நாலாயிரத் திவ்வியப் பிரபந்தம் 742 · வந்தெதிர்ந்த தாடகைதன் உரத்தைக் கீறி

Verse 742 · Nalayira Divya Prabandham · The Azhvars

வந்தெதிர்ந்த தாடகைதன் உரத்தைக் கீறிவருகுருதி பொழிதரவன் கணையொன் றேவிமந்திரங்கொள் மறைமுனிவன் வேள்வி காத்துவல்லரக்க ருயிருண்ட மைந்தன் காண்மின்செந்தளிர்வாய் மலர்நகைசேர் செழுந்தண் சோலைத்தில்லைநகர்த் திருச்சித்ர கூடந் தன்னுள்அந்தணர்க ளொருமூவா யிரவ ரேத்தஅணிமணியா சனத்திருந்த வம்மான் றானே

Vanthethirntha thaatakaithan uraththaik keeri / Varukuruthi pozhitharavan kanaiyon raevi / Manthirangkol maraimunivan vaelvi kaaththu / Vallarakka ruyirunta mainthan kaanmin / Senthalirvaay malarnakaisaer sezhunthan soalaith / Thillainakarth thirussithra kootan thannul / Anthanarka lorumoovaa yirava raeththa / Animaniyaa sanaththiruntha vammaan raanae

பொருள்

எதிர்த்து வந்த தாடகையின் மார்பைக் கிழித்து இரத்தம் பொழியும்படி ஒரு அம்பை எய்து, மந்திரங்கள் அறிந்த மறைமுனிவன் விசுவாமித்திரனின் வேள்வியைக் காத்து, வலிய அரக்கர்களின் உயிரை உண்ட வீரனைக் காணுங்கள்! சிவந்த தளிரும் மலர்ந்து சிரிக்கும் பூக்களும் உடைய செழித்த குளிர்ந்த சோலைகள் சூழ்ந்த தில்லை நகரத் திருச்சித்ரகூடத்தில், மூவாயிரம் அந்தணர்கள் போற்ற, அழகிய மணி ஆசனத்தில் அமர்ந்திருக்கும் பெருமான் அவனே.

Meaning

Tearing open the chest of Tataka who came against him, he loosed one arrow so her blood poured out; he guarded the sacrifice of the sage Vishvamitra, master of mantras; the young hero who took the lives of the mighty rakshasas: see him! In Thiruchitrakootam in the city of Thillai, ringed by lush cool groves of red shoots and smiling flowers, praised by the three thousand Brahmins, he is the Lord seated on the jewelled throne.

சொற்பொருள் Word by word

உரத்தைக் கீறி: tearing open the chest
கணை ஒன்று ஏவி: loosing one arrow
மறைமுனிவன் வேள்வி: the Vedic sage's sacrifice
மைந்தன்: young hero
செந்தளிர்: red young shoots
தில்லை மூவாயிரவர்: the three thousand Brahmins of Thillai
மணி ஆசனம்: jewelled throne

விளக்கம்

இங்கிருந்து குலசேகரர் இராமாயணத்தை வரிசையாகச் சொல்லத் தொடங்குகிறார். முதலில் பாலகாண்டம்: தாடகை வதம், விசுவாமித்திரரின் வேள்விக் காவல்.

'தில்லை மூவாயிரவர்' என்பது சிதம்பரம் கோயிலில் தொன்றுதொட்டுப் பூசை செய்யும் அந்தணர் மரபு. அவர்கள் போற்ற அங்கே பெருமாள் வீற்றிருப்பதைக் குலசேகரர் பாடுகிறார். சிவனும் திருமாலும் ஒரே கோயிலில் இணைந்திருக்கும் தில்லையின் சிறப்பு இந்தப் பாசுரத்தில் தெரிகிறது.

Explanation

From here Kulasekhara begins to tell the Ramayana in order. First the Bala Kanda: the slaying of Tataka and guarding Vishvamitra's sacrifice.

The 'three thousand of Thillai' are the line of Brahmins who have served in the Chidambaram temple since ancient times. Kulasekhara sings of the Lord seated there, praised by them. The special nature of Thillai, where Shiva and Thirumal dwell together in one temple, shows in this pasuram.

குருபரம்பரை வரலாறு

ராமனுக்குத் துணையாகப் படை எழுப்பிய அரசன்

குலசேகர மன்னர் அரசராக இருந்தபோதே ஒவ்வொரு நாளும் இராமாயணக் கதை கேட்பார். அந்தக் கதையில் அவர் தன்னையே மறந்துவிடுவார்.

ஒருநாள் கதை சொன்னவர் ஆரண்ய காண்டத்தில், கரன் தூடணன் தலைமையில் பதினாலாயிரம் அரக்கர்கள் ராமனோடு போரிட வந்த இடத்தைச் சொன்னார். ராமன் சீதையை லக்ஷ்மணனோடு குகைக்கு அனுப்பிவிட்டுத் தனியாகவே அவர்களை எதிர்க்க நின்றான். அதைக் கேட்ட குலசேகரர், 'என் ராமன் தனியாகப் பதினாலாயிரம் பேரோடு போரிடுவதா?' என்று பதறி எழுந்தார். உடனே தன் படையைத் திரட்டி, 'ராமனுக்குத் துணையாகப் புறப்படுங்கள்!' என்று ஆணையிட்டார். அதைக் கண்ட கதைசொல்லி, 'ராமன் ஒருவனாகவே ஒரு நாழிகைக்குள் அத்தனை அரக்கர்களையும் வென்றுவிட்டான்; சீதை வந்து அவனைத் தழுவிக்கொண்டாள்' என்று விரைவாகச் சொன்னார். அதன் பிறகே மன்னர் அமைதியடைந்தார்.

இந்தப் பத்து சிதம்பரத்தில் உள்ள திருச்சித்ரகூடம் என்ற திவ்யதேசத்தைப் பற்றியது. தில்லை நடராஜர் கோயிலுக்குள்ளேயே கோவிந்தராஜப் பெருமாள் பள்ளிகொண்டிருக்கிறார். குலசேகரர் அங்கே ராமனையே காண்கிறார். ராமனின் பிறப்பு முதல் அவன் தன் உலகுக்குத் திரும்பியது வரை முழு இராமாயணத்தையும் பத்துப் பாசுரங்களில் பாடுகிறார். 'அவன் அடியைச் சூடுவதே அரசு; வேறு அரசை அரசாக எண்ணமாட்டேன்' என்று ஒரு மன்னரே சொல்வது இந்தப் பத்தின் உச்சம்.

From the Guruparamparai, the lives of the Sri Vaishnava teachers

The king who sent his army to help Rama

Even while he was king, Kulasekhara listened to the Ramayana every day, and he would lose himself in the story.

One day the narrator reached the part of the Aranya Kanda where fourteen thousand rakshasas, led by Khara and Dushana, came to fight Rama. Rama sent Sita to a cave with Lakshmana and stood alone to face them. Hearing this, Kulasekhara sprang up in alarm: 'My Rama, alone against fourteen thousand?' At once he gathered his army and ordered, 'March to help Rama!' Seeing this, the narrator quickly told how Rama had defeated all those rakshasas by himself within an hour, and how Sita came and embraced him. Only then was the king calm again.

This decade is about the divya desam of Thiruchitrakootam in Chidambaram, where Govindaraja Perumal reclines inside the Thillai Nataraja temple itself. Kulasekhara sees Rama there. In ten pasurams he sings the whole Ramayana, from Rama's birth to his return to his own world. Its high point is a king saying, 'Wearing his feet on my head is my crown; I will count no other kingship as kingship.'

சிந்தனைக்கு

ஒரு புனித இடத்தில் பல மரபுகள் ஒன்றாக வாழ்வதை நாம் எப்படிப் பார்க்கிறோம்?

To reflect on

How do we see many traditions living together in one sacred place?