குருபரம்பரா பிரபாவம் · ஆறாயிரப்படிகாவிரியில் எதிர்த்து நீந்திய ஏடு
காஞ்சியிலிருந்து திருக்குடந்தைக்குப் புறப்பட்ட ஆழ்வார், வழியில் பெரும்புலியூர் என்ற ஊரில் ஒரு வீட்டுத் திண்ணையில் தங்கினார். அங்கே அந்தணர்கள் வேதம் ஓதிக்கொண்டிருந்தனர். நான்காம் வர்ணத்தவர் போலத் தோன்றிய ஆழ்வார் அருகில் இருப்பதைக் கண்டு அவர்கள் ஓதுவதை நிறுத்தினர். பின்னர் தொடங்க முயன்றபோது, விட்ட இடம் அவர்களுக்கு நினைவுக்கு வரவில்லை.
ஆழ்வார் ஒரு கருப்பு நெல்மணியை எடுத்துத் தம் நகத்தால் பிளந்து காட்டினார். 'க்ருஷ்ணானாம் வ்ரீஹீணாம் நகநிர்பின்னம்' என்ற வேத வாக்கியமே அவர்கள் விட்ட இடம் என்று அந்தணர்கள் உணர்ந்தனர். அவர்கள் ஆழ்வாரின் பெருமையை அறிந்து அவர் காலில் விழுந்தனர். அவ்வூரின் வேள்வியில் அவருக்கு முதல் மரியாதை அளிக்கப்பட்டபோது சிலர் எதிர்த்தனர்; ஆழ்வார் தம் உள்ளே இருக்கும் இறைவனை வெளியே காட்டியதாக மரபு சொல்கிறது.
திருக்குடந்தையை அடைந்த ஆழ்வார், தாம் எழுதிய நூல்கள் எல்லாவற்றையும் காவிரியில் இட்டார். 'இறைவனுக்கு உகந்தவை மட்டும் நிற்கட்டும்' என்பது அவர் எண்ணம். பல ஏடுகள் நீரோட்டத்தில் சென்றுவிட்டன. இரண்டு நூல்களின் ஏடுகள் மட்டும் நீரோட்டத்தை எதிர்த்துக் கரைக்கு வந்தன: திருச்சந்த விருத்தமும், நான்முகன் திருவந்தாதியும். அதனால்தான் இன்று நமக்கு இவை இரண்டும் கிடைத்திருக்கின்றன.
ஆழ்வார் தம் இறுதிக் காலத்தை ஆராவமுதனின் அருகிலேயே கழித்தார். இப்பகுதிப் பாசுரங்களில் 'உன்னையன்றி வேறு தெய்வம் நான் மதிப்பேனோ?' என்று அவர் உறுதியாகச் சொல்வதும், தம் குலத்தையும் கல்வியையும் தாழ்த்திக்கொண்டு திருவடியை மட்டுமே பற்றுவதும், இந்த வாழ்க்கை அனுபவங்களிலிருந்து வருகின்றன.
From the Arayirappadi Guruparampara PrabhavamThe palm leaf that swam against the Kaveri
Setting out from Kanchi for Thirukkudanthai, the Azhvar stopped on the way at Perumbuliyur and sat on the veranda of a house. Inside, some Brahmins were chanting the Veda. Seeing near them a man who looked to be of the fourth varna, they stopped. When they tried to resume, they could not remember where they had left off.
The Azhvar picked up a grain of black paddy and split it with his fingernail. The Brahmins realised that the Vedic line 'black grains of rice split by the nail' was exactly where they had stopped. Recognising his greatness, they fell at his feet. When he was given the first honour at the town's sacrifice, some objected, and tradition says the Azhvar revealed the Lord who dwelt within him.
When he reached Thirukkudanthai, the Azhvar put all the works he had written into the Kaveri. 'Let only what pleases the Lord remain,' he thought. Many leaves were carried away by the current. Only the palm leaves of two works swam against the current and came to the bank: Thiruchanda Viruttam and Nanmugan Thiruvanthathi. That is why these two have come down to us.
The Azhvar spent his last years near Aravamudhan. In these verses he declares firmly, 'Would I honour any god but you?', and he lowers his own birth and learning to hold on only to the Lord's feet. These come from his life's experience.
