நாலாயிரத் திவ்வியப் பிரபந்தம் 555 · விண்ணுற நீண்டடி தாவிய மைந்தனை

Verse 555 · Nalayira Divya Prabandham · The Azhvars

விண்ணுற நீண்டடி தாவிய மைந்தனைவேற்கண் மடந்தை விரும்பி,கண்ணுற வென்கடல் வண்ணனைக் கூவுகருங்குயி லே. என்ற மாற்றம்,பண்ணுற நான்மறை யோர்புது வைமன்னன்பட்டர்பி ரான்கோதை சொன்ன,நண்ணுறு வாசக மாலைவல் லார்நமோ-நாராய ணாயவென் பாரே.

Vinnura neentati thaaviya mainthanai / Vaerkan matanthai virumpi, / Kannura venkatal vannanaik koovu / Karungkuyi lae. enra maarram, / Pannura naanmarai yoarputhu vaimannan / Pattarpi raankoathai sonna, / Nannuru vaasaka maalaival laarnamoa- / Naaraaya naayaven paarae.

பொருள்

'விண்ணைத் தொடும்படி நீண்டு அடி தாவிய இளைஞனான என் கடல்வண்ணனை என் கண் முன் வரும்படி கூவு, கருங்குயிலே!' என்று வேல் போன்ற கண்களுடைய மங்கை விரும்பிச் சொன்ன சொல்லை, இசையோடு நான்மறை ஓதுவோரின் புதுவை மன்னன் பட்டர்பிரானின் மகள் கோதை சொன்ன, அனைவரும் அணுகக்கூடிய இந்தச் சொல்மாலையை வல்லவர்கள் 'நமோ நாராயணாய' என்று சொல்பவர்கள் ஆவார்கள்.

Meaning

'Black cuckoo, call so that my sea-coloured one, the young hero who strode up till he touched the sky, comes before my eyes!' These words were spoken with longing by the maiden with spear-like eyes. Those who master this garland of words, open to all, sung by Kothai, daughter of Pattarpiran, king of Puduvai whose people chant the four Vedas with melody, will be among those who say 'Namo Narayanaya'.

சொற்பொருள் Word by word

விண்ணுற நீண்டு: growing tall to touch the sky
அடி தாவிய: who strode
வேற்கண் மடந்தை: maiden with spear-like eyes
கண்ணுற: before my eyes
மாற்றம்: words
பண்ணுற: with melody
நண்ணுறு வாசக மாலை: garland of words open to all
நமோ நாராயணாய: salutation to Narayana

விளக்கம்

பலன் பாசுரம். இதைக் கற்பவர்கள் 'நமோ நாராயணாய' என்று சொல்பவர்கள் ஆவார்கள். இது திருமந்திரம், ஸ்ரீவைஷ்ணவத்தின் மூல மந்திரம். அதைச் சொல்லும் நிலையே பெரும் பேறு.

இந்தப் பத்தின் பலன் வைகுந்தம் என்று சொல்லவில்லை, திருமந்திரம் சொல்லும் வாய் என்கிறாள். இறைவனின் நாமத்தைச் சொல்வதே பயன், அதற்கு மேல் வேறு பயன் தேவையில்லை.

Explanation

The closing pasuram. Those who learn this will become people who say 'Namo Narayanaya'. That is the Thirumantram, the root mantra of Sri Vaishnavism. To be one who says it is itself a great blessing.

The fruit of this decade is not said to be Vaikuntha, but a mouth that says the Thirumantram. Saying the Lord's name is itself the reward; no further reward is needed.

ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10.52–53

ருக்மிணி அனுப்பிய தூது

விதர்ப்ப நாட்டு இளவரசி ருக்மிணி, கண்ணனை ஒருமுறையும் நேரில் காணாமலே, அவன் குணங்களைக் கேட்டுக் கேட்டு அவனையே கணவனாக வரித்தாள். ஆனால் அவள் அண்ணன் ருக்மி அவளைச் சேதி நாட்டு மன்னன் சிசுபாலனுக்கு மணம் முடிக்க ஏற்பாடு செய்தான்.

மணநாள் நெருங்கியபோது, ருக்மிணி நம்பிக்கைக்குரிய ஒரு அந்தணரை அழைத்து, துவாரகைக்குக் கண்ணனிடம் தூது அனுப்பினாள். அவள் எழுதிய கடிதம் பாகவதத்தில் ஏழு சுலோகங்களாக இருக்கிறது: 'உன் புகழைக் கேட்டு என் மனம் உன்னிடம் சேர்ந்துவிட்டது. சிங்கத்துக்கு உரிய பங்கை நரி தொடக்கூடாது. நீ வராவிட்டால், நோன்பிருந்து என் உயிரை விடுவேன்.'

செய்தியைக் கேட்ட கண்ணன் உடனே தேரில் புறப்பட்டான். மணநாளன்று ருக்மிணி அம்பிகை கோயிலுக்கு வழிபடச் சென்று திரும்பும்போது, அனைவர் முன்னிலையிலும் அவளைத் தன் தேரில் ஏற்றிக்கொண்டு சென்றான்.

ஆண்டாளும் ஒரு தூது அனுப்புகிறாள், ஆனால் அந்தணரை அல்ல, தோட்டத்தில் கூவும் குயிலை. 'அவன் வரும்படி கூவு' என்று கெஞ்சுகிறாள், பிறகு கோபிக்கிறாள், இறுதியில் 'கூவாவிட்டால் இந்தத் தோட்டத்திலிருந்து விரட்டுவேன்' என்று மிரட்டுகிறாள். ருக்மிணி சொன்ன 'நரியும் சிங்கமும்' என்ற உவமை, ஆண்டாள் முதல் பத்தில் சொன்ன 'வேள்வி அவியும் நரியும்' என்பதோடு எவ்வளவு ஒத்திருக்கிறது என்பதைக் கவனிக்கலாம்.

Srimad Bhagavatam, Book 10, Chapters 52–53

The message Rukmini sent

Rukmini, princess of Vidarbha, had never once seen Krishna, yet hearing again and again of his virtues she chose him as her husband in her heart. But her brother Rukmi arranged to marry her to Sisupala, king of Chedi.

As the wedding day drew near, Rukmini called a trusted Brahmin and sent him to Krishna in Dwaraka as her messenger. Her letter is given in the Bhagavatam in seven verses: 'Hearing of your glory, my heart has gone to you. Let not the jackal touch the lion's share. If you do not come, I will fast and give up my life.'

Hearing the message, Krishna set out at once in his chariot. On the wedding day, as Rukmini returned from worship at the temple of Ambika, he lifted her into his chariot in front of everyone and carried her away.

Andal too sends a messenger, not a Brahmin but the cuckoo singing in the garden. 'Call so that he comes,' she pleads; then she grows angry; and at last she threatens, 'If you don't call, I'll chase you out of this garden.' Notice how closely Rukmini's image of the jackal and the lion matches Andal's own image, in the first decade, of the jackal at the sacrifice.

சிந்தனைக்கு

இறைவன் நாமத்தைச் சொல்வதையே பயனாகக் காண முடியுமா?

To reflect on

Can we see saying the Lord's name as a reward in itself?