பருவம் பொய்யாத மேகம், உலகம் முழுவதும் குளிரும்படி, தான் கிடந்த மலையை வலம் வந்து எழுந்து, கார்காலத்துப் புது மழையைப் பொழிந்ததாக, வெள்ளத்தை வெறுத்த கொடிய கோலையுடைய இடையர், ஏற்றையும் பசுக்களும் உள்ள தம் இனத்தை மேட்டு நிலத்திற்கு மேயவிட்டு, தாம் பழகிய நிலத்தை விட்டுப் போகும் தனிமையால் வருந்தி, காந்தளின் நீண்ட இதழால் கட்டிய கண்ணி நீரலையால் கலங்க, உடம்பில் கொண்ட பெருங்குளிர் வருத்த, பலரும் கூடிக் கையில் கொண்ட நெருப்போடு பற்களைக் கடித்து நடுங்க, விலங்குகள் மேயும் தொழிலையே மறந்து ஒடுங்க, குரங்கு குளிரால் வெண்பனி மூட, மரத்தில் தங்கும் பறவைகள் நிலத்தில் வீழ, பசுக்கள் குளிரால் கடுமையாக உதைத்துக் கன்றை ஏற்றுக்கொள்ளாமல் —
Meaning
The cloud that never fails its season rose up from the mountain where it had lain, circled it rightward, and poured down new rain until the whole earth was cold; and the cowherds, who hate a flood, drive their herds with the bulls out into the high ground and are sick with the loneliness of leaving the land they know. Their garlands are bound of kanthal's long petals and are soaked through by the spray; the great cold takes their bodies, and they crowd together with fire in their hands, their teeth chattering; the beasts forget to graze and huddle, the monkeys are white with frost, the birds that roost in the trees fall to the ground, and the cows, mad with cold, kick out and will not let their calves come to them —
சொற்பொருள் Word by word
பொய்யா வானம்
the cloud that does not fail
புதுப்பெயல்
new rain
ஆர்கலி முனைஇய
hating the flood
கொடுங்கோல் கோவலர்
the cowherds with crooked staffs
ஏறுடை இனம்
the herd with its bulls
புலம்பெயர் புலம்பு
the loneliness of leaving home
கோடல் நீடிதழ்க் கண்ணி
the garland of kanthal's long petals
நீரலை கலாவ
soaked by the spray
கைக்கொள் கொள்ளி
fire carried in the hand
கவுள்புடையூஉ நடுங்க
teeth chattering
மந்தி கூர
the monkey whitened with frost
பறவை வீழ
birds falling
கறவை கன்று கோள் ஒழிய
the cow refusing her calf
விளக்கம்
நெடுநல்வாடை தொடங்குவது மழையோடு, ஆனால் உடனேயே குளிரோடு. இடையர் தம் நிலத்தை விட்டு மேட்டு நிலத்திற்கு ஓடுகிறார்கள் — அதாவது வளம் வந்ததும் ஒரு இடம்பெயர்வைக் கொண்டு வருகிறது.
கவனிக்க: கடைசி உவமை மிகக் கடுமையானது — பசு தன் கன்றை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. குளிர் தாய்மையையே மறக்கச் செய்கிறது. இதுவே பாலை நிலத்தின் தொடக்கம்: இயற்கை உறவுகளை அறுக்கிறது.
Explanation
The poem opens with rain, and at once with cold. The cowherds leave their own land for the high ground — abundance arrives and brings displacement with it.
The last image is harsh: the cow will not take her calf. Cold makes even motherhood forget itself. This is how palai begins — nature cutting the bonds between creatures.
கதை
நெடுநல்வாடை
அடிகள் 1–10 · மதுரைக் கணக்காயனார் மகனார் நக்கீரர்
A story
Lines 1–10 · Nakkeerar, son of Madurai Kanakkayanar
சிந்தனைக்கு
மழை வளம் தருகிறது; ஆனால் அதுவே மக்களை இடம் பெயரச் செய்கிறது. இது முரணா?
To reflect on
Rain brings abundance, and the same rain displaces people. Is that a contradiction?
