வெள்ளிய பூங்கொத்துக்களையும் மடலையும் உடைய தாழையையுடைய கரையினையுடைத்தாகிய கடலருகின்கண் இருக்கும் பரதவருடைய அகன்ற தெருவிடத்து, அகன்ற காவலையுடைய பண்டசாலையின்கண்ணே, நல்ல அரசனுடைய பொருளைப் பிறர் கொள்ளாமற்காகக் காக்கும் பழைய புகழினையுடைய சுங்கம் கொள்வோர், எரிகின்ற சினத்தையுடைய கிரணங்களையுடைய பகலவன் தேர்பூண்ட குதிரைகளைப் போல ஒரு பொழுதும் மடிந்திராது நாடோறும் இளைப்பின்றித் தாழ்வின்றிச் சுங்கங்கொள்ள, மேகம் தான் முகந்த நீரை மலையிடத்தே சொரிதற்காகவும், மலையிற் சொரிந்த நீரை மீண்டு கடலிலே பரப்புதற்காகவும் மாரிக்காலத்தே பெய்கின்ற செவ்விபோல, நீரினின்று நிலத்தேற்றவும், நிலத்தினின்று நீர்ப் பரப்பவும் —
Meaning
In the wide street of the fisher folk that runs beside the sea where the palmyra stands with its white clusters and its fans, within the wide-guarded warehouse of goods, the takers of customs — who keep the good king's wealth so that no other may seize it, and whose ancient fame is that of guarding — take their dues without a moment's rest, never flagging, never failing, like the horses yoked to the chariot of the sun whose rays burn with anger. And as the rain in its season pours down the water the cloud has drunk upon the mountain, and pours back into the sea the water it has shed on the mountain, so goods come off the water onto the land and off the land onto the water —
சொற்பொருள் Word by word
வால் இணர் மடற்றாழை
the palmyra with white clusters and fans
வேலாழி வியல் தெரு
the wide street by the sea
நல் இறைவன் பொருள்
the good king's wealth
தொல்லிசைத் தொழில் மாக்கள்
men of the ancient craft
காய் சினத்த கதிர் செல்வன்
the sun whose rays burn with anger
தேர் பூண்ட மா
the horses yoked to the chariot
வைகல் தொறும் அசைவு இன்றி
never pausing day after day
உல்கு செய
taking the customs dues
வான் முகந்த நீர்
water the sky has drunk
மாரி பெய்யும் பருவம்
the season when the rains pour
விளக்கம்
இங்கே சுங்கம் வாங்குவோர் சூரியனின் குதிரைகளுக்கு உவமிக்கப்படுகிறார்கள் — ஓய்வில்லாதவர்கள். ஒரு வணிக நகரத்தின் இதயம் இது.
பொருள்கள் நீரிலிருந்து நிலத்திற்கும் நிலத்திலிருந்து நீருக்கும் செல்வது மழையின் சுழற்சி போல. அதாவது வணிகம் இயற்கையின் ஒரு விதி. இது பட்டினத்தின் மிகத் தெளிவான பொருளாதாரக் கவிதை.
Explanation
The customs officers are compared to the sun's horses — never resting. This is the heart of a trading city.
Goods moving from water to land and land to water are like the rain's cycle. Trade is a law of nature here — the poem's clearest economic image.
கதை
பட்டினப்பாலை
அடிகள் 121–130 · கடியலூர் உருத்திரங் கண்ணனார்
A story
Lines 121–130 · Kadiyalur Uruttirankannanar
சிந்தனைக்கு
வணிகத்தை இயற்கையின் சுழற்சியாகக் காண்பது சரியான ஒப்பீடா?
To reflect on
Is seeing trade as a natural cycle a fair comparison?
