இருங்கழி முதலை மேஎந்தோ லன்னகருங்கா லோமைக் காண்பிற் பெருஞ்சினைக்கடியுடை நனந்தலை யீன்றிளைப் பட்டகொடுவாய்ப் பேடைக் கல்கிரை தரீஇயமான்றுவேட் டெழுந்த செஞ்செவி யெருவைவான்றோய் சிமைய விறல்வரைக் கவாஅற்றுளங்குநடை மரையா வலம்படத் தொலைச்சியொண்செங் குருதி யுவறியுண் டருந்துபுபுலவுப்புலி துறந்த கலவுக்கழி கடுமுடைகொள்ளை மாந்தரி னானாது கவரும்புல்லிலை மராஅத்த வகன்சே ணத்தங்கலந்தர லுள்ளமொடு கழியக் காட்டிப்பின்னின்று துரக்கு நெஞ்ச நின்வாவாய்போற் பொய்ம்மொழி யெவ்வமென் களைமாகவிரித ழன்ன காண்பின் செவ்வாயந்தீங் கிளவி யாயிழை மடந்தைகொடுங்குழைக் கமர்த்த நோக்கநெடுஞ்சே ணாரிடை விலங்கு ஞான்றே.
Irungkazhi muthalai maeenthoa lanna / Karungkaa loamaik kaanpir perunjinaik / Katiyutai nananthalai yeenrilaip patta / Kotuvaayp paetaik kalkirai thareeiya / Maanruvaet tezhuntha senjevi yeruvai / Vaanroay simaiya viralvaraik kavaaar / Rulangkunatai maraiyaa valampatath tholaissi / Yonseng kuruthi yuvariyun tarunthupu / Pulavuppuli thurantha kalavukkazhi katumutai / Kollai maanthari naanaathu kavarum / Pullilai maraaaththa vakansae naththang / Kalanthara lullamotu kazhiyak kaattip / Pinninru thurakku nenja ninvaa / Vaaypoar poymmozhi yevvamen kalaimaa / Kaviritha zhanna kaanpin sevvaa / Yantheeng kilavi yaayizhai matanthai / Kotungkuzhaik kamarththa noakka / Netunjae naaritai vilangku njaanrae.
பெரிய கழியில் வாழும் முதலையின் முதுகில் பொருந்திய தோல் போன்ற, பொருக்கமைந்த கரிய அடிப்பகுதியையுடைய ஓமை மரத்தின், வேடரும் காணுதல் இல்லாத பெரிய கிளையில் முட்டைகளை இட்டு அடைகாக்கும் தொழிலில் ஈடுபட்ட, வளைந்த அலகினையுடைய தன் பெடைக்கு உயிர் தங்குதற்குக் காரணமான இரையைத் தேடித் தருதற்கு விரும்பி எழுந்த சிவந்த செவிகளையுடைய சேவல் கழுகு, வானத்தைத் தீண்டுகின்ற உச்சியுடைய வெற்றி மலையின் பக்கத்தில், அசைந்து நடக்கும் மரையாவைத் தன் வலப் பக்கம் வீழும்படி தாக்கிக் கொன்று, அதன் ஒள்ளிய சிவந்த குருதியை ஊற்றிக் குடித்துத் தன் வயிறு நிரம்பியதால் அத் தசையை விட்டுப் போய்விட்டது. கள்வர் போல ஒழியாது அதனைக் கவர்ந்து செல்லும் அகன்ற நெடிய வழிகளை உடைய அப் பாலையில், நங்காதலிக்கு அணிகலம் கொணர்தலைத் தலைக்கீடாகக் கொண்டு, பொருளின் சிறப்பை மிகுதியாகக் காட்டி, என் பின்னாக நின்று என்னை உந்துகின்ற என் பேதை நெஞ்சே, கேள். நீ தூண்டியதற்கு இணங்கிப் பொருள் ஈட்டப் பிரிந்து அப் பாலை வழியில் செல்லுங்கால், முருக்க மலர் போன்ற காண்டற்கு இனிய சிவந்த வாயும் அழகிய இனிய மொழியும் ஆராய்ந்தெடுத்த அணிகலனும் உடைய அவளது வளைந்த குழையோடு மாறுபட்ட விழிகள் என்முன் தோன்றிச் செலவைத் தடுக்கின்ற பொழுது, நின் வாய் வாயாகப் பேசுகின்ற இப் பொய்ம்மொழிகள் எத் துன்பத்தைக் களைகின்றன?
The male eagle of the red ears, whose mate with the curved beak sits on her eggs in a great unseeable branch of the omai tree — its rough dark base like the hide on the back of a crocodile in the great backwater — and who rose wanting to find and bring her the prey that keeps her life in her: he struck down a mare of the mountain whose peak touches the sky and whose strength is victory, so that she fell on his right side, poured out her bright red blood and drank it, and his belly being full he left the flesh; and in that wide long road of the palai, of murunga trees with leaves gone pale, where it is taken up like robbers and carried off without ceasing, my foolish heart shows me the way with a mingled intent, stands behind me, and pushes me on. Heart, listen. When, yielding to your urging, I parted from my beloved to gather wealth and went on that palai road, at the hour when her glance, at odds with her curved earrings — hers whose crimson bud-like lips, sweet words and carefully chosen ornaments are a joy to see — stood before me and blocked my going, what affliction do these lying words that your mouth speaks take away?
இது ஒரு நெஞ்சுக்குச் சொல்லும் பாடல். தலைவன் ஒரு முறை பொருளுக்காகப் பிரிந்து போய், வழியில் நெஞ்சம் திரும்பச் சொல்ல, அதை இகழ்ந்து சென்று பொருள் ஈட்டி வந்தான். இப்போது மீண்டும் நெஞ்சம் பொருள் வேண்டும் என்று தூண்டுகிறது. அவன் அதைக் கடிந்து பேசுகிறான்.
கழுகு ஒரு உள்ளுறை. தன் பெடைக்கு இரை தேடிப் போய், மரையாவைக் கொன்று குருதி குடித்து, தசையை விட்டுப் போகிறது. உரை இதை நெஞ்சத்தின் உருவம் என்று படிக்கிறது. அது வழியைக் காட்டிப் பின் நின்று தள்ளுகிறது. கடைசியில் அவன் கேட்கிறான். பொய்ம்மொழி எவ்வம் என் களைமா. அதாவது நெஞ்சம் ஒரு தூண்டில். பாடல் ஒரு கேள்வியில் நிற்கிறது, பதிலில் அல்ல.
This is a poem spoken to the heart. The hero once parted for wealth; on the road the heart told him to turn back, he rebuked it, went on, and returned with the wealth. Now the heart presses him to go again. He scolds it instead.
The eagle is an inner figure. It goes to find food for its mate, kills a mare, drinks the blood, and leaves the flesh behind. The commentary reads it as the shape of the heart, which shows the way and then pushes from behind. At the end he asks: what affliction do lying words remove? The heart is a hook. The poem stops at a question, not an answer.
முன்னொரு காலத்து நெஞ்சினாற் பொருள்வலிக்கப்பட்டுப் பிரிந்தான் தலைமகன்; பிரிந்து இடைச்சுரத்தினின்று அவள் நலநயந்து மீளலுற்ற நெஞ்சினைக் கழறிப்போய்ப் பொருண் முடித்துவந்தவன் பின்னும் பொருள்வலிக்கப்பட்ட நெஞ்சிற்குச் சொல்லிச் செலவழுங்கியது. · எயினந்தை மகனார் இளங்கீரனார் பாடியது
வழியைக் காட்டிப் பின்னால் தள்ளும் ஒரு தூண்டுதலை எப்படி மறுக்க முடியும்?
How does one refuse a prompting that shows the road and pushes from behind?