நிதியினைப் பவளத் தூணைநெறிமையால் நினைய வல்லார்,கதியினைக் கஞ்சன் மாளக்கண்டுமுன் ஆண்ட மாளும்,மதியினை மாலை வாழ்த்திவணங்கியென் மனத்து வந்த,விதியினைக் கண்டு கொண்டதொண்டனேன் விடுகி லேனே (2)
Thirukkurundhandakam
திருக்குறுந்தாண்டகம் · Thirumangai Alvar
திருமங்கையாழ்வாரின் இருபது பாடல்கள். ஒவ்வொன்றும் குறுகிய அடிகளில், "நாராயணா என்று நான் கண்டு கொண்டேன்" என்ற முடிவில் நிற்கும்.
Twenty short verses of Thirumangai Alvar, each closing on the confession that the name Narayana is what he has found.
அறிமுகம்
இந்த இருபது பாடல்களின் அமைப்பு ஒன்றே: ஒரு வாழ்க்கையின் தோல்விகளை அடுக்கி, இறுதியில் "நாராயணா என்னும் நாமம் கண்டு கொண்டேன்" என்று முடிக்கும். தண்டனை, வருத்தம், ஏக்கம் எல்லாம் ஒரே வரியில் அடங்கும்.
"நான் கண்டு கொண்டேன்" என்பது பெருமை அல்ல; ஒரு கண்டுபிடிப்பின் நிம்மதி. எல்லாவற்றையும் இழந்தவன் கடைசியில் ஒரு பெயரை மட்டும் வைத்திருக்கிறான்.
Introduction
These twenty verses share one shape: a life's failures are laid out, and the verse closes on the discovery of the name Narayana. Punishment, grief and longing all fit into a single line.
I have found it is not a boast but the calm of a discovery. A man who has lost everything keeps one name.
பாடல்களும் பொருளும் The verses and their meaning
காற்றினைப் புனலைத் தீயைக்கடிமதி ளிலங்கை செற்றஏற்றினை, இமயம் மேயஎழில்மணித் திரளை, இன்பஆற்றினை அமுதந் தன்னைஅவுணனா ருயிரை யுண்டகூற்றினை, குணங்கொண் டுள்ளம்கூறுநீ கூறு மாறே.
பாயிரும் பரவை தன்னுள்பருவரை திரித்து, வானோர்க்காயிருந் தமுதங்க் கொண்டஅப்பனை எம்பி ரானை,வேயிருஞ்சோலை சூழ்ந்துவிரிகதி ரிரிய நின்ற,மாயிருஞ்சோலை மேயமைந்தனை வணங்கி னேனே.
கேட்கயா னுற்ற துண்டுகேழலா யுலகங்க் கொண்ட,பூக்கெழு வண்ண நாரைப்போதரக் கனவில் கண்டு,வாக்கினால் கருமந் தன்னால்மனத்தினால் சிரத்தை தன்னால்,விழுங்கினேற் கினிய வாறே.
இரும்பனன் றுண்ட நீர்போல்எம்பெரு மானுக்கு, என்றன்அரும்பெற லன்பு புக்கிட்டடிமைபூண் டுய்ந்து போனேன்,வரும்புயல் வண்ண னாரைமருவியென் மனத்து வைத்து,கரும்பினின் சாறு போலப்பருகினேற் கினிய லாறே
மூவரில் முதல்வ நாயஒருவனை யுலகங் கொண்ட,கோவினைக் குடந்தை மேயகுருமணித் திரளை, இன்பப்பாவினைப் பச்சைத் தேனைப்பைம்பொன்னை யமரர் சென்னிப்பூவினை, புகழும் தொண்டர்எஞ்சொல்லிப் புகழ்வர் தாமே?
இம்மையை மறுமை தன்னைஎமக்குவீ டாகி நின்ற,மெய்ம்மையை விரிந்த சோலைவியந்திரு வரங்கம் மேய,செம்மையைக் கருமை தன்னைத்திருமலை ஒருமை யானை,தன்மையை நினைவா ரென்றன்தலைமிசை மன்னு வாரே.
வானிடைப் புயலை மாலைவரையிடைப் பிரசம் ஈன்ற,தேனிடைக் கரும்பின் சாற்றைத்திருவினை மருவி வாழார்,மானிடப் பிறவி யந்தோ.மதிக்கிலர் கொள்க, தந்தம்ஊனிடைக் குரம்பை வாழ்க்கைக்குறுதியே வேண்டி னாரே.
உள்ளமோ ஒன்றில் நில்லாதுஓசையி னெரிநின் றுண்ணும்கொள்ளிமே லெறும்பு போலக்குழையுமா லென்ற னுள்ளம்,தெள்ளியீர். தேவர்க் கெல்லாம்தேவரா யுலகம் கொண்டஒள்ளியீர், உம்மை யல்லால்எழுமையும் துணையி லோமே.
சித்தமும் செவ்வை நில்லாதெஞ்செய்கேன் தீவி னையேன்,பத்திமைக் கன்பு டையேன்ஆவதே பணியா யந்தாய்,முத்தொளி மரத கம்மே.முழங்கொளி முகில்வண் ணா,என்அத்த.நின் னடிமை யல்லால்யாதுமொன் றறிகி லேனே.
தொண்டெல்லாம் பரவி நின்னைத்தொழுதடி பணியு மாறுகண்டு, தான் கவலை தீர்ப்பான்ஆவதே பணியா யெந்தாய்,அண்டமா யெண்டி சைக்கும்ஆதியாய் நீதி யான,பண்டமாம் பரம சோதி.நின்னையே பரவு வேனே.
ஆவியயை யரங்க மாலைஅழுக்குரம் பெச்சில் வாயால்,தூய்மையில் தொண்ட னேன்நான்சொல்லினேன் தொல்லை நாமம்,பாவியேன் பிழத்த வாறென்றஞ்சினேற் கஞ்ச லென்றுகாவிபோல் வண்ணர் வந்தென்கண்ணுளே தோன்றினாரே
இரும்பனன் றுண்ட நீரும்போதரும் கொள்க, என்றன்அரும்பிணி பாவ மெல்லாம்அகன்றன என்னை விட்டு,சுரும்பமர் சோலை சூழ்ந்தஅரங்கமா கோயில் கொண்ட,கரும்பினைக் கண்டு கொண்டென்கண்ணிணை களிக்கு மாறே
காவியை வென்ற கண்ணார்கலவியே கருதி, நாளும்பாவியே னாக வெண்ணிஅதனுள்ளே பழுத்தொ ழிந்தேன்,தூவிசேர் அன்னம் மன்னும்சூழ்புனல் குடந்தை யானை,பாவியென் பாவி யாதுபாவியே னாயி னேனே.
முன்பொலா இராவ ணன்றன்முதுமதி ளிலங்கை வேவித்து,அன்பினா லனுமன் வந்தாங்கடியிணை பணிய நின்றார்க்கு,என்பெலா முருகி யுக்கிட்டென்னுடை நெஞ்ச மென்னும்,அன்பினால் ஞான நீர்கொண்டாட்டுவ னடிய னேனே.
மாயமான் மாயச் செற்றுமருதிற நடந்து, வையம்தாயமா பரவை பொங்கத்தடவரை திரித்து, வானோர்க்கீயுமால் எம்பி ரானார்க்கென்னுடைச் சொற்க ளென்னும்,தூயமா மாலை கொண்டுசூட்டுவன் தொண்ட னேனே
பேசினார் பிறவி நீத்தார்பேருளான் பெருமை பேசி,ஏச்னார் உய்ந்து போனார்என்பதிவ் வுலகின் வண்ணம்,பேசினேன் ஏச மாட்டேன்பேதையேன் பிறவி நீத்தற்கு,ஆசையோ பெரிது கொள்கஅலைகடல் வண்ணர் பாலே
இளைப்பினை யியக்கம் நீக்கியிருந்துமுன் னிமையைக் கூட்டி,அளப்பிலைம் புலன டக்கிஅன்பவர் கண்ணே வைத்து,துளக்கமில் சிந்தை செய்துதோன்றலும் சுடர்விட்டு, ஆங்கேவிளக்கினை விதியில் காண்பார்மெய்ம்மையே காண்கிற் பாரே
பிண்டியார் மண்டை ஏந்திப்பிறர்மனை திரிதந் துண்ணும்,உண்டியான் சாபம் தீர்த்தஒருவனூர், உலக மேத்தும்கண்டியூர் அரங்கம் மெய்யம்கச்சிபேர் மல்லை என்றுமண்டினார், உய்யல் அல்லால்மற்றையார்க் குய்ய லாமே? (2)
வானவர் தங்கள் கோனும்மலர்மிசை அயனும், நாளும்தேமலர் தூவி ஏத்தும்சேவடிச் செங்கண் மாலை,மானவேல் கலியன் சொன்னவண்டமிழ் மாலை நாலைந்தும்,ஊனம தின்றி வல்லார்ஒளிவிசும் பாள்வர் தாமே (2) 20ஸ்ரீ:
திருமங்கையாழ்வார் திருக்குறுந்தாண்டகம்
திருமங்கையாழ்வார் திருக்குறுந்தாண்டகம்
சிந்தனைக்கு
ஒரு பெயரைக் கண்டு கொள்வது ஒரு வாழ்க்கையை மாற்றப் போதுமா?
To reflect on
Is finding one name enough to change a whole life?