl of Ayarpadi himself. 'Trusting your lie, I stood all night shivering in the dew on the sand mound by the Yamuna,' she scolds Krishna. She accuses him of playing with other girls and tells him, 'Go, don't come again.' But in the end she longs: 'Will your flute's sweet music never come to us one day?' This is oodal, love that shows itself as anger. Sung in the mood of the beloved, this decade is like a forerunner of Andal's Nachiyar Thirumozhi.

சிந்தனைக்கு

காத்திருத்தல் நம் அன்பை எப்படிச் சோதிக்கிறது?

To reflect on

How does waiting test our love?