நாலாயிரத் திவ்வியப் பிரபந்தம் 798 · காரொடொத்த மேனிநங்கள்

Verse 798 · Nalayira Divya Prabandham · The Azhvars

காரொடொத்த மேனிநங்கள்கண்ண. விண்ணின் நாதனே,நீரிடத்த ராவணைக்கிடத்தியென்பர் அன்றியும்ஓரிடத்தை யல்லையெல்லையில்லையென்ப ராதலால்,சேர்விடத்தை நாயினேன்தெரிந்திறைஞ்சு மாசொலே.

Kaarotoththa maeninangkal / Kanna. vinnin naathanae, / Neeritaththa raavanaikki / Taththiyenpar anriyum / Oaritaththai yallaiyellai / Yillaiyenpa raathalaal, / Saervitaththai naayinaen / Therinthirainjsu maasolae.

பொருள்

கார்மேகம் போன்ற மேனியுடைய எங்கள் கண்ணனே! விண்ணுலகின் நாதனே! நீரில் பாம்புப் படுக்கையில் கிடக்கிறாய் என்று சொல்வார்கள். அதுவுமல்லாமல், நீ ஓரிடத்தில் மட்டும் இருப்பவன் அல்லை, உனக்கு எல்லையே இல்லை என்றும் சொல்வார்கள். ஆகையால் நாய் போன்ற நான் தெரிந்து சென்று வணங்க வேண்டிய இடத்தைச் சொல்.

Meaning

Our Kannan, your body is like a dark rain cloud. Lord of the heavens! People say you lie on the serpent bed in the water. They also say you are not in any one place and have no limit at all. So tell me, a dog, the place where I can go, know you and bow down.

சொற்பொருள் Word by word

கார் ஒத்த மேனி: body like a rain cloud
விண்ணின் நாதன்: Lord of the heavens
நீரிடத்து அராவணை: the serpent bed in the water
ஓரிடத்தை அல்லை: you are not in one place
எல்லை இல்லை: without limit
சேர்விடம்: the place to reach
இறைஞ்சு: to bow down

விளக்கம்

எங்கும் இருப்பவன் என்றால் எங்கே போய் வணங்குவது? இந்தக் கேள்விக்கு ஆழ்வார்கள் தரும் விடை அர்ச்சாவதாரம். அடுத்த பாசுரங்களில் ஆழ்வார் திருவரங்கம், திருக்குடந்தை, திருவெஃகா என்று இடங்களைப் பாடத் தொடங்குகிறார்.

எல்லையற்றவன் நமக்காக ஓர் எல்லைக்குள் வந்து கோயிலில் நிற்கிறான். அதுவே அவன் எளிமையின் உச்சம் என்று பிள்ளை லோகாசாரியர் சொல்வார்.

Explanation

If he is everywhere, where do we go to worship? The Azhvars' answer is the Archa form. In the verses that follow, the Azhvar begins to sing of places: Srirangam, Thirukkudanthai, Thiruvekka.

The limitless one comes within a limit for our sake and stands in the temple. Pillai Lokacharya says this is the height of his accessibility.

திருக்கண்டியூர் தல மரபு · மத்ஸ்ய புராணம்

சிவனின் கையில் ஒட்டிய கபாலம்

ஒரு காலத்தில் நான்முகனுக்கும் சிவனைப் போல ஐந்து தலைகள் இருந்தன. அதனால் அவனுக்குச் செருக்கு வந்தது என்று புராணங்கள் சொல்கின்றன. சினம் கொண்ட சிவன் நான்முகனின் ஐந்தாம் தலையைக் கிள்ளி எறிந்தார். ஆனால் அந்தக் கபாலம் அவர் கையிலேயே ஒட்டிக்கொண்டது. பிரமனைக் கொன்ற பாவம் அவரைத் தொடர்ந்தது.

கபாலம் நிறையும் வரை பிச்சை ஏற்க வேண்டும் என்பது விதி. சிவன் பிக்ஷாடனராக உலகெல்லாம் சுற்றினார். எத்தனை பிச்சை இட்டாலும் கபாலம் நிறையவில்லை. இறுதியில் இறைவனிடம் வந்தார்.

சோழநாட்டில் திருவையாற்றுக்கு அருகிலுள்ள திருக்கண்டியூரில் இறைவன் அவருக்குப் பிச்சை இட்டான். ஆழ்வார் இப்பாசுரத்தில், இறைவன் தன் மார்பிலிருந்து பெருகிய செங்குருதியால் கபாலத்தை நிறைத்தான் என்று பாடுகிறார். திருமகள் பிச்சை இட்டாள் என்று சொல்லும் மரபும் உண்டு. எப்படியாயினும் கபாலம் நிறைந்து கீழே விழுந்தது; சிவனின் சாபம் நீங்கியது. அதனால் அந்தப் பெருமாளுக்கு 'ஹர சாப விமோசனப் பெருமாள்' என்று பெயர்.

இந்தக் கதையை ஆழ்வார் சிவனை இகழ்வதற்காகச் சொல்லவில்லை. தேவர்களுக்கும் துன்பம் வரும்போது அவர்களும் புகல் தேடி வருவது இந்தத் திருவடிகளைத்தான் என்று காட்டுவதற்காகவே. 'கூச்சமில்லாமல் சொல்' என்று அவனிடமே கேட்கிறார்.

The temple tradition of Thirukkandiyur and the Matsya Purana

The skull that clung to Siva's hand

Once Brahma too had five heads like Siva, and the Puranas say this made him proud. Siva in anger nipped off Brahma's fifth head. But the skull stuck to his hand, and the sin of slaying Brahma followed him.

The rule was that he must beg until the skull was full. Siva wandered the world as Bhikshatana, the holy beggar. However much alms he received, the skull never filled. At last he came to the Lord.

At Thirukkandiyur, near Thiruvaiyaru in the Chola country, the Lord gave him alms. In this verse the Azhvar sings that the Lord filled the skull with red blood flowing from his own chest. Another tradition says Sri gave the alms. Either way, the skull filled and fell away, and Siva's curse was lifted. So the Lord there is called Hara Sapa Vimochana Perumal, the Lord who freed Hara from the curse.

The Azhvar does not tell this to belittle Siva. He tells it to show that when even the gods are in distress, these are the feet they come to for refuge. 'Tell it without hesitation,' he asks the Lord himself.

சிந்தனைக்கு

எங்கும் இருக்கும் இறைவனை ஓர் இடத்தில் சென்று வணங்குவதன் பயன் என்ன என்று நினைக்கிறீர்கள்?

To reflect on

What do you think is gained by going to one place to worship the Lord who is everywhere?