புறநானூறு 24 · வல்லுனர் வாழ்ந்தோர் · மாங்குடி கிழவர்

நெல் அரியும் இருந் தொழுவர்செஞ் ஞாயிற்று வெயில் முனையின்,தென் கடல்திரை மிசைப்பா யுந்து;திண் திமில் வன் பரதவர்வெப் புடைய மட் டுண்டு,தண் குரவைச் சீர்தூங் குந்து;தூவற் கலித்த தேம்பாய் புன்னைமெல்லிணர்க் கன்ணி மிலைந்த மைந்தர்எல்வளை மகளிர்த் தலைக்கை தரூஉந்து;வண்டுபட மலர்ந்த தண்ணறுங் கானல்முண்டகக் கோதை ஒண்டொடி மகளிர்இரும் பனையின் குரும்பை நீரும்,பூங் கரும்பின் தீஞ் சாறும்ஓங்கு மணற் குலவுத் தாழைத்தீ நீரோடு உடன் விராஅய்,முந்நீர் உண்டு முந்நீர்ப் பாயும்;தாங்கா உறையுள் நல்லூர் கெழீஇயஒம்பா ஈகை மாவேள் எவ்விபுனலம் புதவின் மிழலையடு_ கழனிக்கயலார் நாரை போர்வில் சேக்கும்,பொன்னணி யானைத் தொன்முதிர் வேளிர்,குப்பை நெல்லின், முத்தூறு தந்தகொற்ற நீள்குடைக், கொடித்தேர்ச் செழிய!நின்று நிலைஇயர் நின் நாண்மீன்; நில்லாதுபடாஅச் செலீஇயர், நின்பகைவர் மீனே;நின்னொடு, தொன்றுமூத்த உயிரினும், உயிரொடுநின்று மூத்த யாக்கை யன்ன, நின்ஆடுகுடி மூத்த விழுத்திணைச் சிறந்தவாளின் வாழ்நர் தாள்வலம் வாழ்த்த,இரவன் மாக்கள் ஈகை நுவல,ஒண்டொடி மகளிர் பொலங்கலத்து ஏந்தியதண்கமழ் தேறல் மடுப்ப, மகிழ்சிறந்து,ஆங்குஇனிது ஒழுகுமதி, பெரும! ‘ஆங்கதுவல்லுநர் வாழ்ந்தோர், என்ப, தொல்லிசை,மலர்தலை உலகத்துத் தோன்றிப்பலர்செலச் செல்லாது, நின்று விளிந் தோரே.