நாலாயிரத் திவ்வியப் பிரபந்தம் 915 · பெண்ணுலாம் சடையி னானும்

Verse 915 · Nalayira Divya Prabandham · The Azhvars

Thirumalai · Verse 44 of 45

பெண்ணுலாம் சடையி னானும்பிரமனு முன்னைக் காண்பான்,எண்ணிலா வூழி யூழிதவஞ்செய்தார் வெள்கி நிற்ப,விண்ணுளார் வியப்ப வந்துஆனைக்கன் றருளை யீந்தகண்ணறா, உன்னை யென்னோகளைகணாக் கருது மாறே.

Pennulaam sataiyi naanum / Piramanu munnaik kaanpaan, / Ennilaa voozhi yoozhi / Thavanjseythaar velki nirpa, / Vinnulaar viyappa vanthu / Aanaikkan rarulai yeentha / Kannaraa, unnai yennoa / Kalaikanaak karuthu maarae.

பொருள்

கங்கையைச் சடையில் தாங்கிய சிவனும் பிரமனும் உன்னைக் காண்பதற்காக எண்ணற்ற யுகங்கள் தவம் செய்து, அப்படியும் காண முடியாமல் வெட்கி நிற்க, விண்ணில் உள்ளவர்கள் வியக்கும்படி, நீ வந்து ஒரு யானைக்கு அருள் தந்தாய். கருணை குன்றாதவனே! அப்படிப்பட்ட உன்னை மக்கள் ஏன் தங்கள் புகலிடமாகக் கருதுவதில்லை?

Meaning

Shiva, who bears the Ganga in his matted hair, and Brahma did penance for countless aeons to see you, and stood abashed; yet, while the gods in heaven looked on in wonder, you came and gave your grace to an elephant. O you whose compassion never fails! Why do people not think of you as their refuge?

சொற்பொருள் Word by word

பெண் உலாம் சடையினான்: Shiva, with the Ganga in his matted hair
பிரமன்: Brahma
எண்ணிலா ஊழி ஊழி: countless aeons
தவம் செய்தார்: did penance
வெள்கி நிற்ப: standing abashed
விண்ணுளார் வியப்ப: while the gods marvelled
ஆனைக்கு அன்று அருளை ஈந்த: who gave grace to the elephant that day
கண்ணறா: O you whose compassion never fails
களைகணா: as refuge

விளக்கம்

தவத்தால் இறைவனை அடைய முடியும் என்றால், பெரும் தேவர்களே அதைச் செய்திருப்பார்கள். ஆனால் அவன் தவம் செய்தவர்களுக்கு அல்ல, ஒரு யானையின் அழைப்புக்கு ஓடி வந்தான். அவனை அடைவது தவத்தின் அளவால் அல்ல, அவனிடம் முழுதாகச் சரணடைவதால் என்பது இதன் பொருள்.

கஜேந்திரன் யானை; அதனிடம் வேதமும் இல்லை, தவமும் இல்லை. அது ஒரு தாமரைப் பூவை ஏந்தி 'ஆதிமூலமே' என்று அழைத்தது மட்டுமே. அப்படிப்பட்ட இறைவனை விட்டு மக்கள் ஏன் வேறு புகலைத் தேடுகிறார்கள் என்று ஆழ்வார் வியக்கிறார்.

Explanation

If the Lord could be reached by penance, the great gods would have done it. But he came running not to those who did penance; he came to the cry of an elephant. The point is that he is reached not by the amount of austerity but by complete surrender to him.

Gajendra was an elephant, with no Vedas and no penance. All he did was hold up a lotus and cry 'Primal one!'. The Alvar wonders why people look for any other refuge when there is such a Lord.

குருபரம்பரா பிரபாவம் · ஆறாயிரப்படி

திருக்கச்சி நம்பியின் பிரசாதம்

காஞ்சிபுரத்தில் வரதராஜப் பெருமாளுக்கு ஆலவட்டக் கைங்கரியம் (விசிறி வீசும் தொண்டு) செய்துவந்தவர் திருக்கச்சி நம்பி. அவர் அந்தணர் குலத்தில் பிறந்தவர் அல்லர்; வணிகர் குலத்தவர். ஆனால் பெருமாளே அவரோடு நேரில் பேசுவான் என்று அவர் காலத்தில் எல்லாரும் போற்றினார்கள். இளைஞரான ராமானுஜர் அவரைத் தம் ஆசாரியராகவே மதித்தார்.

ஒருநாள் ராமானுஜர் நம்பியைத் தம் வீட்டுக்கு உணவுக்கு அழைத்தார். நம்பி உண்டு மீதம் வைக்கும் உணவை, அவரது பிரசாதமாகத் தாம் ஏற்க வேண்டும் என்பது ராமானுஜரின் ஆசை. அதை அறிந்த நம்பி, ராமானுஜர் வீட்டில் இல்லாத நேரத்தில் வந்து விரைவாக உண்டு சென்றுவிட்டார். ராமானுஜரின் மனைவி தஞ்சம்மாள் நம்பி உண்ட இடத்தைச் சுத்தம் செய்து, மீதமிருந்த உணவை வேலைக்காரிக்குக் கொடுத்துவிட்டு, தானும் நீராடினாள். திரும்பி வந்த ராமானுஜர் இதைக் கேட்டு மிகவும் வருந்தினார். ஒரு பெரிய அடியாரின் பிரசாதத்தை இழந்துவிட்டோமே என்று.

இந்த நிகழ்ச்சியின் பின்னால் இருக்கும் கருத்தைத் தொண்டரடிப்பொடி ஆழ்வார் திருமாலையில் பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பே பாடியிருந்தார். 'இழிகுலத்தவர்களேலும் எம்மடியார்களாகில் தொழுமின், கொடுமின், கொள்மின்' (913): எந்தக் குலத்தில் பிறந்தாலும் அடியார்களை வணங்குங்கள், அவர்களுக்குக் கொடுங்கள், அவர்களிடமிருந்து பெறுங்கள். 'போனகம் செய்த சேடம் தருவரேல் புனிதம் அன்றே?' (912): அடியார்கள் உண்ட மீதத்தைத் தந்தால் அது புனிதம் அல்லவா?

வைணவத்தில் ஒருவரின் பெருமை பிறப்பால் அல்ல, இறைவனிடம் அவருக்கு உள்ள அன்பால் அளக்கப்படுகிறது. ராமானுஜர் தம் வாழ்நாள் முழுவதும் இந்தக் கொள்கையைக் கடைப்பிடித்தார். திருமாலையின் இந்த இறுதிப் பகுதி ஆழ்வாரின் மனமுருகிய சரணாகதியையும், அடியார்களின் பெருமையையும் பாடுகிறது.

From the Guruparampara Prabhavam, the traditional lives of the Sri Vaishnava teachers

The leftovers of Thirukkachi Nambi

In Kanchipuram, Thirukkachi Nambi served Lord Varadaraja by waving the great fan before him. He was not born a brahmin; he came from a merchant family. Yet people of his time revered him, saying the Lord himself spoke with him directly. The young Ramanuja looked up to him as his teacher.

One day Ramanuja invited Nambi home for a meal. His wish was to receive what Nambi left on his leaf as sacred prasadam. Nambi came to know of this, and came while Ramanuja was out, ate quickly and left. Ramanuja's wife Thanjammal cleaned the place where Nambi had eaten, gave the leftover food to a servant, and bathed herself. When Ramanuja returned and heard this, he was deeply grieved at having lost the prasadam of a great devotee.

Thondaradippodi Alvar had sung the idea behind this centuries earlier in the Thirumalai: 'Even if they are of a low birth, if they are our devotees, worship them, give to them, receive from them' (913). And: 'if they give you what remains of their meal, is it not holy?' (912).

In Sri Vaishnavism a person's greatness is measured not by birth but by their love for the Lord. Ramanuja held to this all his life. This closing section of the Thirumalai sings of the Alvar's heartfelt surrender and the greatness of devotees.

சிந்தனைக்கு

நாம் எதில் நம்பிக்கை வைக்கிறோம்: நம் முயற்சியிலா, அவன் கருணையிலா?

To reflect on

Where do we place our trust: in our own effort, or in his grace?