திருக்கண்ணபுரம் தல வரலாறுதிருக்கண்ணபுரத்துச் சௌரிராஜன்
நாகப்பட்டினத்துக்கு அருகில் உள்ள திருக்கண்ணபுரம் ஆழ்வார்கள் போற்றிய திவ்யதேசம். அங்குள்ள பெருமாளைச் 'சௌரிராஜப் பெருமாள்' என்று அழைக்கிறார்கள். அந்தப் பெயருக்குப் பின்னால் ஒரு தல வரலாறு உண்டு.
ஒருநாள் அந்த ஊருக்கு வந்த அரசனுக்குக் கோயில் அர்ச்சகர் பெருமாளுக்குச் சாத்திய மாலையைப் பிரசாதமாகக் கொடுத்தார். அந்த மாலையில் ஒரு நீண்ட தலைமுடி இருந்தது. அரசன் கோபத்தோடு 'இது யாருடைய முடி?' என்று கேட்டான். அஞ்சிய அர்ச்சகர் 'இது பெருமாளின் திருமுடிதான்' என்று சொல்லிவிட்டார். 'நாளை பெருமாளுக்குத் தலைமுடி இருப்பதைக் காட்டாவிட்டால் தண்டனை' என்றான் அரசன். அர்ச்சகர் இரவு முழுதும் பெருமாளிடம் கதறி வேண்டினார். மறுநாள் அரசன் வந்து பார்த்தபோது, பெருமாளின் திருமுடியில் அடர்ந்த கூந்தல் (சௌரி) தோன்றியிருந்தது. தன்னை நம்பிய அடியாரின் சொல்லைக் காக்க இறைவனே கூந்தல் தரித்தான் என்பது மரபு.
குலசேகரர் அந்தக் கண்ணபுரத்துப் பெருமாளை ராமனாகக் கண்டு தாலாட்டுகிறார். 'மன்னுபுகழ் கௌசலைதன் மணிவயிறு வாய்த்தவனே' என்று தொடங்கும் இந்தப் பத்து, தமிழின் மிகப் பழமையான, மிக இனிய தாலாட்டுப் பாடல்களில் ஒன்று. ஒவ்வொரு பாசுரமும் 'இராகவனே தாலேலோ' என்று முடிகிறது. முந்தைய பத்தில் தேவகி தாலாட்ட முடியவில்லையே என்று ஏங்கினாள்; இந்தப் பத்தில் குலசேகரர் கௌசலையாக மாறி ராமனைத் தாலாட்டி அந்த ஏக்கத்தைத் தீர்த்துக்கொள்கிறார். இன்றும் தமிழ் வீடுகளில் குழந்தைகளைத் தூங்க வைக்க இந்தப் பாசுரங்கள் பாடப்படுகின்றன.
From the temple tradition of ThirukkannapuramSowriraja of Thirukkannapuram
Thirukkannapuram, near Nagapattinam, is a divya desam praised by the Alvars. Its Lord is called Sowriraja Perumal, and a temple tradition lies behind the name.
One day the temple priest gave a visiting king a garland that had been offered to the Lord, as prasadam. In it was a long strand of hair. The king angrily asked whose hair it was. Frightened, the priest said, 'It is the Lord's own hair.' 'If tomorrow you cannot show me the Lord with hair, you will be punished,' said the king. The priest wept and prayed to the Lord all night. Next morning, when the king came to see, thick locks of hair, sowri, had appeared on the Lord's head. Tradition says the Lord himself grew hair to keep the word of a devotee who trusted him.
Kulasekhara sees the Lord of Kannapuram as Rama and sings him a lullaby. Beginning 'You who blessed the jewel of a womb of Kausalya of lasting fame', this decade is among the oldest and sweetest lullabies in Tamil. Every pasuram ends with 'Raghava, thalelo'. In the previous decade Devaki longed because she never got to sing her baby to sleep; in this one Kulasekhara becomes Kausalya, rocks Rama to sleep, and so eases that longing. These pasurams are still sung to put children to sleep in Tamil homes.
