உருக்கம் பேசும் நீலியர், காசுகளைப் பறிக்கும் தோஷிகள், மோக விகாரிகள், உருட்டும் பார்வையர், மாபழி காரிகள் ஆகியோரை மதியாதே; உரைக்கும் வீரிகள் கோள் அரவம் ஆம் என உடற்றும் தாதியர், காசு அளவே மனம் உறைக்கும் தூரிகள் மீது இனி ஆசைகள் புரிவேனோ? அருக்கன் போல் ஒளி வீசும் மாமுடியை அணைத்தும், தான் அழகு ஆய் நலம் ஏதர, அருட்கண் பார்வையினால் அடியார்தமை மகிழ்வோடு அழைத்தும், சேதிகள் பேசிய காரணத்தால் அதிகம் சேர்தராய்; உன் அருளால் என்னை நாடோறும் இனிது ஆள்வாய். இருக்கும் காரணம் மீறிய வேதமும், இசைக்கும் சாரமும் ஏத்தொழ, தேவர்கள் இடுக்கண் தீர்க்கும் அனே, அடியார் தவம் உடன்மேவி, இலக்கண் தானென ஏத்தொழ மகிழ் விருப்பம் கூர்தரு மாதியும் ஆய், உலகை இறுக்கும் தாதகி சூடிய வேணியனின் அருள்பாலா; திருக்கும் தாபதரும் வேதியரும் ஆதியரும் துதிக்கும் தாளுடைய நாயகன் ஆகிய, செகச் செம்சோதியும் ஆகிய மாதவன் மருகோனே; செழிக்கும் சாலியும் முகிலை அளாவிய கருப்பஞ் சோலையும் வாழையும் ஏதிகழ் திருச்செந்தூர்தனில் மேவிய தேவர்கள் பெருமாளே.
Meaning
Do not regard the blue-hued women who speak melting words, the fault-finders who snatch the coins, the deformed creatures of desire, the rolling-eyed, the great slanderers; shall I set my desires any more on those harlots who talk, on the nurses who torment me saying that the planets and the serpent are at fault, whose minds turn only on the measure of money? Embracing the great crown that shines like the sun, being beauty itself and giving beauty, calling the devotees joyfully with the look of your gracious eye, come near me all the more because of what the messengers have said; by your grace rule me sweetly day after day. O you who end the distress of the gods, whom the Vedas that overpass their own grounds praise, and the essence that is sung, who dwell with the devotees' austerity, who are the mark itself and the first one who grows the wish of joy when praised, the grace-child of the matted-haired one who wears the Ganga that presses the world. O nephew of Madhava, who is the red light of the world, whose feet the sainted ascetics and the priests and the first ones praise. O lord of the gods who dwells in Thiruchendur, where the thriving paddy and the sugarcane grove that touches the clouds and the plantain shine.
சொற்பொருள் Word by word
உருக்கம் பேசிய நீலியர்
the blue-hued women who speak melting words
காசுகள் பறிக்கும் தோஷிகள்
the fault-finders who snatch the coins
மோக விகாரிகள்
the deformed creatures of desire
உருட்டும் பார்வையர்
the rolling-eyed
மாபழி காரிகள்
the great slanderers
மதியாதே
do not regard them
காசு அளவே மனம் உறைக்கும் தூரிகள்
harlots whose minds turn only on the measure of money
இனி ஆசைகள் புரிவேனோ
shall I set my desires any more
அருக்கன் போலொளி வீசிய மா முடி
the great crown that shines like the sun
அருட்கண் பார்வையினால் அடியார்தமை அழைத்து
calling the devotees with the look of your gracious eye
உன் அருளால் என்னை நாடொறும் இனிது ஆள்வாய்
by your grace rule me sweetly day after day
தேவர்கள் இடுக்கண் தீர்க்கும் அனே
O you who end the distress of the gods
இலக்கண் தானென ஏத்தொழ
whom they praise as the mark itself
தாதகி சூடிய வேணியன் அருள்பாலா
O grace-child of the matted-haired one who wears the Ganga
செகச் செம்சோதி மாதவன் மருகோனே
O nephew of Madhava, the red light of the world
செழிக்கும் சாலி கருப்பஞ் சோலை வாழை
the thriving paddy, the sugarcane grove and the plantain
திருச்செந்தூர்தனில் மேவிய தேவர்கள் பெருமாளே
O lord of the gods who dwells in Thiruchendur
விளக்கம்
இப்பாடல் ஒரு வெறுப்புப் பட்டியலுடன் தொடங்குகிறது. நீலியர், தோஷிகள், விகாரிகள், பார்வையர், பழிகாரிகள். ஐந்து சொற்கள், ஐந்து குற்றங்கள். பிறகு தீர்ப்பு: இனி ஆசைப்படுவேனோ.
இரண்டாம் பாதியில் குரல் மாறுகிறது. முடி, அருட்கண், அடியார், அருள். இறுதியில் தேவர்களின் துன்பம் தீர்ப்பவன், வேதம், சிவன், திருமால், திருச்செந்தூர். அதாவது வெறுப்பிலிருந்து புகழுக்கு நேராகக் கடக்கிறார்; இடையில் எந்த இணைப்பும் தரப்படவில்லை.
குறிப்பு: 'அருக்கன் போலொளி வீசிய மாமுடி' தொடங்கும் கண்ணியின் நடுப்பகுதி அச்சில் தெளிவின்றி உள்ளது.
Explanation
The song opens with a list of disgust. Blue-hued, fault-finding, deformed, rolling-eyed, slanderous. Five words, five faults. Then the verdict: shall I desire them any more?
In the second half the voice changes. The crown, the gracious eye, the devotees, grace. At the end the ender of the gods' distress, the Vedas, Shiva, Vishnu, Thiruchendur. He crosses from contempt to praise with no bridge at all.
Note: the middle of the unit beginning with the sun-bright crown is corrupt in this edition, so that part is rendered only as far as the words go.
கதை
திருச்செந்தூர்
திருச்செந்தூர்
A story
Thiruchendur
சிந்தனைக்கு
பெண்களைப் பற்றிய வெறுப்பைப் பாடி, அதே பாடலில் இறைவனின் அருளை நாடுவது தூய்மையா, அல்லது தப்பித்தலா?
To reflect on
Singing contempt for women and then asking for grace in the same song — is that purity, or an escape?
