Thiruppavai

திருப்பாவையின் முதல் பாசுரமே முழு நூலின் சுருக்கம் என்கிறார்கள் உரையாசிரியர்கள். 'நாராயணனே நமக்கே பறை தருவான்' என்ற அடியில் மூன்று உண்மைகள்: அடைய வேண்டியவன் நாராயணன், அடைவிப்பவனும் அவனே, அதற்கு உரிமை உடையவர் 'நாம்' அதாவது அவனை வேண்டி வந்த அனைவரும். 'பறை' என்பது வெளிப்படையாக நோன்புக்கான பறை என்ற இசைக்கருவி; உள்ளே அது இறைவனுக்குச் செய்யும் கைங்கர்யம் என்ற பேறு.

கண்ணனைப் பற்றிச் சொல்லும்போது முரண்களை அடுக்குகிறாள்: கொடிய வேல் ஏந்தியவனின் மகன், ஆனால் யசோதையின் இளஞ்சிங்கம்; கதிரவன் போன்ற வெப்பம், நிலவு போன்ற குளிர்ச்சி. பகைவர்க்குக் கடுமை, அடியார்க்குக் கனிவு. 'நீராடப் போதுவீர்' என்பதில் நீராடல் என்பது இறைவனின் அனுபவத்தில் மூழ்குதல் என்ற உட்பொருளும் உண்டு. ஆசை உள்ளவர் எல்லோருக்கும் அழைப்பு உண்டு; வேறு தகுதி தேவையில்லை.

The commentators say the first pasuram holds the whole poem in seed. 'Narayana himself will give us the drum' contains three truths: the one to be reached is Narayana; the one who makes us reach him is also he; and those entitled are 'us', all who come longing for him. The 'parai' is outwardly the drum used in the vow; inwardly it is the gift of service, kainkaryam, to the Lord.

Describing Krishna, she lays contrasts side by side: son of a fierce spear-bearer yet Yasoda's young lion; warm like the sun, cool like the moon. Hard to the enemy, tender to the devotee. 'Bathing' also means plunging into the experience of the Lord. The invitation is open to everyone who wishes to come; no other qualification is needed.

இரண்டாம் பாசுரம் நோன்பின் நெறியைச் சொல்கிறது. கவனிக்க வேண்டியது: இவை உடலை வருத்தும் கடுந்தவங்கள் அல்ல. நெய், பால், மை, மலர் ஆகியவற்றை விடுவது இன்பத்தில் மனம் சிதறாமல் இருக்க. தீய சொல் சொல்லாமை வாயின் தூய்மை. கொடை கையின் தூய்மை.

'செய்யாதன செய்யோம்' என்பதற்கு 'நம் முன்னோர்கள் செய்யாதவற்றைச் செய்ய மாட்டோம்' என்று பொருள் சொல்கிறார்கள். பக்திக்கு ஒரு மரபு உண்டு; அதை மதிப்பது நோன்பின் ஒரு பகுதி.

இறுதியில் 'உய்யுமாறு எண்ணி உகந்து' என்கிறாள்: இவற்றை வருத்தத்தோடு அல்ல, மகிழ்ச்சியோடு செய்வோம். துறப்பது துன்பம் அல்ல; இறைவனை அடையும் வழியில் செல்லும் மகிழ்ச்சி.

The second pasuram sets out the discipline of the vow. Notice that none of these are harsh austerities that torment the body. Giving up ghee, milk, kohl and flowers keeps the mind from scattering after pleasure. Not speaking ill keeps the mouth pure; giving keeps the hand pure.

'We will not do what is not done' is read as 'we will not do what our forebears did not do'. Devotion has a tradition, and honouring it is part of the vow.

At the end she says they will do all this rejoicing, thinking of the way to be saved. Renouncing is not misery; it is the joy of walking toward the Lord.

உலகளந்த திரிவிக்கிரமனை இங்கே நினைப்பதில் பொருள் உண்டு. அவன் தன் திருவடியை எல்லோர் தலையிலும் வைத்தான், தகுதி பார்க்காமல். அப்படியே அவன் பெயரைப் பாடி நோன்பு நோற்றால் அதன் பயன் நோற்பவர்க்கு மட்டுமல்ல, நாடு முழுவதற்கும் கிடைக்கும்.

ஆண்டாள் வரைந்த செழிப்பின் காட்சி ஒரு தமிழ் மருத நிலச் சித்திரம்: மழை, நெல், மீன், மலர், வண்டு, பசு. 'தேங்காதே புக்கிருந்து' என்பதில் ஒரு நுட்பம்: பசுக்கள் யாருக்கும் மறுக்காமல் பால் தருகின்றன. இறைவனின் அருளும் அப்படியே, கேட்பவர் எவராயினும் வழங்குகிறது.

பக்தி தனிப்பட்ட மோட்சத்துக்கான வழி மட்டுமல்ல; அது சமூகத்துக்கும் உலகுக்கும் நன்மை தருகிறது என்பதே இந்தப் பாசுரத்தின் செய்தி.

There is meaning in recalling Trivikrama here. When he measured the worlds he placed his foot on every head without asking who was worthy. In the same way, a vow kept singing his name brings its fruit not only to those who keep it but to the whole land.

Andal's picture of plenty is a classic Tamil scene of fertile farmland: rain, paddy, fish, flowers, bees, cows. In 'going in without hesitation' there is a subtle point: the cows give milk to anyone and refuse no one. The Lord's grace too gives to whoever asks.

The message of this pasuram is that devotion is not only a path to one's own liberation; it brings good to society and to the world.

இந்தப் பாசுரத்தில் ஆண்டாள் மழை மேகத்தோடு பேசுகிறாள். மேகத்தின் ஒவ்வொரு செயலிலும் அவள் இறைவனைக் காண்கிறாள்: கருமை அவன் திருமேனி, மின்னல் அவன் சக்கரம், இடி அவன் சங்கு, மழை அவன் வில்லின் அம்புகள். இயற்கை முழுவதும் இறைவனின் வடிவம் என்ற பார்வை இது.

மேகம் கடலில் நீரை எடுத்து, தனக்கென்று எதையும் வைக்காமல், உலகுக்கு மழையாகப் பொழிகிறது. 'கை கரவேல்' என்ற வேண்டுதல் அதைத்தான் சொல்கிறது. இது ஆசாரியனுக்கும் உவமை என்கிறார்கள் உரையாசிரியர்கள்: இறைவன் என்ற கடலிலிருந்து ஞானத்தை எடுத்து, எதையும் மறைக்காமல் சீடர்களுக்கு வழங்குபவன் ஆசாரியன்.

In this pasuram Andal speaks to the rain cloud, and in everything the cloud does she sees the Lord: its darkness is his form, its lightning his discus, its thunder his conch, its rain the arrows of his bow. All of nature is his form.

The cloud takes water from the sea and keeps nothing for itself, pouring it on the world as rain. 'Do not hold back' asks for exactly that. The commentators also read the cloud as the acharya, who draws knowledge from the ocean that is the Lord and gives it to his disciples without holding anything back.

முதல் ஐந்து பாசுரங்கள் நோன்பின் அடிப்படை. இந்த ஐந்தாம் பாசுரம் ஒரு கேள்விக்கு விடை தருகிறது: நாம் பாவம் செய்தவர்கள்; நாம் இறைவனை அணுகத் தகுதியுடையவரா? ஆண்டாள் சொல்கிறாள்: கைகளால் மலர் தூவி, வாயால் பாடி, மனதால் நினைத்தால் போதும்; பாவங்கள் நெருப்பில் விழுந்த பஞ்சு போல எரிந்துவிடும்.

'புகுதருவான் நின்றனவும்' என்பது கவனிக்கத்தக்கது. இனி வரப்போகும் பிழைகளும் அழியும் என்பது பிழை செய்யலாம் என்ற அனுமதி அல்ல. சரணடைந்தவர் அறியாமல் செய்யும் பிழைகளை இறைவன் தாங்கிக்கொள்வான் என்பதே பொருள்.

தாமோதரன் என்ற பெயர் யசோதை கயிற்றால் கட்டியதால் வந்தது. கட்டுப்பட்டவனே நம் கட்டுகளை அவிழ்க்கிறான் என்பது இந்தப் பெயரின் அழகு.

The first five pasurams lay the foundation of the vow. The fifth answers a question: we have done wrong; are we fit to approach the Lord? Andal says it is enough to scatter flowers with the hands, sing with the lips and think of him in the heart. Faults burn up like cotton dropped into fire.

'Those yet to come' is worth noticing. It is not permission to do wrong. It means the Lord bears with the faults that one who has surrendered commits without knowing.

The name Damodara comes from the rope Yasoda tied round his waist. The one who let himself be bound is the one who unties our bonds: that is the beauty of this name.

இந்தப் பாசுரத்திலிருந்து ஆண்டாள் தோழியரை வீடு வீடாக எழுப்பத் தொடங்குகிறாள். முதலில் எழுப்பப்படுபவள் 'பிள்ளாய்' என்று அழைக்கப்படுகிறாள்: அவள் இந்த நோன்புக்குப் புதியவள், கண்ணனின் அனுபவத்தை இன்னும் அறியாதவள். அவளுக்குப் புரியும்படி எளிய அடையாளங்களைச் சொல்கிறாள்: பறவைகளின் ஒலி, கோயில் சங்கின் ஒலி.

பின் கண்ணனின் குழந்தைப் பருவச் செயல்களை நினைவூட்டுகிறாள். பூதனை, சகடாசுரன் இருவரும் குழந்தைக் கண்ணனைக் கொல்ல வந்தவர்கள்; அவன் விளையாட்டாக அவர்களை அழித்தான். பாகவதம் பத்தாம் ஸ்கந்தம் சொல்லும் இந்தக் கதைகள் 'அவன் நம்மைக் காப்பவன்' என்ற நம்பிக்கையைத் தருகின்றன.

'அரி' என்ற நாமம் முனிவர்களின் உள்ளத்திலிருந்து எழுந்து எங்கள் உள்ளத்தைக் குளிர்வித்தது என்கிறாள். இறைவனின் பெயரே போதுமான அழைப்பு.

From this pasuram Andal begins going from house to house waking her friends. The first is called 'child': she is new to the vow and has not yet tasted the joy of Krishna. So Andal gives her simple signs she can understand: the birds singing, the conch sounding in the temple.

Then she recalls Krishna's deeds as a baby. Putana and Sakatasura both came to kill the infant, and he destroyed them as if at play. These stories from the tenth book of the Bhagavatam give confidence that he is our protector.

The name 'Hari', rising from the hearts of sages, has entered and cooled our hearts, she says. The Lord's name is call enough.

இந்தத் தோழி கண்ணனை நன்கு அறிந்தவள், மற்றவர்களை வழிநடத்தும் தலைமைப் பெண். அவளே இன்னும் எழவில்லை. ஆண்டாள் அவளைச் செல்லமாகக் கடிந்துகொள்கிறாள்: 'பேய்ப்பெண்ணே!' பின் 'நாயகப் பெண்பிள்ளாய்', 'தேசமுடையாய்' என்று புகழ்ந்தும் எழுப்புகிறாள்.

ஆயர்பாடியின் விடியற்காலை ஒலிகள் இங்கே உயிரோடு கேட்கின்றன: பறவைகளின் கீசு கீசு, தயிர் கடையும் மத்தின் ஓசை, ஆய்ச்சியரின் அணிகலன்களின் கலகலப்பு. உரையாசிரியர்கள் சொல்வது: அவள் உறங்கவில்லை, கண்ணனின் பெயரைக் கேட்கும் இன்பத்துக்காகவே கதவைத் திறக்காமல் கிடக்கிறாள். 'கேட்டே கிடத்தியோ?' என்ற கேள்வி அதைத்தான் சொல்கிறது.

This friend knows Krishna well and is a leader among the girls, yet she is still not up. Andal scolds her fondly, 'silly girl!', and then wakes her with praise too: 'leader among girls', 'radiant one'.

The dawn sounds of Gokulam come alive here: the chatter of birds, the churning rods in the curd, the jingling of the women's ornaments. The commentators say she is not really asleep; she stays behind the closed door for the sheer joy of hearing Krishna's name sung. 'Do you just lie there listening?' says exactly that.

இந்தத் தோழியைக் 'கோதுகலம் உடைய பாவாய்' என்கிறாள்: கண்ணனிடம் மிகுந்த ஆர்வம் உடையவள். கண்ணனுக்கே அவள் மேல் விருப்பம் உண்டு என்று உரையாசிரியர்கள் சொல்கிறார்கள். அதனால் அவள் இல்லாமல் போனால் கண்ணன் ஏமாற்றம் அடைவான்; மற்றவர்களைத் தடுத்து நிறுத்திவிட்டு அவளை அழைக்க வந்திருக்கிறார்கள்.

கேசி என்ற அசுரன் குதிரை உருவில் வந்தபோது கண்ணன் அதன் வாய்க்குள் கையை நுழைத்துப் பிளந்தான். மதுராவில் கம்சனின் மல்லர்களான சாணூரன், முஷ்டிகன் இருவரையும் அழித்தான். இவை பாகவதம் சொல்லும் வீரச் செயல்கள்.

'ஆவா என்று ஆராய்ந்து அருள்' என்பதில் இறைவனின் இரக்கம் தெரிகிறது. நாம் சென்று நின்றாலே போதும்; 'ஐயோ, இவர்கள் இவ்வளவு சிரமப்பட்டு வந்தார்களே' என்று அவனே இரங்குவான்.

This friend is called 'the eager one', full of longing for Krishna. The commentators say Krishna himself is fond of her, so he would be disappointed if she were missing. That is why the others have been stopped and have come to call her.

When the demon Kesi came as a horse, Krishna thrust his arm into its mouth and split it. In Mathura he destroyed Kamsa's wrestlers, Chanura and Mushtika. These are deeds told in the Bhagavatam.

'He will cry Ah! Ah! and consider our needs' shows the Lord's compassion. It is enough that we go and stand before him; he himself will be moved: 'Oh, they have come all this way!'

இந்தத் தோழி செல்வக் குடும்பத்தவள், ஆண்டாளின் மாமன் மகள். அவள் வீட்டில் எல்லா வசதியும் உண்டு. உரையாசிரியர்கள் இவளை இறைவனையே அனுபவித்து எந்த முயற்சியும் தேவையில்லாமல் இருப்பவளாகப் பார்க்கிறார்கள்: இறைவனே உபாயம் என்று நம்பி அமைதியாக இருப்பவள்.

ஆண்டாள் அவள் தாயிடமே முறையிடுகிறாள்: 'உங்கள் மகள் ஊமையா? செவிடா?' இது செல்லமான கேலி. பின் இறுதியில் உண்மையான வழியைச் சொல்கிறாள்: 'மாமாயன், மாதவன், வைகுந்தன்' என்று நாமங்களைச் சொல்வோம். கதவைத் திறக்க வைப்பது வேறு எதுவும் அல்ல, இறைவனின் பெயர்களே.

மாதவன் என்றால் மா (திருமகள்) உடையவன். இறைவனை அவன் தேவியோடு சேர்த்தே அழைப்பது வைணவ மரபு.

This friend is from a wealthy family, Andal's own cousin, with every comfort at home. The commentators see her as one who simply enjoys the Lord with no effort at all, trusting that the Lord himself is the means and resting quietly in that trust.

Andal appeals to her mother: 'Is your daughter dumb? Deaf?' It is affectionate teasing. Then at the end she gives the real way: let us chant the names, the great wonder, Madhava, the Lord of Vaikuntam. Nothing opens the door but the names of the Lord.

Madhava means 'the one with Ma', Sri, the Goddess. The Sri Vaishnava tradition always calls the Lord together with his consort.

இந்தத் தோழி ஏற்கெனவே நோன்பின் பயனை அனுபவித்துக்கொண்டிருப்பவள் என்று ஆண்டாள் கேலி செய்கிறாள்: 'நீ ஏற்கெனவே சுவர்க்கத்தில் இருக்கிறாய் போல.' உரையாசிரியர்கள் இவளைக் கண்ணனோடு உள்ளே இருப்பவளாகப் பார்க்கிறார்கள்; அதனால்தான் பதில்கூடச் சொல்லாமல் இருக்கிறாள்.

கும்பகருணன் இராமாயணத்தில் ஆறு மாதம் தூங்கி ஒருநாள் விழிப்பவன். இராமனின் அம்பால் அவன் இறந்தான். 'அவன் தோற்றுப்போய் தன் தூக்கத்தை உனக்குக் கொடுத்துவிட்டானா?' என்ற கேள்வியில் நகைச்சுவையும் அன்பும் கலந்திருக்கின்றன.

இறுதியில் 'அருங்கலமே' என்கிறாள். அவள் சோம்பேறியாக இருந்தாலும் விலைமதிப்பற்ற அணிகலன். அவள் இல்லாமல் கூட்டம் முழுமையடையாது.

Andal teases this friend as one who is already enjoying the fruit of the vow: 'You seem to be in heaven already.' The commentators see her as one who is inside with Krishna, which is why she does not even answer.

In the Ramayana, Kumbhakarna sleeps for six months and wakes for one day, and he died by Rama's arrow. 'Did he lose to you and hand you his sleep?' mixes humour with affection.

At the end she calls her 'rare jewel'. However drowsy she is, she is precious, and the group is not complete without her.

இந்தத் தோழி ஆயர் குலத்தின் பெருமை வாய்ந்த குடும்பத்தில் பிறந்தவள். அவள் குலத்தார் பசுக்களைக் காப்பதிலும் பகைவரை வெல்வதிலும் குற்றமில்லாதவர்கள். ஆண்டாள் அவளைப் பொற்கொடி, புனமயில் என்று அழகோடு புகழ்கிறாள்.

'சுற்றத்துத் தோழிமார் எல்லாரும் வந்து' என்பதில் ஓர் அழகு உண்டு. கண்ணனின் அடியார்கள் எல்லோரும் ஒருவருக்கொருவர் சுற்றத்தார். இரத்த உறவு அல்ல, பக்தியால் வந்த உறவு. அந்தச் சுற்றம் முழுதும் அவள் வாசலில் நின்று அவளுக்காகக் காத்திருக்கிறது.

உரையாசிரியர்கள் சொல்வது: கண்ணனின் பெயர் தன் முற்றத்திலேயே ஒலிக்கும்போது அதை விட்டுப் போவானேன் என்று அவள் அசையாமல் இருக்கிறாள். அதனால்தான் 'எற்றுக்கு உறங்கும் பொருள்?' என்று கேட்கிறார்கள்.

This friend is born into a proud cowherd family, faultless in protecting cattle and defeating enemies. Andal praises her beauty: golden creeper, peacock of the woods.

There is beauty in 'all your friends and kin have come'. Krishna's devotees are kin to one another, not by blood but by devotion, and that whole kin stands waiting at her door.

The commentators say she does not stir because Krishna's name is already being sung in her own courtyard; why would she leave? That is why they ask, 'What is the point of sleeping?'

இந்தத் தோழியின் அண்ணன் கண்ணனுக்கு நெருங்கிய நண்பன்; கண்ணனுக்குச் சேவை செய்வதிலேயே மூழ்கி, தன் சொந்த எருமைகளைக் கறக்கக்கூட மறந்தவன். அதனால் கன்றுகளை நினைத்து எருமைகளே தானாகப் பால் சொரிந்து வீடே சேறாகிறது. கைங்கர்யத்தில் மூழ்கியவனின் செல்வம் தானே பெருகும் என்பதற்கு இது ஓர் அழகிய உவமை.

இங்கே ஆண்டாள் கண்ணனைப் பாடாமல் இராமனைப் பாடுகிறாள்: 'மனத்துக்கு இனியான்'. உரையாசிரியர்கள் சொல்வது: கண்ணன் குறும்புக்காரன், சில நேரம் பெண்களை ஏமாற்றுபவன்; இராமன் ஒரே மனைவியோடு வாழ்ந்தவன், எல்லோர் மனத்துக்கும் இனியவன். கண்ணன் மேல் ஊடல் கொண்டிருக்கும் தோழியை எழுப்ப இராமனின் பெயரே சரியானது.

This friend's brother is a close companion of Krishna, so absorbed in serving him that he forgets to milk his own buffaloes. So the buffaloes, thinking of their calves, let their milk flow on their own until the house is mud. It is a lovely image: the wealth of one immersed in service grows by itself.

Here Andal sings not of Krishna but of Rama, 'the one sweet to the heart'. The commentators explain that Krishna is a mischief-maker who sometimes teases the girls, while Rama lived with one wife and is dear to every heart. To wake a friend who is sulking at Krishna, Rama's name is just right.

'வெள்ளி எழுந்து வியாழம் உறங்கிற்று' என்ற அடி திருப்பாவைக்குக் காலக் குறிப்பு தருவதாகக் கருதப்படுகிறது. வானில் வெள்ளி உதித்து வியாழன் மறையும் காட்சியை ஆண்டாள் கண்டிருக்கிறாள். விடியற்காலையின் ஒரு நுட்பமான அடையாளம் இது.

கண்ணனையும் இராமனையும் ஒரே அடியில் சேர்க்கிறாள்: பகாசுரனின் அலகைப் பிளந்தவன் கண்ணன், இராவணனின் தலைகளைக் கொய்தவன் இராமன். இருவரும் ஒருவரே.

'கள்ளம் தவிர்ந்து' என்பது முக்கியம். உரையாசிரியர்கள் சொல்வது: இவள் தன் அழகிய கண்களால் கண்ணனைத் தனக்கே வைத்துக்கொள்ள நினைக்கிறாள். அதுவே கள்ளம். இறைவனின் அனுபவத்தைத் தனியாக அனுபவிக்க நினைப்பது வஞ்சகம்; எல்லோரோடும் பகிர்ந்து அனுபவிப்பதே நேர்மை.

'Venus has risen and Jupiter has set' is taken as a time marker for the Thiruppavai: Andal saw Venus rise and Jupiter set in the sky. It is a subtle sign of the hour before dawn.

She joins Krishna and Rama in one line: Krishna split Bakasura's beak, Rama cut off Ravana's heads. The two are one.

'Give up your trickery' matters. The commentators say this girl hopes to keep Krishna to herself with her lovely eyes. That is the trickery. Wanting to enjoy the Lord alone is deceit; enjoying him together with everyone is honesty.

இந்தத் தோழி முந்தைய நாள் 'நாளை நானே எல்லோரையும் எழுப்புவேன்' என்று வாக்களித்தவள். இன்று அவளே உறங்குகிறாள். ஆண்டாள் அவளை 'நாணாதாய், நாவுடையாய்' என்று கேலி செய்கிறாள்: வாக்கு கொடுப்பதில் வல்லவள், காப்பதில் இல்லை.

விடியலின் அடையாளங்கள் இங்கே மலர்களில் தெரிகின்றன: பகலில் மலரும் செங்கழுநீர் திறந்தது, இரவில் மலரும் ஆம்பல் மூடியது. அதுவும் அவள் வீட்டுப் பின்புறத்திலேயே; அவளால் மறுக்க முடியாது.

இறுதியில் சங்கும் சக்கரமும் ஏந்திய கைகளையும் தாமரைக் கண்களையும் நினைவூட்டுகிறாள். அந்த அழகைப் பாடலாம் என்று அழைப்பதே அவளை எழுப்பும் வழி.

This friend promised the day before, 'Tomorrow I will wake everyone myself.' Today she is the one asleep. Andal teases her as shameless and good with words: skilled at making promises, not at keeping them.

The signs of dawn show in the flowers: the red lilies that open by day have opened and the white lilies that open at night have closed, right in her own back garden, so she cannot deny it.

At the end she recalls the hands holding conch and discus and the lotus eyes. The invitation to sing of that beauty is what will wake her.

பத்துத் தோழியரை எழுப்பும் பகுதியின் இறுதிப் பாசுரம் ஒரு உரையாடலாக அமைந்துள்ளது. உள்ளே இருப்பவளும் வெளியே இருப்பவர்களும் மாறி மாறிப் பேசுகிறார்கள். கடைசியில் உள்ளே இருப்பவள் 'நானேதான் ஆயிடுக' என்கிறாள்: குற்றம் உங்களுடையது அல்ல, என்னுடையதாகவே இருக்கட்டும்.

பூர்வாசாரியர்கள் இந்த அடியை வைணவத்தின் உயர்ந்த பண்பாகப் போற்றுகிறார்கள். தவறு யாருடையதாக இருந்தாலும், அடியார்களிடம் வாதம் செய்யாமல் 'நானே குற்றவாளி' என்று ஏற்பது. இதை 'நானே தான் ஆயிடுக' என்ற பண்பு என்றே அழைப்பார்கள்.

'எல்லாரும் போந்தாரோ?' என்று அவள் கேட்கிறாள்; ஒருவரும் விடுபடக்கூடாது என்ற அக்கறை. இப்போதுதான் கூட்டம் முழுமையடைந்தது. குவலயாபீடம் என்ற கம்சனின் யானையைக் கொன்ற கண்ணனைப் பாடிக்கொண்டு அனைவரும் நந்தகோபன் மாளிகைக்குப் புறப்படுகிறார்கள்.

The last pasuram of the waking section is a dialogue. The girl inside and the girls outside answer one another by turns. At the end the girl inside says, 'All right, let it be me': let the fault be mine, not yours.

The purvacharyas praised this line as one of the highest Sri Vaishnava virtues: whoever is really at fault, not arguing with fellow devotees but saying 'I am the one to blame'. They named this very quality after the line.

She asks, 'Has everyone come?', anxious that no one be left behind. Only now is the company complete. Singing of Krishna, who killed Kamsa's elephant Kuvalayapida, they all set out for Nandagopa's mansion.

பத்துத் தோழியரையும் எழுப்பிக்கொண்டு கூட்டம் நந்தகோபன் மாளிகையின் வாசலுக்கு வந்துவிட்டது. ஆனால் அவர்கள் நேரே கண்ணனின் படுக்கையறைக்குள் நுழையவில்லை. முதலில் வாசல் காப்பவனிடம் அனுமதி கேட்கிறார்கள். இறைவனை அணுகும்போது அவனுடைய அடியார்களின் வழியாகவே அணுக வேண்டும் என்பது வைணவ ஆசாரியர்கள் இங்கிருந்து எடுத்த பாடம். வாசல் காப்பவனையும் 'நாயகனாய் நின்ற' என்று பெருமைப்படுத்துகிறார்கள்.

'நென்னலே வாய் நேர்ந்தான்' என்பது அவர்களுடைய துணிவின் அடிப்படை. தங்கள் தகுதியால் வரவில்லை; அவன் கொடுத்த வாக்கை நம்பி வந்திருக்கிறார்கள். 'தூயோமாய் வந்தோம்' என்பதற்கு உரையாசிரியர்கள் சொல்லும் பொருள்: வேறு எந்தப் பயனையும் விரும்பாமல், அவனையே விரும்பி வந்திருப்பதுதான் உண்மையான தூய்மை.

'நேய நிலைக்கதவம்' என்ற சொல் அழகானது. கண்ணன் மேல் கொண்ட அன்பால் கதவும் இறுகி நிற்கிறதாம்; அவனைப் பாதுகாக்க வேண்டும் என்ற பரிவால் எளிதில் திறக்க மறுக்கிறது. ஆயர்பாடியில் கம்சனின் அசுரர்கள் எந்த வடிவிலும் வரக்கூடும் என்பதால் எல்லாரும் கண்ணனைக் கண்ணும் கருத்துமாகக் காத்தார்கள்.

Having woken the ten friends, the whole company now stands at the gate of Nandagopa's mansion. Yet they do not walk straight into Krishna's bedroom. First they ask the gatekeeper's leave. The Sri Vaishnava acharyas drew a lesson from this: one approaches the Lord through those who serve him. The girls even honour the gatekeeper as one 'who stands as our leader'.

'He gave his word only yesterday' is the ground of their boldness. They have not come on their own merit; they have come trusting his promise. The commentators say that 'we have come pure' means this: wanting nothing else but him is true purity.

The phrase 'the door held fast by love' is lovely. Out of love for Krishna even the door holds tight, refusing to open easily because it wants to protect him. In Ayarpadi everyone guarded Krishna closely, since Kamsa's demons could come in any form.

வாசல் திறந்ததும் தோழியர் மாளிகைக்குள் நுழைந்து குடும்பத்தில் ஒவ்வொருவரையும் எழுப்புகிறார்கள். முதலில் நந்தகோபன். அவனை ஆடை, தண்ணீர், சோறு மூன்றையும் வாரி வழங்கும் வள்ளலாகப் போற்றுகிறார்கள். உரையாசிரியர்கள் சுவையாகச் சொல்வார்கள்: மற்றவர்கள் கேட்டதைக் கொடுக்கும் நந்தகோபன், உலகத்திற்கே பெருங்கொடையான கண்ணனையும் தன் வீட்டில் வைத்திருக்கிறான்.

பிறகு யசோதை. 'கொம்பனார்க்கெல்லாம் கொழுந்தே' என்பது பெண்களிலேயே சிறந்தவள் என்ற பொருள். அவள் குலத்தின் விளக்கு, ஏனெனில் கண்ணனை வளர்த்தவள் அவள். அடுத்து நடுவில் கண்ணனையே எழுப்புகிறார்கள்; உலகளந்த திருவிக்கிரமனை நினைக்கிறார்கள். அவன் எழவில்லை. உடனே பலராமனிடம் திரும்புகிறார்கள்.

பலராமனை ஏன் கண்ணனுக்குப் பின் எழுப்புகிறார்கள்? ஆசையின் வேகத்தில் கண்ணனை முன்னே அழைத்துவிட்டார்கள்; பிறகு முறை நினைவுக்கு வந்தது. ராமாவதாரத்தில் இலக்குவன் ராமனைப் பிரியாமல் தொண்டு செய்தான்; கிருஷ்ணாவதாரத்தில் அவனே பலராமனாக அண்ணனாக வந்தான் என்பது மரபு. அதனால் 'உம்பியும் நீயும் உறங்கேல்' என்று அண்ணனைக் கொண்டு தம்பியை எழுப்ப முயல்கிறார்கள்.

Once the gate opens the friends go in and wake each member of the family in turn. First Nandagopa, whom they praise as a generous giver of clothes, water and food. The commentators add with a smile that Nandagopa, who gives people whatever they ask, also keeps in his house the greatest gift of all, Krishna himself.

Then Yashoda. 'Tender shoot among creeper-like women' means the finest of women. She is the lamp of the clan because she raised Krishna. Next, in the middle, they call Krishna himself, remembering him as Trivikrama who measured the worlds. He does not stir. At once they turn to Balarama.

Why is Balarama woken after Krishna? In their eagerness they called Krishna first and then remembered the proper order. Tradition holds that Lakshmana, who never left Rama's side in the Ramayana, came again as Balarama, the elder brother, in the Krishna avatara. So they try to wake the younger brother through the elder: 'do not sleep, you and your younger brother'.

இதுவரை எழுப்பியும் கண்ணன் எழவில்லை. அதனால் தோழியர் இப்போது நப்பின்னையை அழைக்கிறார்கள். நப்பின்னை யசோதையின் சகோதரன் கும்பனின் மகள்; ஏழு எருதுகளை அடக்கிக் கண்ணன் மணந்த மனைவி. வைணவ மரபில் அவள் நீளா தேவியின் வடிவம். இறைவனை அணுகும்போது பிராட்டியின் பரிவைக் (புருஷகாரம்) கொண்டே அணுக வேண்டும் என்பதற்கு இந்தப் பாசுரம் முக்கியச் சான்று.

அவளை 'நந்தகோபன் மருமகளே' என்று அழைப்பது நுட்பமானது. கண்ணனின் மனைவி என்று சொல்லாமல் வீட்டின் மருமகள் என்கிறார்கள்; அந்தக் குடும்பத்தின் பெருமை முழுவதும் அவளுக்கு உரியது என்ற பொருள். 'பந்தார் விரலி' என்பதற்கு, கண்ணனோடு பந்தாடிக்கொண்டிருந்த களைப்பில் கையில் பந்தோடே உறங்கிவிட்டாள் என்று உரையாசிரியர்கள் ரசிப்பார்கள்.

'உன் மைத்துனன் பேர் பாட' என்பதில் தோழியரின் நோக்கம் தெளிவாகிறது: அவளோடு சேர்ந்து அவன் பெயரைப் பாடுவதே அவர்கள் ஆசை. 'செந்தாமரைக் கையால் சீரார் வளை ஒலிப்ப' என்ற அடியைப் படித்தபோதுதான் ராமானுஜர் பெரிய நம்பியின் மகளில் நப்பின்னையைக் கண்டு மயங்கி விழுந்தார். அந்த வரலாறு இந்தப் பகுதியின் கதையில் உள்ளது.

Krishna has still not woken, so now the friends call Nappinnai. Nappinnai was the daughter of Kumbha, Yashoda's brother, and Krishna won her hand by taming seven bulls. In the Sri Vaishnava tradition she is Nila Devi. This pasuram is a key source for the teaching that one approaches the Lord through the loving intercession of the Divine Mother, called purushakaram.

Calling her 'daughter-in-law of Nandagopa' is subtle. They do not call her Krishna's wife, but the daughter-in-law of the house, meaning the whole glory of that family belongs to her. On 'you whose fingers hold a ball', the commentators enjoy imagining that she fell asleep still holding the ball after playing with Krishna.

'So that we may sing your beloved's names' makes their purpose plain: they want to sing his name together with her. It was on reciting the line 'with your red lotus hand, your fine bangles jingling' that Ramanuja saw Nappinnai in Periya Nambi's daughter and fell in a swoon. That event is told in the story for this section.

நப்பின்னை கதவைத் திறக்க எழ முயன்றாள்; ஆனால் கண்ணன் அவளைத் தடுத்தான் என்று உரையாசிரியர்கள் காட்சி அமைக்கிறார்கள். தோழியர் உள்ளே எட்டிப் பார்க்கிறார்கள்: விளக்கு எரிகிறது, தந்தக் கால் கட்டில், மென்மையான படுக்கை. 'பஞ்ச சயனம்' என்பதற்கு அழகு, குளிர்ச்சி, மென்மை, மணம், வெண்மை என்ற ஐந்து பண்புகள் கொண்ட படுக்கை என்று பொருள் சொல்வர்.

முதல் பாதியில் கண்ணனிடம் 'வாய் திறவாய்' என்கிறார்கள். எழ வேண்டாம்; படுத்தபடியே ஒரு சொல் சொன்னால் போதும். அடியார்களுக்கு அவனுடைய ஒரு சொல்லே பெரும் செல்வம். அவன் பேசவில்லை.

இரண்டாம் பாதியில் உரிமையோடு நப்பின்னையைக் கடிந்துகொள்கிறார்கள். 'தத்துவம் அன்று தகவு' என்ற முடிவுச் சொல் ஆழமானது. பிராட்டியின் இயல்பே அடியார்களை இறைவனோடு சேர்ப்பது; அவனைத் தனக்கு மட்டும் வைத்துக்கொள்வது அவள் இயல்புக்கு ஏற்றதல்ல. அன்பான கோபத்தோடு அவள் பணியை அவளுக்கே நினைவூட்டுகிறார்கள்.

The commentators picture the scene: Nappinnai tried to rise to open the door, but Krishna held her back. The friends peep in. A lamp burns, the couch has ivory legs, the bed is soft. The 'fivefold bed' is explained as a bed with five qualities: beauty, coolness, softness, fragrance and whiteness.

In the first half they say to Krishna, 'open your mouth'. He need not get up; a single word spoken where he lies will do. For devotees one word from him is great wealth. He does not speak.

In the second half they scold Nappinnai with the freedom of friends. The closing words 'it is not your nature, and not fitting' go deep. The very nature of the Divine Mother is to bring devotees to the Lord; keeping him to herself does not suit her. With loving anger they remind her of her own role.

முந்தைய பாசுரத்தில் நப்பின்னையைக் கடிந்துகொண்டதால் அவள் மனம் வருந்தியிருக்கலாம் என்று தோழியர் நினைக்கிறார்கள். அதனால் இந்தப் பாசுரத்தில் முதலில் கண்ணனைப் புகழ்ந்து, பின் நப்பின்னையையும் அன்போடு புகழ்கிறார்கள்.

'முன் சென்று கப்பம் தவிர்க்கும்' என்பதில் ஒரு மென்மையான குறை ஒலிக்கிறது. தேவர்களுக்குத் துன்பம் வருவதற்கு முன்பே ஓடிச் சென்று காப்பவன், எங்களுக்காக மட்டும் ஏன் எழவில்லை? தேவர்கள் தங்கள் பதவிக்காக அவனை அணுகுகிறார்கள்; தோழியர் அவனையே விரும்பி வந்திருக்கிறார்கள். அப்படியிருக்க இவர்களுக்கு அல்லவா முதலில் உதவ வேண்டும்?

கடைசியில் நப்பின்னையிடம் 'உக்கமும் தட்டொளியும் தந்து உன் மணாளனை' என்கிறார்கள். நோன்புக்கு வேண்டிய பொருட்களோடு அவனையும் சேர்த்துக் கேட்கிறார்கள். நோன்புக்கு உரிய எல்லாப் பொருளுக்கும் மேலான பொருள் அவனே. பிராட்டியே அவனை அடியார்களுக்குத் தர வல்லவள் என்பதும் இங்கே தெளிவு.

The friends worry that their scolding in the last pasuram may have hurt Nappinnai. So in this one they first praise Krishna and then praise Nappinnai warmly too.

'Going ahead to remove their trembling' carries a gentle complaint. He rushes to protect the gods even before trouble reaches them, so why does he not rise for us? The gods approach him for their positions; these girls have come wanting only him. Should he not help them first?

At the end they ask Nappinnai, 'give us the fan and mirror, and your husband'. Along with the things needed for the vow they ask for him too. Above every item needed for the vow, the real one is Krishna. It is also clear here that the Divine Mother is the one who can give him to devotees.

இப்போது நப்பின்னையோடு சேர்ந்து தோழியர் கண்ணனையே நேரடியாக எழுப்புகிறார்கள். முதலில் நந்தகோபனின் பசுக்களின் வளத்தைப் புகழ்கிறார்கள். கறப்பவர் இல்லாவிட்டாலும் பால் தானாகச் சொரியுமாம். கண்ணன் தொட்ட பசுக்களின் இயல்பு அது என்பார்கள்.

'தோற்றமாய் நின்ற சுடரே' என்பது அவதாரத்தைக் குறிக்கிறது. வேதங்களுக்கும் எட்டாத பரம்பொருள், ஆயர்பாடியில் கண்ணால் காணக்கூடிய ஒளியாக வந்து நிற்கிறது. அவனது பெருமையும் எளிமையும் ஒரே சொல்லில்.

கடைசி உவமை ஆழமானது. பகைவர்கள் அவன் அம்புக்குத் தோற்று வாசலுக்கு வருகிறார்கள்; நாங்களோ உன் குணங்களுக்குத் தோற்று வருகிறோம் என்பது பொருள். இராவணனிடமிருந்து வந்து சரணடைந்த விபீஷணனை ராமன் ஏற்றதுபோல, தோற்று வந்தவர்களை ஏற்பது அவன் இயல்பு. 'எங்களிடம் வேறு பலம் இல்லை' என்று வருவதே சரணாகதியின் தொடக்கம்.

Now, together with Nappinnai, the friends wake Krishna directly. First they praise the wealth of Nandagopa's cows, which pour out milk even when no one milks them. That, they say, is the nature of cows that Krishna has touched.

'Radiance that took form and stood here' points to the avatara. The Supreme, beyond the reach of even the Vedas, stands in Ayarpadi as a light the eye can see. His greatness and his accessibility are held in one phrase.

The closing comparison goes deep. His enemies come to his gate defeated by his arrows; we come defeated by his qualities. Just as Rama accepted Vibhishana, who came over from Ravana's side to surrender, it is his nature to accept those who come defeated. Coming with 'we have no other strength' is the beginning of surrender.

அரசர்கள் தங்கள் செருக்கை விட்டுக் கண்ணனின் காலடியில் கூடுவதுபோல, தோழியரும் 'நான்' என்ற எண்ணத்தை விட்டுக் கூட்டமாக வந்திருக்கிறார்கள். அரசர்கள் பதவியை இழந்ததால் வருகிறார்கள்; தோழியர் அவனையன்றி வேறு பற்று இல்லாததால் வருகிறார்கள்.

அவர்கள் கேட்பது ஒரு பார்வை மட்டுமே. ஆனால் அதுவும் ஒரேயடியாக வேண்டாம்; கிண்கிணி மணியின் வாய்போல, மலரத் தொடங்கும் தாமரைபோல 'சிறுச்சிறிதே' விழிக்கட்டும். அவன் பார்வையின் முழு அருளையும் ஒரே நேரத்தில் தாங்க முடியாது என்பது உரையாசிரியர்களின் நயம்.

'திங்களும் ஆதித்தியனும் எழுந்தாற்போல்' என்ற உவமை வேத மரபோடு இணைகிறது. புருஷ சூக்தம் பரமனின் கண்ணிலிருந்து சூரியன் தோன்றினான் என்கிறது. அவனது ஒரு கண் சந்திரனின் குளிர்ந்த அருள், மற்றொன்று சூரியனின் ஒளி. அந்தப் பார்வை பட்டால், பிறவிகளாகச் சேர்ந்த வினை என்ற சாபம் விலகும்.

Just as kings lay down their pride and gather at Krishna's feet, the friends have set aside all sense of 'I' and come as a group. The kings come because they have lost their thrones; the girls come because they have nothing to hold on to except him.

All they ask for is a glance. Even that, not all at once: let it come 'little by little', like the mouth of a small bell, like a lotus beginning to open. The commentators enjoy the thought that no one could bear the full grace of his gaze all at once.

The image of moon and sun rising together connects with the Vedic tradition. The Purusha Sukta says the sun was born from the eye of the Supreme. One of his eyes is the cool grace of the moon, the other the light of the sun. When that glance falls on them, the curse of karma gathered over many births falls away.

முந்தைய பாசுரத்தில் பார்வை கேட்டார்கள்; கண்ணன் கண் திறந்தான். இப்போது அவன் எழுந்து நடந்து வந்து அரியணையில் அமர வேண்டும் என்கிறார்கள். ஒரு சிங்கம் உறக்கத்திலிருந்து எழும் ஒவ்வொரு அசைவையும் ஆண்டாள் நுட்பமாக வரைகிறாள்: கண் திறப்பது, பிடரி உதறுவது, உடல் நிமிர்வது, முழங்குவது, புறப்படுவது.

அவனை ஏன் நடந்து வரச் சொல்கிறார்கள்? அவன் நடையழகைக் காண்பதற்காக என்று பெரியவாச்சான் பிள்ளை போன்ற உரையாசிரியர்கள் சொல்வர். சிங்கத்தின் நடை, யானையின் நடை, காளையின் நடை, புலியின் நடை எல்லாம் அவன் நடையில் உண்டு என்று ரசிப்பார்கள். கண்ணன் யதுகுலச் சிங்கம்; நரசிம்மனாக வந்தவனும் அவனே.

ஒரு சிங்கம் போல் கம்பீரமாக எழுந்தாலும், இறுதியில் அவன் செய்ய வேண்டியது எளியது: 'யாம் வந்த காரியம் ஆராய்ந்து அருள்'. அரியணையில் அமர்ந்த அரசன் குடிமக்களின் குறை கேட்பதுபோல, எங்கள் வேண்டுகோளைக் கேள் என்கிறார்கள்.

In the last pasuram they asked for a glance, and Krishna opened his eyes. Now they ask him to rise, walk out and sit on his throne. Andal draws every movement of a lion waking from sleep: the eyes opening, the mane shaken out, the body stretching, the roar, the setting out.

Why do they ask him to walk out? To see the beauty of his walk, say commentators like Periyavachan Pillai. They delight in finding in his gait the walk of the lion, the elephant, the bull and the tiger. Krishna is the lion of the Yadu clan, and he is the same one who came as Narasimha.

Though he rises in majesty like a lion, what they ask of him in the end is simple: 'look into the purpose for which we came'. Like a king on his throne hearing the needs of his people, let him hear their request.

கண்ணன் சிங்கம் போல் நடந்து வந்து அரியணையில் அமர்ந்தான். அவன் நடந்து வந்ததைப் பார்த்த தோழியருக்கு உடனே ஒரு கவலை: இந்த மென்மையான திருவடிகள் நடந்து வலிக்காதோ? அதனால் வேண்டுகோள் வைப்பதற்கு முன் அவனுக்குப் 'போற்றி' பாடுகிறார்கள். இதை வைணவர்கள் மங்களாசாசனம் என்பார்கள்: இறைவனிடம் எதையும் கேட்காமல் அவனுக்கு நன்மை வாழ்த்துவது.

ஆறு 'போற்றி'களும் ஆறு அவதாரச் செயல்களை நினைக்கின்றன: திருவிக்கிரமன் உலகளந்தது, ராமன் இலங்கை சென்றது, குழந்தைக் கண்ணன் சகடாசுரனை உதைத்தது, வத்ஸாசுரனை விளாம்பழ அசுரன் மேல் எறிந்தது, கோவர்த்தன மலையைத் தூக்கியது, அவன் கையில் உள்ள வேல். ஒவ்வொன்றிலும் அவன் கால்களும் கைகளும் பட்ட சிரமத்தை நினைத்து வாழ்த்துகிறார்கள்.

ஆண்டாள் பெரியாழ்வாரின் மகள். பெரியாழ்வார் இறைவனுக்கே 'பல்லாண்டு' பாடியவர்; காப்பவனுக்கே காப்புக் கூறியவர். தந்தையின் அந்த மனநிலை மகளிடமும் இந்தப் பாசுரத்தில் ஒலிக்கிறது. 'இன்று யாம் வந்தோம்' என்ற முடிவில், 'இன்று' என்பது தங்கள் பேறு கைகூடிய நாள் என்ற மகிழ்ச்சியைக் காட்டுகிறது.

Krishna walked out like a lion and sat on his throne. Watching him walk, the friends were suddenly worried: would those tender feet not ache from walking? So before making their request they sing 'praise' to him. Sri Vaishnavas call this mangalasasanam: asking nothing of the Lord and only wishing him well.

The six praises recall six deeds: Trivikrama measuring the world, Rama going to Lanka, baby Krishna kicking the cart demon, throwing the calf demon at the wood-apple demon, lifting Govardhana hill, and the spear in his hand. In each they remember the strain his feet and hands bore, and bless him.

Andal is the daughter of Periyalvar, who sang 'Pallandu', long life, to the Lord himself, blessing the very protector of all. The father's spirit echoes in the daughter here. In the closing words 'we have come today', 'today' carries their joy that the day of their good fortune has come.

கண்ணனின் பிறப்பின் மர்மம் முழுவதும் முதல் இரண்டு அடிகளில் அடங்கிவிடுகிறது. ஆண்டாள் தேவகியின் பெயரையும் யசோதையின் பெயரையும் சொல்லவில்லை; 'ஒருத்தி', 'ஒருத்தி' என்கிறாள். பரம்பொருளைப் பெற்றவளும் வளர்த்தவளும் ஒப்பற்றவர்கள்; அவர்களுக்கு இணையாக வேறு யாரும் இல்லாததால் 'ஒருத்தி' என்ற சொல்லே போதும் என்பது உரையாசிரியர்களின் நயம்.

கீதையில் கண்ணனே 'என் பிறப்பும் செயலும் தெய்வீகமானவை' என்கிறான். கர்மத்தால் பிறக்காத பரமன், அடியார்களுக்காக விரும்பிப் பிறக்கிறான். அந்தப் பிறப்பைக் கேட்டுக் கம்சன் நெருப்பால் எரிவதுபோல் அஞ்சி வாழ்ந்தான். அதே பிறப்பு அடியார்களுக்கு அமுதம்.

'நெடுமால்' என்பதற்கு அளவற்ற அன்பு உடையவன் என்று பொருள். பிறரால் தொடக்கூட முடியாத பரமன், ஆயர் வீட்டில் ஒளிந்து வளர்ந்தது அந்த அன்பால்தான். 'அருத்தித்து வந்தோம்' என்பதில் தோழியர் கேட்பது பறை மட்டுமல்ல; 'உன்னை' என்பது முக்கியமான சொல். அவனையே யாசித்து வந்திருக்கிறார்கள்.

The whole mystery of Krishna's birth fits into the first two lines. Andal does not name Devaki or Yashoda; she simply says 'one woman' and 'another woman'. The commentators note the beauty of this: the one who bore the Supreme and the one who raised him are beyond compare, so 'one woman' is enough.

In the Gita Krishna himself says, 'my birth and my deeds are divine'. The Supreme, who is not born of karma, chooses to be born for the sake of his devotees. Hearing of that birth, Kamsa lived as if burning in fire. The same birth is nectar to devotees.

'Nedumal' means one whose love has no limit. That the Supreme, whom no one can even touch, grew up hidden in a cowherd's house is because of that love. In 'we have come begging for you' the key word is 'you'. They are not asking only for the drum; they have come begging for him.

கண்ணன் 'உங்களுக்கு என்ன வேண்டும்?' என்று கேட்டதாகக் கொண்டு தோழியர் பதில் சொல்கிறார்கள். அவர்கள் தேவைகளை 'மேலையார் செய்வனகள்' என்கிறார்கள். புதிதாக எதையும் கற்பனை செய்யவில்லை; முன்னோர் வழியைப் பின்பற்றுகிறோம் என்கிறார்கள். பெரியோர் நடந்த நெறியே சான்று என்பது வைதிக மரபின் அடிப்படை.

அவர்கள் கேட்கும் பொருட்களைக் கவனியுங்கள். சங்கு வேண்டும்; ஆனால் 'உன் பாஞ்சசன்னியம் போன்ற' சங்கு. உண்மையில் அவர்கள் அவனுடைய பொருட்களையே, அவனையே கேட்கிறார்கள் என்று உரையாசிரியர்கள் ரசிப்பார்கள். 'பல்லாண்டு இசைப்பார்' என்பதில் ஆண்டாளின் தந்தை பெரியாழ்வாரின் நினைவும் உண்டு.

'ஆலின் இலையாய்' என்ற விளி அழகானது. பிரளய காலத்தில் எல்லா உலகங்களையும் வயிற்றில் வைத்துக்கொண்டு ஓர் ஆலிலையில் குழந்தையாகப் படுத்திருந்தவன் அவன் என்று மார்க்கண்டேயருக்குக் காட்சி தந்த வரலாறு. எல்லாவற்றையும் தாங்குபவனுக்கு எங்கள் சிறிய தேவைகளைத் தருவது கடினமா என்பது அந்த விளியின் உட்பொருள்.

Taking it that Krishna has asked 'what do you need?', the friends answer. They describe their needs as 'what the elders did'. They invent nothing new; they follow the ways of their forebears. In the Vedic tradition the conduct of the elders is itself an authority.

Look at what they ask for. A conch, but one 'like your Panchajanya'. The commentators enjoy pointing out that what they really ask for is what belongs to him, and so, him. 'Singers of Pallandu' also recalls Andal's father Periyalvar.

The address 'you who lay on a banyan leaf' is lovely. It recalls the vision given to the sage Markandeya: at the dissolution of the worlds, the Lord lay as an infant on a banyan leaf, holding all the worlds in his belly. Is it hard for the one who bears everything to give us our small needs? That is the hidden meaning of the address.

'கூடாரை வெல்லும் சீர்' என்பது கண்ணனின் சிறப்பான பண்பு. அவனோடு சேர மறுப்பவர்களையும் அவன் ஆயுதத்தால் அல்ல, தன் குணங்களால் வென்றுவிடுகிறான். அவனை எதிர்த்தவர்களும் இறுதியில் அவன் அன்புக்கு அடிமையானார்கள். இந்தப் பாசுரத்தின் நாளே 'கூடாரவல்லி' என்று கொண்டாடப்படுகிறது; அதன் வரலாறு இந்தப் பகுதியின் கதையில் உள்ளது.

தோழியர் அணிகலன்களையும் ஆடைகளையும் கேட்பது உலகியல் ஆசை போலத் தோன்றும். ஆனால் உரையாசிரியர்கள் அதை வேறு விதமாகப் பார்க்கிறார்கள்: அவன் மகிழ்ந்து தரும் பரிசுகளை அணிவது அவனுக்கு மகிழ்ச்சி தருவதற்காக. நோன்பு நாட்களில் அணியாமல் இருந்த அணிகலன்களை நோன்பு முடிந்ததும் அணிகிறார்கள்; நோன்பின் முன் 'மையிட்டு எழுதோம், மலரிட்டு நாம் முடியோம்' என்றவர்கள் இவர்கள்.

பாசுரத்தின் இறுதிச் சொல் 'கூடி இருந்து குளிர்ந்து'. மகிழ்ச்சி பாற்சோற்றில் இல்லை; அடியார்களோடு கூடி இருப்பதில்தான். தனியாக உண்ணும் அமுதத்தை விட அடியார் கூட்டத்தோடு உண்ணும் எளிய உணவு இனியது என்பது வைணவ நெறி.

'Glory that wins over those who do not join' is a special quality of Krishna. Even those who refuse to come to him he wins, not with weapons but with his qualities. Even those who opposed him ended up bound by his love. The day of this pasuram is celebrated as Koodaravalli; that custom is told in the story for this section.

Asking for jewels and clothes may look like worldly desire. The commentators see it differently: wearing the gifts he gives with joy is a way of giving him joy. During the vow these girls said 'we will not line our eyes with kohl, we will not put flowers in our hair'. Now that the vow is complete, they wear their ornaments again.

The closing words are 'sitting together, refreshed'. The joy is not in the milk rice but in being together with devotees. A simple meal shared with the company of devotees is sweeter than nectar eaten alone. That is the Sri Vaishnava way.

வைணவ ஆசாரியர்கள் இந்தப் பாசுரத்தைச் சரணாகதியின் சாரமாகக் கொள்கிறார்கள். முதல் அடியிலேயே 'எங்களிடம் எந்தத் தகுதியும் இல்லை' (ஆகிஞ்சன்யம்) என்கிறார்கள். வேள்வி இல்லை, தவம் இல்லை, அறிவு இல்லை. பசு மேய்த்து உண்ணும் எளிய வாழ்க்கை மட்டுமே.

அப்படியானால் எதை நம்பி வருகிறார்கள்? 'உன்னைப் பிறவி பெறுந்தனைப் புண்ணியம்': நீ எங்களிடையே பிறந்தாய் என்பதே எங்கள் ஒரே புண்ணியம். நம் முயற்சி அல்ல, அவனே வழி (சித்தோபாயம்) என்பது இதன் பொருள். அவன் 'குறை ஒன்றும் இல்லாத கோவிந்தன்'; எங்கள் குறைகளை அவன் நிறைவு நிரப்பும். அவனுக்கும் உயிர்களுக்கும் உள்ள உறவு இயல்பானது; 'ஒழிக்க ஒழியாது'. அவனே நினைத்தாலும் அந்த உறவை முறிக்க முடியாது.

'சிறுபேர் அழைத்தனவும்' என்பதற்கு ஒரு நுட்பமான விளக்கம் உண்டு. முதல் பாசுரத்தில் 'நாராயணனே' என்று அழைத்தார்கள். ஆயர் குலத்தில் தங்களில் ஒருவனாக வாழ விரும்பும் கண்ணனுக்கு, அவனது பரத்துவத்தைச் சொல்லும் அந்தப் பெயர் தூரத்தை உண்டாக்கும் 'சிறுபேர்' ஆகிவிட்டதோ என்று மன்னிப்புக் கேட்கிறார்கள்.

The Sri Vaishnava acharyas take this pasuram as the essence of surrender, saranagati. In the very first line the girls declare that they have no qualification at all (akinchanya): no sacrifices, no austerities, no learning, only the simple life of grazing cattle and eating in the forest.

Then what do they rely on? 'The merit of your being born among us': the only merit they have is that he was born among them. Not their own effort, but he himself is the means (siddhopaya). He is 'Govinda who lacks nothing', and his fullness fills up their lack. The bond between him and souls is natural and 'cannot be ended even if one tries'. Not even he could break it.

There is a subtle reading of 'we called you small names'. In the first pasuram they called him 'Narayana'. For Krishna, who wants to live in the cowherd clan as one of them, that name of supreme lordship may have felt like a 'small name' that put distance between them. So they ask his forgiveness.

முப்பது பாசுரங்களின் உச்சம் இது. இதுவரை 'பறை' என்று கேட்டுக்கொண்டிருந்தவர்கள் இப்போது வெளிப்படையாகச் சொல்கிறார்கள்: 'இற்றைப் பறை கொள்வான் அன்று காண்'. பறை ஒரு சாக்கு மட்டுமே. உண்மையில் அவர்கள் கேட்பது நித்திய கைங்கரியம், எல்லாப் பிறவிகளிலும் அவனுக்குத் தொண்டு செய்யும் பேறு.

'உனக்கே நாம் ஆட்செய்வோம்' என்பதில் 'உனக்கே' என்ற சொல்லுக்குப் பூர்வாசாரியர்கள் பெரிய விளக்கம் தருகிறார்கள். தொண்டு அவனுக்காக மட்டுமே இருக்க வேண்டும்; 'நான் தொண்டு செய்கிறேன், அதனால் எனக்கு மகிழ்ச்சி' என்ற எண்ணம் கூட இருக்கக்கூடாது. அவன் மகிழ்ச்சிக்காக மட்டுமே தொண்டு. இதுவே வைணவத்தின் இறுதி இலக்கு.

கடைசியில் 'மற்றை நம் காமங்கள் மாற்று' என்று கேட்கிறார்கள். இந்த ஆசையைத் தவிர மற்ற ஆசைகள் எல்லாம் நீ நீக்கிவிடு. அதையும் தங்கள் முயற்சியால் செய்ய முடியாது என்பதால் அவனிடமே கேட்கிறார்கள். பராசர பட்டர் 'எதுவும் முடியாவிட்டாலும் இந்த ஒரு பாசுரத்தையாவது தினமும் சொல்லுங்கள்' என்றது இதனால்தான்.

This is the summit of the thirty pasurams. Until now the girls have been asking for a 'drum'. Now they say plainly, 'we did not come just for today's drum'. The drum was only a pretext. What they truly ask for is eternal service, the privilege of serving him through every birth.

The purvacharyas give a deep reading of 'you alone' in 'we will serve only you'. Service must be for him alone; there should not even be the thought 'I am serving, and so I am happy'. Service is only for his joy. This is the final goal in Sri Vaishnavism.

Finally they ask, 'turn away our other desires'. Remove every wish except this one. Since even that is beyond their own effort, they ask him to do it. This is why Parasara Bhattar said, 'If you can do nothing else, recite at least this one pasuram every day.'

இது பயன் கூறும் பாசுரம் (பலச்ருதி). இதில் ஆண்டாள் முதன்முறையாக ஆயர்பாடிப் பெண்ணாக அல்லாமல், ஸ்ரீவில்லிபுத்தூரில் பெரியாழ்வாரின் மகள் கோதையாகப் பேசுகிறாள். முப்பது நாள் கனவு போன்ற அனுபவம் முடிந்து, அதைப் பாடியவள் தன்னை அறிமுகம் செய்துகொள்கிறாள்.

முதல் பாசுரம் 'நாராயணனே' என்று தொடங்கியது; இறுதிப் பாசுரம் 'மாதவனை, கேசவனை' என்று தொடங்குகிறது. பாற்கடலைக் கடைந்து திருமகளைப் பெற்றவன் மாதவன். திருப்பாவை முழுவதும் பிராட்டியின் பரிவோடு இறைவனை அணுகும் நூல்; அதன் முடிவிலும் பிராட்டியின் நாதனே நினைக்கப்படுகிறான். 'சங்கத் தமிழ்' என்பதற்கு அடியார் கூட்டம் (சங்கம்) பாடிய தமிழ் என்றும், சங்கச் சான்றோர் மரபின் தமிழ் என்றும் இரு பொருள் கொள்வர்.

'இங்கு இப்பரிசு உரைப்பார்' என்பது முக்கியம். ஆயர்பாடிப் பெண்கள் கண்ணனோடு நேரில் இருந்து பெற்ற பேற்றை, இங்கே இந்த உலகில் இந்தப் பாசுரங்களை அதே உணர்வோடு சொல்பவர்களும் பெறுவார்கள் என்று ஆண்டாள் உறுதி தருகிறாள். ஆயர்பாடிக்குப் போக முடியாதவர்களுக்கு, இந்த முப்பது பாசுரங்களே ஆயர்பாடி.

This is the pasuram of fruits, the phalasruti. For the first time Andal speaks not as a girl of Ayarpadi but as Kothai, daughter of Periyalvar in Srivilliputhur. The dreamlike experience of thirty days is over, and the one who sang it introduces herself.

The first pasuram began with 'Narayana'; the last begins with 'Madhava, Kesava'. Madhava is the one who churned the ocean of milk and won Lakshmi. The whole Thiruppavai is about approaching the Lord with the Divine Mother's loving help, and at its close too it is the Lord of Sri who is remembered. 'Sangam Tamil' is read two ways: Tamil sung by a gathering (sangam) of devotees, and Tamil in the line of the Sangam poets.

'Those who recite here in this way' matters. Andal promises that what the girls of Ayarpadi gained by being with Krishna in person, those who recite these verses here in this world with the same feeling will gain too. For those who cannot go to Ayarpadi, these thirty pasurams are Ayarpadi.