இளவேனிற் காலத்துத் துயிலும் படுக்கைக்குத் தென்றல் காற்றைத் தரும் சாலையில் நின்று உலாவாது, சிக்கென்ற நிலையையுடைய இரண்டு கதவும் தாழிட்டுக் கிடக்க, கல்லெனும் ஓசையுடைய சிறுதுளையை வாடை காற்று எங்கும் பரப்புதலால் இளையோரும் முதியோரும் குவிந்த வாயையுடைய கரகத்தில் தண்ணீரைக் குடியாது, பகுத்தாற் போன்ற வாயையுடைய இந்தளத்தில் இட்ட சிவந்த நெருப்பின் வெம்மையை நுகர, ஆடல் மகளிர் தாம் பாடும் பாட்டை யாழ் கொள்ளும்படி நரம்பைக் கூட்ட, குளிரால் தன் நிலை குலைந்த இனிய குரலாகிய நரம்பைப் பெருகும் முலையின் வெப்பத்தில் தடவி, கரிய தண்டையுடைய சிறிய யாழைப் பண் நிற்கும் முறையில் நிறுத்த —
Meaning
The lattice that used to bring the southern breeze to the bed where one sleeps in spring is not walked in now; the two doors, hard-set and meeting, are barred. Because the north wind scatters a fine cold drizzle that rings like gravel, no one drinks the sweet water from the wide-mouthed pot; instead they warm their hands at the red fire set in the brazier whose mouth is divided like a split. And the dancing women tune the strings so the lute may take up the song they sing — warming the sweet voice that the cold has undone against the heat of their full breasts, and setting the little lute with its dark shaft to the proper measure of the mode —
சொற்பொருள் Word by word
வேனிற் பள்ளி
the bed of spring
தென்வளி
the southern breeze
நேர்வாய்க் கட்டளை
the lattice with straight openings
திண்ணிலைப் போர்வாய்க் கதவம்
the hard-set doors that meet
தாழொடு துறப்ப
barred with the bolt
கல்லென் துவலை
the drizzle that rings like gravel
தொகுவாய்க் கன்னல்
the wide-mouthed water pot
பகுவாய்த் தடவில்
the brazier with divided mouth
செந்நெருப் பார
warming at the red fire
ஆடல் மகளிர்
the dancing women
தீந்தொடை
the sweet string
கொம்மை வருமுலை
the swelling breast
கருங்கோட்டுச் சீறியாழ்
the little lute with dark shaft
பண்ணுமுறை நிறுப்ப
setting it to the mode
விளக்கம்
இந்தப் பத்து முழுவதும் குளிரை எதிர்த்து மனிதர் செய்யும் சிறு செயல்கள்: கதவைத் தாழிடல், நெருப்பை நாடல், முலையால் யாழின் நரம்பை வெப்பமாக்கல்.
கடைசிச் செயல் மிக நுட்பமானது: குளிரால் நரம்பின் இசை கெட்டுவிட்டது; அதை மகளிர் தம் உடல் வெப்பத்தால் சரிசெய்கிறார்கள். அதாவது கலைக்கும் உடல் தேவை. இது சங்க கவிதையின் தனித்துவம்.
Explanation
This whole passage is the small things people do against cold: barring the door, seeking the fire, warming the lute's string against the body.
The last act is exquisite: the cold has spoiled the string's pitch, and the women correct it with their own warmth. Art needs a body. That is Sangam poetry's particular gift.
கதை
நெடுநல்வாடை
அடிகள் 61–70 · மதுரைக் கணக்காயனார் மகனார் நக்கீரர்
A story
Lines 61–70 · Nakkeerar, son of Madurai Kanakkayanar
