மை படு மாமலையிலே பனுவலில் பொங்கி, கை தோய்வன்ன கார் மழைத் தொழுதி தூவன்ன துவலையைத் தூற்றலின், தேயம் தேறாக் கடும் பரிக் கடும்போடு காய்க்குக் கொண்ட நும் இயம் தொய்பு படாமல், கூவல் அன்ன விடரகம் புகுமின். இருங்கல் இகுப்பத் திறுவரை சேராது, குன்றிடம் பட்ட ஆர் இடர் அழுவத்து நின்று நோக்கினும் கண் வாள் வெளவும், மண் கனை முழவின் தலைக்கோலைக் கொண்டு,
Meaning
The dark great mountain steams with mist; the crowd of rain-clouds that seem near enough to touch scatter a drizzle like scattered seed, so that the country cannot be seen. With the hard swift horses you have urged on, take care that your instruments do not get wet, and enter the cave that is like a pit. Do not come near the cliff where the dark rock cracks; and even if you stand and look from the slope of peril that the hill has made, the eye goes white like a blade. Take the stick of the clay-throated drum,
சொற்பொருள் Word by word
மைபடு மாமலை
the dark great mountain
பனுவலில் பொங்கி
steaming in the mist
கைதோய்வன்ன கார்மழை
the rain-cloud near enough to touch
தூவன்ன துவலை
drizzle like scattered seed
தேயம் தேறாக்
the country not discernible
கடும்பரி
the swift horse
நும் இயம் தொய்பு படாமல்
so your instruments do not get wet
கூவல் அன்ன விடரகம்
the cave like a pit
இருங்கல் இகுப்ப
the dark rock cracking
திறுவரை சேராது
not approaching the cliff
கண் வாள் வெளவும்
the eye goes white like a blade
மண்கனை முழவின் தலைக்கோல்
the stick of the clay-throated drum
விளக்கம்
இது மிகத் தெளிவான பயணக் காட்சி: மேகம் கையளவில், மழைத்தூறல், வழுக்குப் பாறை, கண் கூச்சம்.
"கண் வாள் வெளவும்" — பயத்தால் கண் வெளுத்துப் போகும். இது மிகச் சரியான உடல் அனுபவம். கவிதை அச்சத்தை மறைக்கவில்லை.
Explanation
A very clear travel scene: cloud within reach, drizzle, slick cliff, the eye's dizziness.
"The eye goes white like a blade": the body's exact experience of fear. The poem does not hide it.
கதை
மலைபடுகடாம்
அடிகள் 361–370 · இரணிய முட்டத்துப் பெருங்குன்றூர்ப் பெருங்கெளசிகனார்
A story
Lines 361–370 · Perunkausikanar of Iraniyamuttam in Perunkunrur
சிந்தனைக்கு
பயத்தை இவ்வளவு துல்லியமாகச் சொல்வது கவிதையின் தைரியமா?
