Kanninun Siruthambu

கண்ணன் வெண்ணெய் திருடியதற்காக யசோதை அவனை உரலோடு கட்டினாள். இரண்டு விரல் அளவு கயிறு குறைந்துகொண்டே வர, அவள் களைத்ததைக் கண்டு அவனே கட்டுண்டான். இந்த எளிமை (சௌலப்யம்) ஆழ்வார்கள் அனைவரையும் உருக வைத்த குணம். நம்மாழ்வாரே 'எத்திறம்' என்று இதை நினைத்து ஆறு மாதம் மயங்கிக் கிடந்தார் என்பது மரபு.

மதுரகவி அந்த எளிய இறைவனையும் பாடத் தொடங்கி, உடனே அவனை விட்டுத் தம் குருவிடம் திரும்புகிறார். 'என் அப்பனில்' என்பதற்கு 'என் அப்பனை விட' என்று உரையாசிரியர்கள் பொருள் சொல்கிறார்கள். கட்டுண்ட கண்ணனை விடத் தம்மை ஆட்கொண்ட நம்மாழ்வாரே இனியவர் என்பது அவர் அனுபவம்.

வைணவ மரபு இதை ஆசாரிய அபிமானம் என்கிறது: இறைவனை அடைவதற்கு ஆசாரியனே வழி, அவனே இலக்கும் கூட. நாதமுனிகள் இந்தப் பாசுரம் தொடங்கும் நூலையே பன்னீராயிரம் முறை ஓதி நாலாயிரத்தையும் பெற்றார்.

When Krishna stole butter, Yasoda tied him to a mortar. Each time the rope fell two finger-widths short, and only when he saw her tired did he let himself be bound. This easy accessibility, saulabhyam, melted the heart of every Azhvar. Tradition says Nammazhvar himself fainted for six months thinking of it.

Madhurakavi begins with that same gentle Lord and then turns at once to his teacher. The commentators read 'en appanil' as 'more than my father': for Madhurakavi, the Azhvar who took him as his own is sweeter even than the Krishna who was tied up.

The Sri Vaishnava tradition calls this acharya abhimanam: the teacher is the way to the Lord and is himself the goal. Nathamuni recited the poem that opens with this verse twelve thousand times and received the whole four thousand.

முதல் பாசுரத்தில் பெயரைச் சொன்னதும் நாவில் அமுது ஊறியது; இங்கே அந்த இன்பம் நிலைத்துவிட்டது. 'மேவினேன் அவன் பொன்னடி மெய்ம்மையே' என்று ஆசாரியனின் திருவடியைப் பற்றியதை உறுதியாகச் சொல்கிறார்.

'தேவு மற்றறியேன்' என்பது இந்த நூலின் மையச் சொல். திருமாலைத் தவிர வேறு தெய்வம் அறியேன் என்று மற்ற ஆழ்வார்கள் சொன்னதைப் போல, மதுரகவி 'என் குருவைத் தவிர வேறு தெய்வம் அறியேன்' என்கிறார். அதனால்தான் இவரை 'ஆசாரிய நிஷ்டர்களின் தலைவர்' என்று மரபு போற்றுகிறது.

அவர் தம் சொந்தப் பாடலைப் பாடித் திரியவில்லை; நம்மாழ்வாரின் பாக்களைப் பாடித் திரிகிறார். குருவின் சொல்லைப் பரப்புவதே அவருக்குத் தொண்டு.

In the first verse nectar welled up when he said the name; here that joy has settled and stays. 'I have truly taken hold of his golden feet' is a firm statement of refuge at the teacher's feet.

'I know no other god' is the heart of this poem. Other Azhvars said they knew no god but Vishnu; Madhurakavi says he knows no god but his teacher. That is why tradition honours him as the foremost of those whose whole devotion rests on the acharya.

He does not wander singing his own songs; he wanders singing Nammazhvar's. Spreading his teacher's words is his service.

இறைவனைக் காண வேண்டும் என்று மதுரகவி தனியாக முயலவில்லை. குருவுக்கு அடியவன் ஆனதாலேயே அந்தக் காட்சி தானே கிடைக்கும் என்கிறார். குருவின் தொண்டில் இருப்பவருக்கு இறைவன் தானே வந்து காட்சி தருவான் என்பது வைணவ நம்பிக்கை.

'உரியனாய்' என்ற சொல் முக்கியம். உரிமை என்றால் சொந்தம். ஒருவருக்கு உடைமையாக இருப்பது இங்கே அடிமைத்தனம் அல்ல, பெரும் பேறு. 'அடியேன் பெற்ற நன்மையே' என்று வியந்து சொல்கிறார்.

Madhurakavi does not strive on his own to see the Lord. Simply because he has become his teacher's servant, he says, that vision will come by itself. The Sri Vaishnava faith holds that the Lord comes of his own accord to one who serves the acharya.

The word 'uriyan' matters: it means one who belongs, who is owned. Belonging to someone is here not bondage but the greatest blessing, and he says it with wonder: this is the good I have gained.

மதுரகவி தம்மைத் தாழ்த்திக் கொள்கிறார்: வேதம் கற்ற பெரியவர்கள் என்னை ஒரு பொருட்டாக மதிக்க மாட்டார்கள். தாமே வேதம் கற்றவராக இருந்தும், தம் குறைகளை நினைத்து இப்படிச் சொல்வது நைச்சியானுசந்தானம் என்ற வைணவப் பண்பு.

உலகம் தள்ளினாலும் குரு தள்ளுவதில்லை. தாய் குழந்தையின் குறையைப் பார்க்காமல் அணைப்பது போலவும், தந்தை அதன் நலனுக்காகத் திருத்துவது போலவும், நம்மாழ்வார் தம்மை ஏற்றுக்கொண்டார் என்கிறார். 'ஆண்டிடும்' என்ற சொல் அரசன் குடிமக்களைக் காப்பது போன்ற உரிமையோடு கூடிய காப்பைக் குறிக்கிறது.

Madhurakavi lowers himself: the great Vedic scholars would not count me for anything. He was himself learned in the Vedas, yet he says this out of awareness of his own faults. Sri Vaishnavas call this humility naichyanusandhanam.

The world may push him away, but the teacher does not. Like a mother who embraces her child without looking at its faults, and a father who corrects it for its own good, Nammazhvar has accepted him. 'Aandidum', rules over me, speaks of the protective right a king has over his people.

இங்கே மதுரகவி தம் பழைய வாழ்க்கையை ஒப்புக்கொள்கிறார். பொருளும் இன்பமும் தேடிய நாட்கள் இருந்தன என்கிறார். உரையாசிரியர்கள் இதை ஒவ்வொரு மனிதனின் நிலையாகவும் காண்கிறார்கள்: ஆசாரியனைச் சேரும் முன் எல்லோரும் நிலையற்றவற்றையே நம்புகிறோம்.

'நம்பினேன்' என்ற சொல் இரண்டு முறை வருகிறது; 'நம்பி' என்ற சொல்லும் அதே வேரிலிருந்து வருகிறது. முன்பு தவறானவற்றை நம்பினேன், இன்று உண்மையான நம்பியைச் சேர்ந்தேன் என்ற சொல்லின்பம் இங்கே உள்ளது.

'சதிர்த்தேன்' என்றால் உயர்ந்தேன், பெருமை பெற்றேன். செல்வத்தால் கிடைக்காத உயர்வு குருவின் அன்பால் கிடைத்தது.

Here Madhurakavi confesses his old life: there were days he chased wealth and pleasure. The commentators see this as everyone's condition: before we come to the acharya, we all trust in what does not last.

The word 'nambinen', I trusted, comes twice, and 'Nambi', the perfect one, grows from the same root. There is a play here: once I trusted the wrong things, today I have come to the true Nambi.

'Sadhirththen' means I rose, I gained greatness. The height that wealth could not give him came through his teacher's love.

'எழுமையும்' என்பது ஏழு பிறவி என்ற எண்ணிக்கை மட்டுமல்ல, எல்லாக் காலமும் என்ற பொருளும் உண்டு. மதுரகவி பிறவியிலிருந்து விடுதலை கேட்கவில்லை; எத்தனை பிறவி வந்தாலும் குருவைப் புகழ்ந்துகொண்டே இருக்கும் வாய்ப்பையே பேறாகக் கருதுகிறார்.

'என்றும் என்னை இகழ்விலன்' என்பதில் ஒரு நம்பிக்கை உள்ளது. நான் எத்தனை குறையுடையவனாக இருந்தாலும், அவர் என்னைக் கைவிட மாட்டார். முந்தைய பாசுரத்தில் தம் பழைய வாழ்வை ஒப்புக்கொண்டவர், இங்கே அந்தக் குறைகள் குருவின் அன்பைத் தடுக்காது என்று உறுதியாகச் சொல்கிறார். 'காண்மினே' என்று உலகத்தையே சாட்சிக்கு அழைக்கிறார்.

'Ezhumaiyum', through seven births, also means through all time. Madhurakavi does not ask to be freed from birth; he counts it the highest blessing to go on praising his teacher, however many births may come.

'He will never scorn me' carries deep confidence: however many faults I have, he will not cast me off. In the last verse he confessed his old life; here he says firmly that those faults will not stand in the way of his teacher's love. With 'see for yourselves' he calls the whole world to witness.

'கண்டுகொண்டு' என்ற சொல் ஒரு பார்வையின் வலிமையைச் சொல்கிறது. புளியமரத்தடியில் நம்மாழ்வார் கண் திறந்து மதுரகவியைப் பார்த்த அந்தக் கணமே அவர் வாழ்வு மாறியது. ஆசாரியனின் கடாட்சம் (கருணைப் பார்வை) பல பிறவி வினைகளையும் அழிக்கும் என்பது வைணவ நம்பிக்கை.

நம்மாழ்வாரை 'ஒண்டமிழ்ச் சடகோபன்' என்கிறார். வடமொழி வேதத்தின் உட்பொருளைத் தமிழில் தந்தவர் என்பதால் அவரைத் 'தமிழ் வேதம் தந்தவர்' என்று போற்றுகிறார்கள். மதுரகவியின் பணி அந்த அருளை எல்லாத் திசைக்கும் கொண்டு சேர்ப்பது.

'Kandu kondu', seeing and taking up, speaks of the power of a single glance. The moment Nammazhvar opened his eyes under the tamarind and looked at Madhurakavi, his life changed. Sri Vaishnavas hold that the acharya's kataksham, his glance of grace, can burn away the karma of many births.

He calls Nammazhvar 'Sadagopan of radiant Tamil'. Because he gave the inner meaning of the Sanskrit Vedas in Tamil, Nammazhvar is honoured as the one who gave the Tamil Veda. Madhurakavi's task is to carry that grace to every direction.

இந்தப் பாசுரத்தின் நான்கு அடிகளும் 'அருள்' என்ற சொல்லிலேயே தொடங்குகின்றன. மதுரகவியின் பார்வையில் நம்மாழ்வாரின் ஒவ்வொரு செயலும் அருளே. அவர் திருவாய்மொழியைப் பாடியது புகழுக்காக அல்ல; அடியவர்கள் இன்புற வேண்டும் என்ற கருணையால்.

'அருமறையின் பொருள்' என்பது வேதத்தின் சாரம். வேதம் எல்லோருக்கும் எளிதில் கிட்டாதது; நம்மாழ்வார் அதையே எல்லோரும் பாடக்கூடிய தமிழில் தந்தார். இதனால்தான் திருவாய்மொழி 'திராவிட வேதம்' எனப்படுகிறது. 'ஆயிரம்' என்பது திருவாய்மொழியின் ஆயிரத்து நூற்றிரண்டு பாசுரங்களைக் குறிக்கும் வழக்கு.

All four lines of this verse begin with the word 'arul', grace. In Madhurakavi's eyes everything Nammazhvar did was grace. He did not sing the Thiruvaimozhi for fame, but out of compassion, so that devotees might rejoice.

'The meaning of the rare Veda' is the essence of the Vedas. The Veda is not easily within everyone's reach; Nammazhvar gave its heart in Tamil that anyone can sing. That is why the Thiruvaimozhi is called the Dravida Veda. 'A thousand' is the customary way of naming its eleven hundred and two verses.

வேதத்தின் உட்பொருள் என்ன? இறைவனுக்கு அடிமையாக இருப்பதே உயிரின் இயல்பு என்பது. அதையே நம்மாழ்வார் பாடினார். ஆனால் மதுரகவி அதை நூலில் படிக்கவில்லை; குரு தம் நெஞ்சிலேயே அதை நிறுத்தினார் என்கிறார். கற்பது ஒன்று, நெஞ்சில் நிலைப்பது வேறு.

'காதல் அடிமை' என்பது முரண்போலத் தோன்றும் சொல். கட்டாயத்தால் வரும் அடிமை அல்ல, அன்பால் தானே விரும்பி ஏற்கும் அடிமை. இதுவே வைணவத்தின் 'கைங்கர்யம்'. அந்த அன்பின் பயனாகவே வேதப் பொருள் நெஞ்சில் நிலைத்தது என்கிறார்.

What is the inner meaning of the Veda? That the soul's true nature is to belong to and serve the Lord. That is what Nammazhvar sang. But Madhurakavi did not learn it from a book: his teacher set it in his heart. Learning something is one thing; having it stand firm in the heart is another.

'Loving servitude' sounds like a contradiction. It is not service forced on someone, but service taken up gladly out of love. This is kainkaryam, the heart of Sri Vaishnava life, and he says the Veda's meaning took root in him as the fruit of that love.

குருவின் பெருமை தகுதியுள்ளவரை ஏற்பதில் இல்லை; தகுதியற்றவரைத் திருத்தித் தகுதியுள்ளவராக்குவதில் உள்ளது. 'திருத்திப் பணிகொள்வான்' என்ற சொல் இதைச் சொல்கிறது. மாணவன் தகுதி பெற்ற பிறகு அல்ல, திருத்திக்கொண்டே பணியும் தருகிறார்.

இதுவரை 'அவன்' என்று பேசிய மதுரகவி இந்தப் பாசுரத்தின் இறுதியில் 'உன்றன் மொய்கழல்' என்று நேரடியாக நம்மாழ்வாரை விளித்துப் பேசுகிறார். அன்பு பெருகும்போது பேச்சு நேரடியாகிவிடுகிறது. 'முயல்கின்றேன்' என்பதில் பணிவும் உள்ளது: அன்பு முழுமையாகிவிட்டது என்று சொல்லவில்லை, முயல்கிறேன் என்கிறார்.

A teacher's greatness lies not in accepting the worthy but in correcting the unworthy until they become worthy. 'He corrects me and takes me into service' says just this: he does not wait for the student to be ready; he corrects and gives service at the same time.

Until now Madhurakavi has spoken of Nammazhvar as 'he'. At the end of this verse he turns and speaks to him directly: 'your mighty feet'. When love overflows, speech becomes direct. 'I strive' is humble too: he does not claim his love is complete, only that he is trying.

இந்தப் பாசுரத்தில் 'அன்பன்' என்ற சொல் மூன்று படிகளாக வருகிறது. இறைவன் தன்னை அடைந்தவர்களுக்கு அன்பன்; நம்மாழ்வார் அந்த இறைவனுக்கு அன்பன்; மதுரகவி நம்மாழ்வாருக்கு அன்பன். இதுவே குருபரம்பரையின் வடிவம்: அன்பு ஒருவரிடமிருந்து மற்றவருக்குச் சங்கிலியாகப் பாய்கிறது.

பலன் சொல்லும் இறுதிப் பாசுரத்தில் 'ஓதுவார்' என்று சொல்லாமல் 'நம்புவார்' என்கிறார். இந்தச் சொற்களை நம்பினாலே போதும். நாதமுனிகள் இதை நம்பி ஓதியே நாலாயிரத்தைப் பெற்றார் என்பது இந்த வாக்கின் சான்று. ஆசாரியனைப் பற்றியவருக்கு வைகுந்தம் தானே வரும் என்பதே இந்நூலின் முடிவு.

The word 'anban', the loving one, climbs in three steps here. The Lord loves all who come to him; Nammazhvar loves that Lord; Madhurakavi loves Nammazhvar. This is the shape of the guruparampara: love flowing like a chain from one to the next.

In this closing verse, which tells the fruit of the poem, he does not say 'those who recite' but 'those who trust'. Trust in these words is enough. Nathamuni trusted and recited them and received the four thousand, which is proof of this promise. The poem's conclusion is that Vaikuntam comes of itself to one who holds the acharya's feet.